Benim en uzun yolculuğum
Ayın gümüşlediği o hayal gecelerde
Gözlerinde gittiğimdi.
“Hiçbir şey planlandığı gibi gitmez, hayattan öğrendiğim bir ders varsa budur. Tahsil etmek için bolca imkânım oldu ama neticede yaşamak biraz da bildiklerini anlamazdan gelme sanatı. Gerçekleşmeyeceğini peşin peşin kabul kabul ederek plan yapamaz, istikbalin kıyısına yamayacak üç beş basit hayal kuramazsa da yaşayamaz insan. Gizli saklı da olsa, içinde bir yerlerde sefil umutlar taşımak, kendi kendine yalanlar söyleyip, işittiklerine kanmak zorunda.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ama belki de bütün hayatlar böyleydi. Görünüşte en yoğun ve yaşamaya değer hayatları yaşayanlar bile en nihayetinde kendilerini böyle hissediyorlardı belki. Dönümler boyu hayal kırıklığı, tekdüzelik, acı ve rekabetin içinde tek tük birkaç mucize ve güzellik vardı.
Yıllarca onu mutlu, sağlıklı ve güler yüzlü hayal etmiştim.
Oysa gerçek bu değildi. Acı ve karanlığın içinde sıkışıp kalmıştı. Yaralanmıştı, çok zayıflamıştı, uyuyamıyordu.
Bana kalırsa… Ne yazık hiç kalmadı bana. Benden önce davranıp ne olduğumu, aslında ne kadar bencillik ettiğimi suratıma haykırdılar.
Haktır desen mânâsı ne?
Sebep midir bir kelime?
Soruyorum sana yine,
Bilir misin sebebi kim?
