Seckin Bay
@halfbloodprince
Aklımda cevaplanması pek de mümkün olmayan sorularla beni baş başa bırakan bir kitaptı. İçimizde bir yerlerde hep bir gitmek hissi vardır ya çoğu zaman. Bazılarımız bunu yoğun hisseder , bazılarımız da farkına bile varmayabilir. İşte 
Tezer Özlü “gitmek” gibi çok basit gibi görünen eylemi sonuna kadar yaşamış biri ve bize bunu tercüme ettiğini düşünüyorum.
Tezer Özlü “gitmek” gibi çok basit gibi görünen eylemi sonuna kadar yaşamış biri ve bize bunu tercüme ettiğini düşünüyorum.
Aslında hepimizin içinde Kayra ve Kinyas var. Bu kitabı okurken gerçek hayatta benzeştirdiğimde bu rollere bürünüyoruz. Yeri geliyor Kinyas gibi normal bir insan ve sıradan bir hayat süren bir birey olmak isterken karşımıza zorluklar çıktığında, işlerimiz yolunda gitmediğinde veya herhangi bir sıkkınlıkta Kayra gibi anlamsızlığa sürükleniyoruz. Bu hayatı anlamsız ve yaşamaya değer bulmuyoruz. Sonra ailemize, ve arkadaşlarımıza çeviriyoruz doğrultumuzu. Bu hayatı çekilebilir kılan temel ögeler. Bir de “Yarın” var tabi. Kitapta altını koyu kalemle çizdiğim şöyle bir alıntı var;
“Yarın, bugünü yaşanılabilir hale getiriyordu. Kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı! Lotonun çıkma ihtimalini, aşık olunacak insanla tanışma ihtimalini, sonsuz mutluluk ihtimalini içinde barındıran o sihirli sözcük: yarın. Gelecek iyi bir sermayeydi. Yaşadığımız sürece bitmeyen bir anapara gibi. Gelecek zamanda çekilmiş fiiller kulağa çok tatlı bir melodi yayıyordu.”
O kadar haklıydı ki. Hepimiz yarın için yaşıyorduk. Yarın önemliydi, var olabilmemiz için.
Kayra ve Kinyas. İki zıt karakter. Ölüm ve Yaşam. Acı ve Sevgi. Canavar ve İnsan…
Böyle tüm zıtlıkları sıralayabiliriz. Her biri bir soyut kavramı temsil etmekte. Hayatlarımız da bu kavramların arasında gidip geliyor.
Bir seçme şansım olsaydı hangisinin yolunu seçerdim? Ben kendime sordum bu soruyu belki bu kitabı okuyan herkes bir benzerini sormuştur. Herkesin yolu kendine der geçerim.
Halil Cibran ın okuduğum ikinci kitabı ve özlü sözlerden oluşmakta. Sadece şu söz çok ilgimi çekti;
Yalnız bir kez büründüm sessizliğe.
Bir adamın bana “Sen, kimsin?” diye sorduğu gün.
İnsan ara sıra sormalı bence kendine ben kimim diye. Kendini tanımalı, ne olduğunu bilmeli. Bir cevap alabiliyorsa ne iyi.
Oldukça sürükleyici bir kitaptı. Hem fantastik hem mitolojik olarak beni genel anlamda bağladığını söyleyebilirim. Film izler gibi okudum, özellikle bazı bölümler vardı ki yazar bu bölümleri çok ustaca bir şekilde tasvir etmiş. Hatta mutlaka sinemaya uyarlanması gerektiği taraftarıyım. Kirke nin hikayesini bir de bu şekilde görsek müthiş olurdu.
Gelelim bu kitaptan ne çıkardığıma;
Biz insanlar çok tuhaf yaratıklarız aslında, her birimiz farklı hayat hikayelerine sahibiz. Yollarımız bir yerlerde kesişiyor, sonra tekrar ayrılıyor, birileri tahmin bile edemeyeceğimiz yakınımıza kadar gelebiliyorken diğerleri uzaktan el sallamakla yetiniyor. Çoğu bizim kontrolümüzde gerçekleşmiyor, zaten böyle bir şeyin mümkün olmadığını düşünüyorum. Ve sonunda bitiş çizgisine yaklaşıyoruz, kitabın sayfaları bir şekilde doluyor orda hemfikiriz ama nasıl ! Bu ‘nasıl’ olduğu tam bir gizem haliyle. Hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz, sadece yaşarız.
İsmini çok duyduğum ve biraz da bulunduğumuz sistemin çarklarının nasıl işlediğini merak ettiğim için okuma gereği duydum. Toplumların geçmişte nasıl yönetildiği, şimdi nasıl yönetilmesi gerektiği ve en iyi yönetimin nasıl olması gerektiği ve bu gibi birçok düşüncelere değiniyor J. J. Rousseau bu eserinde. Kitabın sonlarına doğru Hristiyanlığı övmesi pek yerinde değildi. Meraklısı olanlar için okunması gereken bir kitap olduğunun kanısındayım.
