Hacer Şener
@hacer_05
106 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Satılık Adam; Bülent Akyürek'in 14 yıllık bir aradan sonra çıkardığı romanı büyük bir heyecanla aldım ve okudum.
Modern dünya düzeninin insana dayattığı her şeyi reddedip;
kendi olmanın, hakikati aramanın, iyiliğin, merhametin, insan olmanın, insan kalmanın zorluklarını ve sonrasında zorlukla birlikte gelen konforu 524 sayfalık kitaba sığdırmış.
Satılık Adam tüketimin dayatıldığı bir dünyada çim yiyip yaşayarak meydan okuyan bir insanı.
Romanda çok sayıda başkahraman var... Satılık Adam, Cumali, Dert Babası, Ateş Adam, Fehmi Bey,
Deli Behiye, Uşak... Hepsinin dünyadaki misyonu bambaşka.
Kimi iyiliği yaşamak ve yaymak için yaşarken kimi kötülüğün temsilcisi gibi bir hayatın izinde..
Yazar bu romanı yirmi beş yılda yazmış.
Derinlik bir felsefe, incelikle kurulmuş cümleler, aforizma tadında upuzun paragraflar romanı düşünerek sindirerek yavaş yavaş okumaya sevk ediyor.
Kitabın kendisi ağır ben de çeşitli sebeplerle ağır okuyunca epey haşır neşir olduk Satılık Adam'la..
Bülent Akyürek yıllar öncesinden tanıdığım bildiğim bir yazar.
Kendi özel yaşantısında da tıpkı bu kitaptaki kahraman gibi kapitalizmin çarkına direnen, iyiliğin güzelliğin peşinde sade, tenha bir yaşam süren, yıllarca giydiği kahverengi paltosunu çıkarıp roman kahramanlarına giydiren bir yazar.
Okuyanı anlayanı bol olsun..
Yukarıdaki satırları geçen hafta Satılık Adam'ı okuyup yazmıştım..
Meğer ben onun kelâmının büyüsüyle yaşarken o yaşamın ağır yükünden kurtulmaya çalışıyormuş..
Mekanın cennet olsun güzel adam.
Petersburglu ressam hiçbir zaman gözünüze dimdik bakamaz; bakışları bulanık, belirsizdir. Sokakta insanlara yiyecek gibi bakanların ya da süvari subaylarınin atmaca bakışlarını göremezsiniz onda.
Bunun nedeni, bir yandan sokakta gördüğü insanları, bir yandan da odasındaki alçı Herküles heykelini gözünün önünde canlandırması ya da yapmayı tasarladığı bir tabloyu düşünmesidir. Bundan dolayı çoğu zaman sorularınıza tutarsız, kimi zaman da saçma yanıtlar verir; zihnini dolduran kendi düşünceleri ürkekliğini daha bir artırır.
Sahaflardan aldığım kitapları seviyorum...Okurken altı çizilmiş cümleye rastlamak ya da kitaba düşülmüş küçük bir notla karşılaşmak hoşuma gidiyor. Buna rağmen sahaflardan çok kitap alma alışkanlığım da yoktur doğrusu.
Gogol'un Bir Delinin Güncesi sahaflardan aldığım bir öykü kitabı.
Beş tane öyküden oluşan kitap; Petersburg'un 1800'lü yıllarındaki sosyo - kültürel ortamını, insanlar arasındaki keskin hiyerarşik düzeni, şehrin ayrıntılı tasvirini capcanlı yansıtıyor okura.
Hikâyeler kendi içinde o dönemi eleştirel imgeleri barındırıyor.
Normal hayatta karşılaşması imkansız olağanüstü temalardan oluşuyor hikâyeler..
Son öykü olan Neva Caddesi'ni okurken o yıllara gidip o caddeyi uzaktan izleme isteği yüklendi gönlüme.
Neva Caddesi'ni öyle güzel anlatmış ki gitsem tanıdık birkaç dükkân,
tanıdık birkaç insan görecekmişim gibi bir his var içimde.
