Merhaba sevgili kitap kurtları bugün sizlere şiir tarzında yazılmış bir kitapla geldim
Kitap, Japon edebiyatından dünyaya yayılan ve dünyanın en kısa şiir türü olarak bilinen haikulardan oluşuyor
İçerisinde 99 haiku yer alıyor. Yazar çizimleri ile desteklemiş kitabı.
Haikular, hayatın karmaşasından ziyade en küçük ayrıntılara odaklanıyor. Kitap sadece doğa betimlemelerinden ibaret değildir; bu imgeler üzerinden insanın kendi iç dünyasına, varoluşsal sancılarına ve yaşama sevincine kapılar açıyor. Her bir kısa dize, okuru kendi sessizliğine davet ediyor.
Bir solukta bitirmek yerine ara ara açıp üstüne düşünmek gerek. Haiku tarzında yazılmış eserler seviyorsanız bu kitabı da okuyabilirsiniz.
Yazarımızın kalemine sağlık
Bahri Ömeroğlu
Bahri Ömeroğlu
Kitapta Haiku tarzı şiirler görüyoruz. Haiku tarzını da kısaca özetleyecek olursak: 5,7,5 heceli üç dizeden oluşan japon kökenli bir şiir türü kendisi. Kitapta yer verilen şiirlerden anladığım kadarıyla sanırım Haiku'lar genelde doğadan ilham alınarak işleniyor bundan yola çıkarak doğallığın Haiku türünün en önemli özelliklerinden biri olduğunu söyleyebiliriz.
Kitapta 
Başo (Matsuo Bashō), Taniguçi Buson, 
Kobayashi Issa ve diğer başka kişilere ait şiirlere yer verilmiş. Bir iki istisna dışında kitapta bize sunulan şiirleri sevdim diyebilirim. Şiirde konu doğa olunca her zaman mükemmel işler çıkamıyor maalesef, bunu ve Haiku tarzı şiirlerin üç dize kuralını göz önünde bulundurursam bence kitapta yer verilen şiirlerin şairleri genel olarak iyi iş çıkarmışlar. Bu yüzden şiir okumaya ilginiz varsa kitabı okumanızı tavsiye ederim. Doğa temalı şiirlere farklı bir açıdan bakmanızı sağlayabilir.
İncelemeyi uzatmamak adına eklemediğim bir iki bilgi dışında şimdilik Haiku türü hakkında aşağı yukarı bildiklerim bu kadar, eğer bu tür hakkında sizin ayrıca bildiğiniz önemli bir şeyler varsa yorumlarda paylaşırsanız güzel olur, iyi okumalar diliyorum.
Başo (Matsuo Bashō), Taniguçi Buson, Kobayashi Issa ve diğer başka kişilere ait şiirlere yer verilmiş. Bir iki istisna dışında kitapta bize sunulan şiirleri sevdim diyebilirim. Şiirde konu doğa olunca her zaman mükemmel işler çıkamıyor maalesef, bunu ve Haiku tarzı şiirlerin üç dize kuralını göz önünde bulundurursam bence kitapta yer verilen şiirlerin şairleri genel olarak iyi iş çıkarmışlar. Bu yüzden şiir okumaya ilginiz varsa kitabı okumanızı tavsiye ederim. Doğa temalı şiirlere farklı bir açıdan bakmanızı sağlayabilir.
İncelemeyi uzatmamak adına eklemediğim bir iki bilgi dışında şimdilik Haiku türü hakkında aşağı yukarı bildiklerim bu kadar, eğer bu tür hakkında sizin ayrıca bildiğiniz önemli bir şeyler varsa yorumlarda paylaşırsanız güzel olur, iyi okumalar diliyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Belli Belirsiz Şeyler Anısına Adonis’in şiir dünyasına adım attığımda, ilk hissettiğim şey “belirsizlik” oldu; ama bu rahatsız eden türden bir belirsizlik değil, aksine insanın içini yavaş yavaş açan, anlamdan çok hisle ilerleyen bir tür sessizlikti. Kitabın adı zaten her şeyi özetliyor: Belli belirsiz şeyler… yani tam tanımlayamadığımız ama içimizde yer eden, bazen bir kokuya, bazen bir anıya, bazen de sadece bir duygunun kırıntısına dönüşen şeyler. Adonis bu kitabında, yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide, kelimeleri bir sis gibi kullanıyor; ne tamamen görünür, ne de tamamen gizli. Okudukça, her imgenin arkasında yeni bir kapı açılıyor, ama o kapının nereye çıktığını asla tam bilemiyorsun.
Kitabın dili çeviri olmasına rağmen çok akışkan; Mehmet Hakkı Suçin’in çevirisiyle Adonis’in şiirsel sesi Türkçede oldukça derin bir tını bulmuş. Bazı şiirler birkaç kelimelik haikular gibi, bazılarıysa düzyazı şiir kıvamında; ama her biri aynı atmosfere ait: insanın kendi içine doğru yaptığı bir yolculuk. “Kül, duman, ölüm, yaşam, gül, sis…” Adonis bunları sadece kelime olarak değil, birer ruh hâli olarak kullanıyor. Şiirlerinde gökyüzü bile nefes alıyor, sessizlik bile konuşuyor.
