Hanım Kızılay
@hanmkzlay
Kitabı okuyup bitirdiğimde bir his kalıyorsa bende,beni ben yapan insan olduğumu hatırlatan,o kitap benim için iyi kitaptır.Ben o kitabı sevmişimdir.Şükran Yiğit'i tanıdığım için mesut hissediyorum kendimi.Cümleleri hem çok yalındı hemde hiçbir yerde bulunamayacak kadar romantikti.Altını çizdiğim cümleleri değil,paragrafları oldu.Ankara'yı,dönemin siyasi gerginliğini,o gündeme rağmen süren aşkları,eskiyi,yıllar geçtikten sonra değişen yerleri,her şeyiyle mükemmeldi.Bir gün gelecek,değişecek her şey ve biz bulmayı umduğumuz yerlerde bambaşka şeyler göreceğiz.Bu gerçeği okumak canımı acıttı.Hisli bir kitap mıydı yoksa ben mi hislendim bilmiyorum.Hikayeler,her bir karakter alıp beni başka diyarlarlara götürdü,belki de eskilere...Eskilere olan özlemim içimde tekrar canlandı...
Dünyaca ünlü Rus Matematik Profesörü Raçinski aniden okuldan ayrılıp doğduğu yerdeki köy okulunda öğretmen olmak ister.Arkadaşları bulunduğu üniversitedeki mevkisini bırakıp bir köy okulunda kendini harcayacağını düşünürler.Bu kararı verdiği andan itibaren çevresinden olumsuz tepkiler alır.Oysa o Rus halkının karanlık yerlerinin aydınlatmaya ihtiyacı olduğunu,köylünün ne kadar değerli olduğunu,üretmenin,bir şeyler başarabilmenin sınıflar farkı olmadan herkesin eşit derecede eğitim görmesiyle gelişmenin sağlanabileceğini bilen bir aydındır.Gerçek bir vatanseverdir kanımca.Çünkü vatanını sevmek demek,her bir sınıftan insanı sevmek demektir,her bir insanın eşit haklara sahip olmasını,herkesin gelişmesini sağlayabilmek demektir.Gittiği köy okulunda bile onu anlamadıkları,hor gördükleri halde yaşadığı tüm zorluklara rağmen köydeki öğrencilere iyi bir eğitim vermiş ve bir sürü insan yetiştirmiştir.Aralarında ünlü ressam,mühendisler,din adamları,kimyacı,öğretmenler...Yaptıklarının meyvesini almış olur böylece.Unutulmuş bir yerde,fakir ve gelişmemiş ve gelişmemesinin sebebi böyle istedikleri için değil,imkanlarının olmamasından dolayı olmuş bir yerde,karanlığa karşı ışık yakmak gerçek bir aydının hikayesi olur anca.Az ve öz yazılmış bu muhteşem hikayeyi herkes okumalı.
Hakan Günday okumayı en sevdiğim yazar.Hayatımın romanı dediğim Kinyas ve Kayra'yı yazmış,yeraltının en iyi yazarı benim gözümde.Evet bol bol burada övebilirim kendisini çünkü sevgim baya uçsuz bucaksız kendisine...
Yazdıklarıma spoiler damgası vuracak olanlar olur mu bilmem bu sitede neyin ne olacağı belli olmuyor malum varsa direkt okumadan geçsinler.Şimdiden UYARI!
Kendisinin bir sürü kitabını okudum.Bence Daha kitabı diğer romanlarından biraz farklı.Daha gerçekçi bir konuyu almış mesela.Haberlerde görüp bildiğimiz ama 5 saniye sonra unutup,hafızamızda kaybolan,samimiyetsiz olarak 20 saniyeyi geçmeyen bir üzüntü duyduğumuz derin,malesef günümüzün gerçeği haline gelmiş bir konuyu ele almış; ülkesinden,evinden ayrılmak zorunda kalan mültecileri.Bu mültecileri vicdansız bir babanın ve her türlü iğrençliği görmüş ve yapmış oğlunun gözünden anlatıyor.Bu konuyu acındırmaya çalışma duygusu olmadan bütün gerçekliğiyle bize sunuyor.Sunarken tüm iğrençliğiyle önce gözünüze sonra kalbinize batırıyor.Hakan Günday'ın olayı da bu.Bazen okuduğum cümlelerden midem bulanıyor,başım dönüyor ama bu olanlar gerçek,burası bu kadar kötü bir yer tokadını yiyorum anında.Burası bu kadar kötü bir yer,sen bunları okuyorsun sadece oysa insanlar her gün her an bunları yaşıyor diyorum mesela sürekli.Bu yüzden belkide Hakan Günday'ı okumayı seviyorum.Dünyanın toz pembe olmadığını,karanlık hemde zifiri karanlık olduğunu,kendini her an koruman gerektiğini hatırlatıyor bana.Çıplak kalarak gerçeklerle yüzleşmeni sağlıyor.Gördüklerin hoş değil ama gerçek!
