“tabirin sığmaz kaleme”
Halk edebiyatımızın eşsiz ifadelerinden biri olan “tabirin sığmaz kaleme” sözü, mutlak ve sonsuz hakikatin sınırlı ve sonlu kalıba sığmasının mümkün olmadığını hatırlatır bize. Kelimelerle ifade edilmesi mümkün olmayan şey (inejfable), varoluşsal ve metafizik bir hâl olarak kuşatır bizi. Ehl-i kâl mertebesinden ehl-i hâl makamına yükseldiğimiz yer burasıdır. Varlık’ın “Ol!” emrine cevap, kelime değil var-oluştur, varlığa geliştir, olmaktır: “Ol! der ve olur...”Ol sözünü dinleyip olmak, dilden manaya, manadan hakikate, hakikatten özgürlüğe, özgürlükten aydınlığa, aydınlıktan açık alana ve en sonunda Varlık’ın anlamına ulaşmaktır.
Sayfa 81
"Tevazu Hak için eğilmektir, halk için değil."
Sayfa 131 - Abdülkadir Geylani
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Her birimiz gerçek bir makineyiz; her birimiz kurucu bir makineyiz. Bugün artık çölde çıkıp konuşacak; gelmekte olan, kurulma aşamasında olan bir halk tanıdığından bahsedebilecek bir peygamber yok.
Sayfa 22
Diyen bilmez bilen demez bu hakkın gizli sırrını
Yüz dört kitap kimde gizli bil de gezme serseri
Din isterler dil istemezler Kuran’da nizam barı
İsterisen yetmiş iki dilden bir kalender ol da şu cihanı yaz da gel
Çok şükür Balımın bendesiyiz halk etti Cenabül bari
Yüz dört kitap sende gizli var heceler sen seni
Ey Yemini eli niderim islah eylesem ben beni
Ölmeden evvel ölmek var, var kabirini kaz da gel
Su bile engine akar gel fehm eyle bunu sen
Ne gezersin dağ başında konuşalım düzde gel
Âşık çoktur sadık az hezaren bin dertli var
Türlü ilim kitabını okuyan var bizde gel
Ademi balçıktan halk etti cenabül bahri
Feriştahlar tez nazar kıldı benzetti cemalını
Yirmi sekiz huruf vardır bilmez ise yolunu
Seyahati derviş misali dünyayı geniş gez de gel
Sûfîyem halk içinde tesbîh elümden gitmez
Dilüm ma'rifet söyler gönlüm hîç kabûl itmez
Boynumda 'icâzetüm riyâyıla tâ'atüm
Endîşem ayruk yirde gözüm yolı gözetmez
Söylerem ma'rifeti sâlûslanuram katı
Miskînlige dönmege gönlümden kibir gitmez
Hoş dervîşem sabrum yok dilümde inkârum çok
Kulagumdan gireni hergiz içüm işitmez
'Âlem çırâkdur sadır gönlüm bunı gözedür
N'ideyüm Hak korkusı hergiz içümden gitmez
Görenler elüm öper tâc u hırkama bakar
Şöyle sanurlar beni zerrece günâh itmez
Taşumda 'ibâdetüm sohbetüm hoş tâʻatüm
İç bâzâra gelicek bin yıllık 'ayyâr itmez
Görenler velî sanur selâm virür utanur
Anca iş koyarıdum el irüben güç yitmez
Taşum dervîş içüm boş dilüm tatlu sözüm hoş
İllâ ben itdügümi dînin degşüren itmez
Yūnus eksükligüni Allah'una 'arz eyle
Anun keremi çokdur sen itdügün ol itmez
Sayfa 92
