Gülc
@gullcnn
8 Haziran
295 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Selçuk Baran, edebiyatımızın yazarları arasında çok tanınmayan bir yazar. Ancak anlaşılır bir üslup, etkileyici bir anlatımı ile tanınması gereken bir yazar olduğunu düşünüyorum. Bir yazarı tanımak ne demek bilirsiniz: kaleminden dökülenleri okumak.
Taşralı bir insan, evlilik,kendini bulma, Ankara’nın şehir ışıkları, Akdeniz’in mavi karanlığı ve aşk…
Keyifli bir okumaydı. Şaşırtıcı bir olay örgüsü olmamasına rağmen yaşayan karakterlerin olaylara eğilimi, iç dünyaları, kararsızlıkları, kararlılıkları, değişimleri ve duygularına tanık oluyoruz daha çok.
Hacimli bir kitap olmamasına rağmen yazar, yarattığı - belki de yaşayan- karakterlere büyük bir ustalıkla eğilmiş. Seyfi, Nurten ve Müfit… Aşk üçgeni mi? Hayır, ilk bakıldığında öyle görülebilir ancak bundan çok daha fazlası.
Keyifli okumalar.
Anlatım gücünü, anlattığı hikayeleri ve kendisini çok sevdiğim bir yazar Jack London. Özellikle Martin Eden ile beni kalbimden vurmuştu.
Yazar, kısa bir hikayeyi gözler önüne serdiği bu romanda aslında güzel konulara değinmiş.
Şiddet, sevgi, güç, azim vb birçok duyguyu barındıran bu kısacık roman bizi bu kavramlar üzerinde düşünmeye sevk ediyor.
Diğer yandan okurken hem yüreğimin burkulduğu hem de sevindiğim kısımlar oldu.
Yazarın bu romanı, Martin Eden’ den önce okunmalı diye düşünüyorum. Çünkü bana göre yazarın okuduğum en iyi romanıdır Martin Eden. Vahşetin Çağrısı ise keyifli denebilecek kısa bir okuma sunuyor. İyi okumalar:)
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı, Kolera Günlerinde Aşk.
Karşılıksız, bir aşk, kesin bir şekilde belirtilmiş sayılar: 53 yıl 7 ay 11 gün, tutkular, ihanet, bir kadına olan aşkının yerini doldurmaya
Beni Asla Bırakma, Kazuo Ishiguro ile tanışma süreci oldu benim için. Bundan fazlası da var tabii ki.
Öncelikle yazarın dili öyle akıcı ki; okurken kendiniz sakin, dingin, yer yer huzurlu, yer yer sarsılmış ve olayın içinde hissediyorsunuz. Çok başka ve ustalıkla oluşturulmuş bir atmosferdi bu süreçte bulunduğum ortam. Yer yer karanlıklar, yer yer duyguların ışığı... Özellikle kahramanların birbiriyle iletişimleri ve hisleri çok güzel aktarılmış. Okuma süreci içinde; yazar, bulunduğu zamandan geçmişe pencereler açıyor ve bizleri de bu seyre davet ediyor. Yani anlatım şekli, baş kahramanın anılarını okuyucuya sunmasıyla ortaya çıkıyor.
Distopik bir eser olmasına rağmen, gerçekçi ve okuyucuyu içine alan bir olay örgüsü, ruhunuzu okşayan dingin bir anlatım tarzı ve yer yer sizi sarsan duygularla karşı karşıya kalıyorsunuz. Hacimli bir kitap olmamasına rağmen okuyucuyu birçok konuda sorgulatıyor ve düşündürüyor.
Okunması ve hatta kitaplığınızda bulunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Ben çok sevdim. Hatta okuduğum süre içerisinde bir Hailshamlıydım ve okuduğum süre içerisinde en sevdiğim kaset ‘Karanlıktan Sonra Şarkılar- Judy Bridgewater’ , ve bu kasetteki en sevdiğim şarkı da Never Let Me Go(beni asla bırakma) idi.
Ahmed Arif’ten Leyla Erbil’e mektuplar. ama yalnızca o kadar değil. Öyle ki kitabı okurken ( okurken demenin haksızlık olacağını düşünerek düzeltiyorum. ) ‘kitabı yaşarken satır satır, sayfa sayfa yüreğinize dokunan inceliklere, tamamen duygularla işlenmiş sözcüklere, anlamlara, gerçek bir şairin mısralarına ve tabii hitaplara katıksız ve gerçek hislere pencere açıyorsunuz. Pencereyi kapattığınızda ise o bambaşka bir dokunuşu olan rüzgar içeride kalıyor. Ahmed Arif... O eşsiz tattaki şiirleri... Ne söylenebilir ki... ‘’asıl iş anlamaktır kaçınılmazı’’
