Aslında zeze bizim içimizde ki bazen bastırılmış bazen dışarı çıkmaya korkmuş bazen de hiç olmadığını düşündüğümüz ama hep var olan çocukluğumuz. Ağır bir çocukluk geçiren karakterimiz günlük hayatta zor çocukların içsel tramvalarina farkındalığı arttırıyor. Hiç kötü çocuk olur mu. Sadece tek başına atlatamadığı şeyleri dışa farklı vuran çocuk olur ve ne yazık ki bizim buradaki payımız çok büyük. Böyle durumlar da bazen varlığımızla bazen yokluğumuzla zarar veririz çocuğumuza, kardeşimize, kuzenimize, öğrencilerimize ve daha birçoğuna farkında dahi olmayız. Bide üste çıkmaya çalışırız. Yaramaz bu çocuk diye. Zeze aslında içsel değişiminden bahsediyor ve bunun nedenini hiç bilmiyor minik dostu ona hep yardımcı olmaya çalışıyor ama bir gün o dostu da gidecek peki o zaman tek başına nasıl sırtlanacak bu değişimin sancılarını...