Zaman tek gerçek yaratıcı ve tek büyük yok edicidir. Kum taneleriyle dağlar meydana getiren ve jeolojik devirlerin muğlak hücresini insanlık mertebesine yükselten odur.
En korkunç putlar mabetlerdekiler değildir, en baskıcı zorbalar da saraylarda yaşamaz. Bunların hepsi bir anda devrilip gelebilir. Ancak ruhlarımızı yöneten görünmez hükümdarlara hiçbir İsyan gelişimi erişemez ve onlar ancak yüzyılların yavaş yavaş aşındırmasıyla değişebilirler.
Günün birinde aklın ışığıyla aydınlanan nihilist, bir şapelin mihrabını süsleyen ilah ve azizlerin resimlerine paramparça etti, mumları söndürdü, hiç vakit kaybetmeden yerlerine Büchner ile Moleschott gibi birkaç ateist filozofun eserlerini koydu sonra da mumları saygıyla yeniden yaktı. Dini inancının nesnesi değişmişti ama dini duygularının değiştiğini söyleyebilir miyiz?