Yine de kolay bir kitap değil. Her mısra açık bir anlam arayana direniyor. Bazen bir imge karşına çıkıyor ve onunla ne yapacağını bilemiyorsun; ama sonra fark ediyorsun ki şiir, açıklanmak için değil, hissedilmek için orada. Ben okurken bazı bölümlerde durup bekledim, bazı dizeleri tekrar tekrar okudum. Çünkü anlam değil, yankı bırakıyor insanda. Belli belirsiz şeylerin izini sürerken, kendi içimdeki belirsizliklerle de yüzleştim.
İzumi Kyoka-Takıntı...Düşünce
Japon korku edebiyatının ustalarından Kyōka Izumi’nin ilk kez 1924’te yayımlanan doğaüstü öyküsü “Takıntı”, Narai’deki bir handa geçer. Kışın ortasında dağlık alandaki bu hana yolu düşen Sakai Sankichi, gün geçtikçe tuhaflaşan olaylara şahit olur. Başta bu tuhaflıkları ciddiye almasa da nihayetinde güzel bir kadının hayaletiyle karşılaştığında sorular sormaya başlar. Meiji Dönemi’nde geçen “Ameliyathane” ise ciddi bir ameliyata girmek üzere olduğu hâlde anesteziyi reddeden Kontes Kibune’yi ve sırlarını konu alır.
4 kasım 1873 - 7 eylül 1939 tarihleri arasında yaşamış roman, doğaüstü kısa hikayeler, kabuki oyunları ve haikular yazan japon yazardır.Kanazawa'da doğdu, tokyo'da öldü.
Kyoka, taşralı bir sanatçı ve zanaatkar ailesinde doğdu. 1890'da tokyo'ya gitti.O zaman edebi sahnenin lideri ozaki koyo'nun hayranı idi ancak varlığını duyuramayacak kadar utangaçtı. Ertesi yıl koyo ile tanışma cesaretini topladı ve hemen bir hizmetçi olarak alındı. 1894'e kadar koyo ile yaşadı. Evi temizlemesi ve ayak işlerini yerine getirmesi karşılığında, kyoka'nın el yazmalarındaki her kelimenin üzerinden geçen koyo tarafından dikkatli bir talimat verildi.
Kyoka'nın ilk başarılı çalışması “giketsu kyoketsu” (1894; “soylu kan, kahraman kan”) melodramatik ve akıl almaz, ancak karakterler o kadar canlıdır ki hikaye kolayca bir oyuna dönüşebilir.
“Yako junsa” (1895; “gece devriyesi”) ve “gekashitsu” (1895; “ameliyat odası”), inançlarından çok etkilenen ve inanılmaz fedakarlıklarda bulunan kişileri anlatan kısa eserlerdir.
Koya hijiri (1900; “koya dağı'nın kutsal adamı”) kyoka'nın tuhaf ve gizemli olana olan hayranlığını tam anlamıyla ortaya koyuyor.
1899'da kyoka, daha sonra evleneceği bir geyşayla tanıştı. En popüler eserlerinden biri olan yushima mode (1899; yushima'da ibadet) adlı
Kitap Matsuo Başo adlı ünlü haiku yazarının yaptığı manevi yolculuğundan bahsediyor. Kitabı okurken çok keyif aldım ve haiku konusunda epey bilgi edindim ve bunu paylaşmak istiyorum.
Haiku; japon edebiyatına özgü bir şiir türüdür. Üç dizeden oluşur 5/7/5 hece şeklinde yazılır.
Haikular üzerine detaylı düşünüldüğü zaman derin anlamlar içeriyordu bu da kitabı okuma keyfini arttırıyor.
Başo’nun gezi yazılarını biraraya getirerek oluşturduğu bu kitabın son sayfalarına ressamlar tarafından çizilmiş Başo’nun bulunduğu resimler eklenmiş . Kitabı okurken sanki ben de onunla yolculuk yapmış oldum. Okumak isteyen varsa tavsiye ederim.
Yolun kendisi şiir, yürümenin kendisi düşünmektir.
Basho'un metni, görünürde bir seyyahın ayak izlerini izler; oysa derinde, varoluşun boşluğuna bırakılan bir benliğin sessiz haritasıdır. Bu eser, ne varılacak bir yer, ne de ulaşılası bir sonuç vaat eder. Tam tersine: varılacak hiçbir yerin olmadığını, her yerin zaten geçip giden olduğunu zen tasvirleriyle anlatır.
Basho'nun yürüyüşü, Batı’nın doğrusal ilerlemeci yolculuk anlatılarının aksine, bir varoluşsal farkındalık üzerine kurulu gibidir. Yol, dış dünyada ilerlerken iç dünyada çözülür. Beden yorgun düşerken zihin hafifler. Bu yolculuk bir tür benlik soyunmasıdır. Her adımda, bir düşünce değil, bir düşüncenin eksilmesi yer alır. Belki de Zen’in en büyük gerçeği: hiçbir şey olmadan, her şey olunabilir.
Haikular, bu felsefi dokunun kısa ama keskin çentikleridir. Her biri, bir anı dondurmaz; aksine geçiciliği onurlandırır. Bu anlamda Basho'nun metni, yalnızca doğaya bakmak değil, doğayla birlikte silinmeyi göze almaktır.
Geçip giden ilkbahar
Yas tutan kuşlar
Ağlaşan balıklar
Kuzeye Giden İnce Yol
Kuzeye Giden İnce Yol