Kitap boyunca baş karakter Gaza'nın başına öyle şeyler geliyor ki tamam diyorsun bu sefer iyi bir şey olacak,olmalı!Ama olmuyor.Tekrar diyorum kendime Hakan Günday'ın cümlelerini okuyorsun sen.İkinci bir tokat daha yiyorum.Ve yazarımız kitap boyunca
Okumaya geç kaldığım için utandığım (bu yüzden erteledikçe ertelediğim) ve ölmeden önce okuduğum için şuanda çok mutlu olduğum Suç ve Ceza üzerine hissettiklerimi aktarabilmem mümkün değil.Bu kitap üzerine inceleme yapmakta haddime değil,sadece hissettiklerimin aktarabileceğim kadarını aktarmak istiyorum.Dönüp baktığımda tekrar hissedebilme duygusu ile yazıyorum...
Kitabın konusunu çoğu yerde duydum bu doğru ama son sayfayı kapattıktan sonra kitabın başından beri olan o 'his karmaşası'nı asla tahmin edemezdim.Kendimi o his karmaşası karşısında doymuş hissediyorum.Bencilliğe,kıskançlığa,nankörlüğe,tepeden bakmalara,sevgilere,kızgınlıklara,üzüntülere,ağlamalara doymuş. Sonya'nın her şeye rağmen iyi olan kalbine,Razuhimin'in dostluğuna,anne şefkatine,kardeş merhametine...Peki ya Raskolnikov derseniz...Onu hepsinden ayrı tutup,baş köşeye oturtmamın kendi içimde en az onun kadar (tamam bu abartı oldu) psikolojik bir savaş vermemin nedeni olabilir.Onu ondan çok sevenlere karşı verdiği haksız savaştan dolayı da olabilir.Belki de ona sevgim hemen hepimizin kafa yorduğu suçun ne olduğuyla,neyin suç neyin suç olmadığıyla ilgilenmemden kaynaklanıyor olabilir.Bir gün tüm evrene kendimin ne olduğunu göstereceğim hırsıyla da olabilir.Bilmiyorum,tüm bu bilinmezliğin karakteri işte o,hepsinin karışımı! İşte böylece Raskolnikov hayatım boyunca unutamayacağım karakterler arasına girdi.
Yazılan roman,yazılan başkarakter ve bir onun kadar önemli yan karakterler hem geçmiş,hem bugün,hem de yarın aslında.Dostoyevski zamanın tanımadığı bir yazar.Ne zaman yazıldığının,nerede yazıldığının öneminin silinip gittiği hatta Raskolnikov'un bir katil olduğunu unutup sadece ve sadece o anda onun odasında Razuhimin'in yanında oturuyor gibi hissetmenize,onunla düşünceli bir halde sokaklarda
Hoşgeldin Oblomov,sevdiğim kitap kahramanları listeme...İyi ki tanıştık seninle!
Ah! Keşke bir kez olsun kendin için,kimsenin isteği olmadan o yataktan kalktığını görseydi bu gözler o cümlerde! Gördüğünüz gibi kitap boyunca Oblomov'un yerinden kalkmasını diledim.Kalkacak ve herkese nasıl yaşanırmış gösterecek diye heyecanlandım.Kitabı bu yüzden büyük bir hüzünle bitirdim.Sık sık cümlelerinde,yaptığı bütün davranışlarında kendimi gördüm.Neden sevdiğimi anladım
çünkü bende bir Oblomovdum.Beni bizi anlatıyordu.Aslında 21.yüzyıl insanını...Bu yüzden yerinden kalkmasını çok istemiştim belkide.Neler olacağını görmek için...
Bazı insanlar vardır hayatı yaşarlar,yine bazıları vardır hayatı izlerler. Oblomov'un tek istediği huzur içinde hayatı izlemekti.Kimin ne yaptığını umursamayan,içinde kıskançlık kırıntısı dahi olmayan sadece ve sadece insanlar beni rahat bıraksın da şurada yatağımda huzur içinde yaşayayım diyen biriydi.Hayat akıp gitsin ama ben durgun kalayım istedi.Hayat bu ne olursa olsun siz ne kadar dışında kalmak istesenizde bir yerden sizi içine alıyor.Ya içinde yaşamayı öğreniyorsunuz ya da çürüyüp gitmeyi...
Aşık olduğu sayfalarda aha dedim bizim oğlan değişiyor,yüreğim nasıl da pır pır etti! O da hüsranla sonuçlandı...Değişmesini,gözlerindeki çoşkunluğu kazanmasını çok istedim.Ştolz belkide bu yolda duygularımızın tercümanı oldu.Ama o da bişey yapamadı.Elinden tutup götüremedi.Ne olursa olsun yine aynı noktada buldu kendini Oblomov.Aynı hayatın içinde,aynı kılıkla...Bazı insanlar,bazı anlar,bazı hayatlarda belkide değişmez dedim kendi kendime.Belkide yalnız böyle yaşanmasını bilmesindendi,suçu yoktu onun.Neden bilmiyorum ama ona kızamıyorum.
Yüreğinin sıcaklığı hep sıcak kalan,çok sevilen,sevmeyi bilen Oblomov'a selam olsun...
