Hakan Osman Çaldağ
@hakkans
Sakini. Evli. hakkans.com'da hikâyeleri mevcut.
322 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Zaur çok genç ve tecrübesizdi, aslında çocuk sayılırdı. Nimet, onun bu garip lakin yüzde yüz uydurma iddiayla, sadece Tahmine'nin dikkatini kendi üzerine çekmek istediğini anlıyordu. Bu yüzden sohbeti daha farklı bir mecraya yöneltti.
"Benim bir arkadaşım vardı," dedi. "Rüya görmeyen adamlar Avusturya ve İsviçre'ye benziyorlar," diyordu."
Tahmine sual dolu bakışlarla Nimet'e baktı. Yine onu şaşırtan, ilgisini çeken Nimet olmuştu. Zaur biraz daha sert tonla "Niye özellikle Avusturya, İsviçre... Niye Kamboçya değil?" diye sordu.
Nimet, "Kamboçya mı," diye tekrar etti ve zihninde dünya haritasını canlandırmaya çalışarak devam etti. "Kamboçya'nın denize kıyısının olup olmadığını tam olarak hatırlamıyorum. Ama arkadaşım Avusturya ve İsviçre diyordu. Çünkü bu ülkelerin denize kıyısı yok. O, rüya görmekten mahrum adamların, denizden mahrum ülkeler gibi olduğunu söylüyordu. Avusturya, İsviçre daha bilmem nice ülkenin denize kıyısı yoktur?"
Sayfa 41
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sıradan anlar, vurucu dalgalar·104 syf.·
7/10
2025 12. kitabı
Rasim Özdenören ve 
Emin Gürdamur arasındaki benzerlikleri bu kadar geç fark etmem benim kusurum sanırım. İkisinin de anları büyütme kabiliyetleri beni çok etkiliyor. Çözülme isimli öykü seçkisinde de bunun -şimdilik- zirvesini buldum diyebilirim. Dört öykünün üçüncüsü olan Aile, bir ailenin akşamki ev hâline odaklanan ve yüzeysel değerlendirilirse pek de "bir şey" anlatmayan bir öykü. Ancak bu "Ne anlatıyor?" sorgusunun ötesine geçerseniz, nasıl anlattığının güzelliğini görmeye başlıyorsunuz. Dili dolandırmadan ama ustaca kullanan yazar, karakterlerini anlatırken o denli özenli ki, anlatılanın güzelliğini geçip anlatıcının özenliliğine hayran oluyorsunuz. Özdenören bu dört öykünün üçünde durgun suları anlatıyor aslında; bunu yapışındaki maksat ise gelecek dalgaların vuruculuğunu artırmak. Bu durgun su hâli, öyküleri hayatın içinden kılıyor, dalgalar ise edebî.
Aile hikâyesini övmenin ötesine geçebilirsem, kitabın görece küçük bir hacmini kaplayan ilk iki öykünün görece sıradan olduğunu söyleyebilirim. Okuması güzel; ama okunması elzem olmayan cinstendi. Kitaba adını veren Çözülme hakkında ise net bir yargıya varamıyorum. Bir yandan anlatım şekli açısından beğensem de, öte yandan anlatılanın murat edilen derecede çarpıcı yansıtılamadığını düşünüyorum. Çözülme deyince, neticede, insan Gürdamur'unkini anımsatacak denli büyük anlar bekliyor. Aslında ilk üç öykünün aksine, yazarın burada durgun suları anlatmak istemediğini düşünüyorum. Beni hayal kırıklığına uğratan da bu oluyor herhalde: Özdenören kendisini hayatın dışına atacak edebiyata atmaya niyetliyken bunu başaramamış diye düşünüyorum. Bu öykünün kitabın büyük kısmını oluşturduğu da düşünülünce, bu seçki Aile öyküsünün temsil ettiği zirvenin aşağısında kalıyor.
Emin Gürdamur arasındaki benzerlikleri bu kadar geç fark etmem benim kusurum sanırım. İkisinin de anları büyütme kabiliyetleri beni çok etkiliyor. Çözülme isimli öykü seçkisinde de bunun -şimdilik- zirvesini buldum diyebilirim. Dört öykünün üçüncüsü olan Aile, bir ailenin akşamki ev hâline odaklanan ve yüzeysel değerlendirilirse pek de "bir şey" anlatmayan bir öykü. Ancak bu "Ne anlatıyor?" sorgusunun ötesine geçerseniz, nasıl anlattığının güzelliğini görmeye başlıyorsunuz. Dili dolandırmadan ama ustaca kullanan yazar, karakterlerini anlatırken o denli özenli ki, anlatılanın güzelliğini geçip anlatıcının özenliliğine hayran oluyorsunuz. Özdenören bu dört öykünün üçünde durgun suları anlatıyor aslında; bunu yapışındaki maksat ise gelecek dalgaların vuruculuğunu artırmak. Bu durgun su hâli, öyküleri hayatın içinden kılıyor, dalgalar ise edebî.
Aile hikâyesini övmenin ötesine geçebilirsem, kitabın görece küçük bir hacmini kaplayan ilk iki öykünün görece sıradan olduğunu söyleyebilirim. Okuması güzel; ama okunması elzem olmayan cinstendi. Kitaba adını veren Çözülme hakkında ise net bir yargıya varamıyorum. Bir yandan anlatım şekli açısından beğensem de, öte yandan anlatılanın murat edilen derecede çarpıcı yansıtılamadığını düşünüyorum. Çözülme deyince, neticede, insan Gürdamur'unkini anımsatacak denli büyük anlar bekliyor. Aslında ilk üç öykünün aksine, yazarın burada durgun suları anlatmak istemediğini düşünüyorum. Beni hayal kırıklığına uğratan da bu oluyor herhalde: Özdenören kendisini hayatın dışına atacak edebiyata atmaya niyetliyken bunu başaramamış diye düşünüyorum. Bu öykünün kitabın büyük kısmını oluşturduğu da düşünülünce, bu seçki Aile öyküsünün temsil ettiği zirvenin aşağısında kalıyor.Uyanan bir fare, hızla koşar ve bilinmez bir delikte yiter. Bütün bunlar, kaçınılmaz sessizliğin tükenmeyen çınlamalarıdır. Sağır kız bunları duymaz. Gözlerinde gümüşsü bir sarsıntı oluncaya dek kulakları sessizlikten de uzak ve sessizliği de bilmez, donmuş bir rahatsızlıkla uykunun kenarlarında gezinir.
Sayfa 45
Dili susuzluktan kurumuştur. Babasının hoşgörüsüne sığınarak orucunu bozacaktır. Çocukluğu işte bunun gibi bir şeydir. Gerisini bir türlü hatırlayamamaktadır. Oysa zaman belki bir ömür boyu süren bir tek andır. Yalnız ve tek başınadır. İnsansa, orada, acı duyan, kuşkulu, beceriksiz, gene de içinde yitmeyen bir güven taşıyan bir yaratıktır.
Sayfa 40
Bu sessiz, durgun ve yabanıl zamanın içinde, Gelinin kesin bir acısı vardır. Çocuğu olmamıştır. Sonra, kocasının ölümüyle, bu acıya onmaz, çaresi bulunmaz bir acı daha eklenmiştir. Yaradılışındaki neşeli durumu, dayanıksız bir çam közü gibi, sönmeye yüz tutmuştur.
Sayfa 38