❝
Bir alçak bana görevimi öğretecek ha! Döve döve aklını başına getireceğim itoğlu itin!
❞
Ulan amma da keskin şarapmış ha, diye enayiler bardak bardak götürecek!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendimi inandırma gücünü yitirdim ben. İyi şeylerin bu kadar yakınımda durabileceğine ve olabileceğine uzun süreceğine inanmıyorum. O ağır kayayı ne yapıp edip güç bela tepenin ucuna kadar çıkarmayı başarsam da, kayanın orada kalmayacağını, geri yuvarlanacağını biliyorum. Hafızamı yurt edinen gölgeler ha bire aklımı karıştırıyor. İflah olmaz bir kopuşla hayata tutunmayı başarabildim. Ne kadar büyük bir çelişki? Bir kopuş karşılığı hayata bağlanmak. Zaman zaman amaçsız, gelişigüzel rastlantılarla güçlenen bir tutunma. Kopuşu unuttuğun anda daha büyük bir lanete sürükleneceğini bilmek.
Seni seviyorum!
İki kelime ve on üç harf… Tek seferde, bir çırpıda söylenir ancak çoğu zaman altı boştur. Hatta artmış libidoların kurbanı olmuş o sofraların mezesi haline gelmiştir. Halbuki öyle kolay mıdır sevmek?
Ben hayatım boyunca hiç kimseye laf olsun diye “seni seviyorum” demedim, diyemedim…
Çünkü eğer seviyorsam, şunların altına da imzamı atabilmem gerekir.
“Yanındayım. “
“Sana güveniyorum. “
“Sana yardım edebilirim. “
“Senin yanında iyi hissediyorum. “
“Senin yanında kendimi şanslı hissediyorum. “
“Beraber üstesinden geliriz.”
Senin için savaşırım. “
“Senin için yaşarım. “
“Seni özlüyorum. “
“Senin yanında huzurluyum.”
“İyi günde kötü günde, hastalıkta sağlıkta seninleyim.”
Sana da -öylesine- “seni seviyorum” diyenler olabilir.
Bana dediler…
“İnandın mı?“ dersen bazılarına inandım bazılarına inanılır gibi yaptım. Sağ olsunlar beni hiç yanıltmadılar. Menfaatlerinin bittiği ilk durakta indiler.
Ha bazılarına da sevgim ağır geldi. Daha önce hiç benim gibi sevenle karşılaşmamış ki!
Ben sevgimi gösterdikçe; cepte, enayi, saf sandılar. Nasıl olsa benden vazgeçemez diye yaydıkça yayıldılar.
Ben sevdiğim insanlara karşı sessiz kalırım. Sessizliğim cevabım olmadığından değil, dilim zehirli olduğundandır ama onlar bunu anlamaz.
Beş düşünür, bir konuşurum. Çünkü dilden çıkanın dönüşü yoktur, bilirim. Bu yüzden birinin hayatından giderken susmayı tercih ederim. Çantamı alıp teşekkür eder ve mekan terk ederim. Çünkü sevgi terk ederken de nezaketi getirir.
Öylesine, “seni seviyorum” deyip hayatını mahvedenleri boş ver… Gözünün içine baktığında yüreğini titretiyorsa olmuştur o. “Seni seviyorum, “” demese de olur.
Sus, kimseler duymasin,
Duymasin, ölürüm ha.
Aymişam yari gece,
Seni bulmuşam sonra.
Seni, kaburgamin altin parçası.
Seni, dişlerinde elma kokusu
Bir daha hangi ana doğurur bizi?
Ömrün inan ki çok kısa!
Düşün!
Aklını kullan!
İdeallerin için eyleme geç!
Her zaman her daim kitap oku! Aklını geliştirecek olan yegane olay kitap okumaktır! Bunu sakın ha sakın unutma!
