Ömer

“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bak, yaşıyorum işte. Nereden? Ne çocukluk, ne gelecek azalıyor… Artmışçasına varlık kaynıyor yüreğimden
Kim bizleri böylesine ters çevirmiş, her ne yapsak yola çıkan birini andırıyoruz? O nasıl son tepeden bir daha görünce koyağını, döner, duraklar ve oyalanırsa–, öyle yaşıyoruz biz de, vedalaşıyoruz hep.
Böylesi aptalca düşünceleri kafamdan söküp atamıyordum. Ama yeter ki biri beni istesin, yeter ki biri beni gerçekten anlasın, kendimi gözden çıkarmaya, kendimi feda etmeye hazırdım. Müzik, evrenin gizli yasası değil miydi? Dünyalar ve yıldızlar uyum içinde dönüp durmuyor muydu? Ben yalnız mı kalacak, doğası benimkisiyle pek güzel uyuşan başkalarıyla bir araya gelemeyecek miydim?