Sevgi insanın cismani mövcudluğuna nə qədər az yönəlsə,onun mənəvi mahiyyətinə bir o qədər dərindən nüfuz edir,onun “mövcudluğu” , onun “buradakı mövcudluğu” və ümumiyyətlə cismani iştirakı da bir o qədər əhəmiyyətsiz olur.
Reklam
H a z v e Ya n ı I g ı . - Bir kimse istemdışı olarak, özü gereği açılır dostlarına iyi niyetle; bir başkası ise bilerek ve isteyerek, tek tek eylemler yoluyla. Birincisinin daha üstün olduğunun kabul edilmesine karşın, sadece ikincisinin vicdan rahatlığıyla ve hazla, -yani yapılan işin kutsallığından alınan ve bizim iyi ya da kötü şeyler yapışımıza duyulan inanca, yani bir yanılgıya dayanan hazla - bağlantısı vardır.
Râbıta, müridin şeyhinin hayalini gözünde ve gönlünde taşımasıdır.
Hz. Peygamber (s.a.v)'e salât ü selâm getirerek gönülde bir sevgi bağı oluşturmak da bir tür râbıtadır. Hz. Hasan'ın dayısı Hind b. Ebî Hâle'den Hz. Peygamber'in hilyesini sorarak: "Özelliklerini dikkate alıp onunla kalbî bir bağ kurmak için onu bana tasvir etmeni istiyorum" demesi, bir bakıma kalbî alâka ve râbıtadır.
Sonuç olarak râbıta, Allah ile kul arasına şeyhi üçüncü bir şahıs olarak sokup irtikâb edilmiş bir şirk değil, aksine mürîdin, önündeki model şahsiyete benzemesi, onunla olan beraberliğini kalbi ile sürdürmesidir.
Fermandar hene, ferman hê hene
Zilm hê didome, hê zilmdar hene !
Ew zilmkar tenê Azhî Dehaq e ?
Bipeyiv dîrok, navê wan bang ke !
Sewta wan hilbe ji ser vê dinê
Hîroşîmayê, Helepça minê !
Di hevpeyvînekê de ji Cegerxwîn dipirsin: "Di afirandinên edebî û zanistî de îmkanên zimanê Kurdî kêm in. Ev gotin çi qas rast in, an xelet in?". Cegerxwîn jî vê bersivê didê: "Zimanê Kurdî ne kêm e, lê mixabin, ev xortê ku bi Tirkî, bi Erebî û bi Farisî xwendîye, hinî van zimanan bûye, nikare wan daxwaz û armancê ku di zimanê Kurdî de, bilind û mezin hene, fehmbike û nikare derxe, lê nagere. Tabî ku tu bi zimanekî bixwînî, tu kûrahî û daxwaza wî zimanî fehm dikî, nas dikî. Kurdî nehatîye xwendin. Em nikarin zimanê xwe baş nas bikin, ku bi zimanê bêgane (bîyanî) bixwînin. A nika ez bi xwe, gava straneke Erebî tê gotin, laşê min dicirife ji kêfan re. Ji ber ku guhê min hînî stranên Erebî bûne. Nedihêştin stranên Kurdî têxin tîpan û belav bikin heta niha. Me dixwest, hema em guhê xwe bidine Umkelsûm, Ebdul Wehap û yên dinê. Ji ber vê yekê ye ku Kurd nikare zimanê xwe nas bike. Ne ku zimanê Kurdî ne fire ye û ne bilind e û ne ku daxwazên giranbiha tê de nîn in. Nivîskar gerek e zimanê gundîya baş zanibin ku tê de kêmayî jî hebe. Erebî di nav de heye, Tirkî di nav de heye, Kurdî pir pêtî û paqij di nav zimanê gundîya de heye. Ji bo ku gundî hê nebûne xwendevarê zimanê bêgane. Hê jî bi hev re, di nav hev de bi Kurdî dipeyvin, bi Kurdî distirên û bi Kurdî dibêjin".
Reklam
Reklam