31 canımızı, yoldaşımızı kara toprağa, sadık dostlarına ve sonsuzluğa uğurluyorduk. Hakk saklamıştı güzel çocukları, çocuk ruhlu insanları, Ha- bil’in çocuklarını..
Sadık bir dost, güzel canlardan bir can o gün şöyle demişti: “31 canın ve arkadaşlarının güzelliği şiirden deyişten muhabbetlerinden belli, deyiş söyle yip muhabbete giden canlarımızı Pirsus’ta vurdular. Mehmet Lütfü ile telefon da konuşmuştuk Rojava’ya gidiyoruz; güzel bir muhabbete düştük demişti, selam taşıyorlardı. Hakkın selamına saldırdılar. Herhangi bir dini bir kavmi bir mezhebi bir yolu DAİŞ’le kıyaslamak mümkün değildir. DAİŞ bir yol değildir; yolsuzluktur, Haksızlıktır, nefstir, nefsin alenen iblisleşmesidir.”
Gerçekten de saldırdıkları, katlettikleri Hakk’ın selamıydı, biz muhabbet götürüyorduk Kobani’ye. Aşk ile, sevgi ve merhamet ile yollara düşmüş, canlara can olmaya gidiyorduk.
Geride kalan arkadaşlarımızın ruh halinin bir özetini yine Bawer arkadaşın yazımıyla sunmak istiyorum: “Pişmanım. Keşke o an bir kez geri dönüp baka- bilseydim. O zaman yerde yatan parçalanmış bedenleri gördüğümde her şeyin bitmiş olduğunu, kaçmama gerek kalmadığını ve artık tek yapmam gerekenin o bedenlerden sağ kalanları taşımak olduğunu anlardım. Bir şişe su taşıya- bilseydim belki daha az yanardı yoldaşlarım. Keşkeler, belkiler... Ve artık!..
Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Daha öfkeliyiz, daha hırslıyız. Çünkü daha açılıyız. 31 parça eksiğiz artık.. Bilsinler ki bizi bu mücadele ruhundan koparıp gözümüzü korkutma ve yalnızlaştırma çabaları asla işe yaramayacak.
Bacağımda ufak bir yara var. Ama bu yara bana güç veriyor. Ben bu yarayı gördükçe yoldaşlarımıza olan can borcumu hatırlayacağım.
Sayfa 225 - Ceylan yayıncılık 2017
Em êdî ji rojeva xwe ya esasî dûr ketin, ji bo îro jî ev yek girîng e, şerê azadîya Kurdistanê ne ew şer e ku guherandina terza vê dewletê ji xwe re bike hedef û armanc. Terza rejîma vê dewletê ji bo Tirkîyê pirsgirêk e, lê hedefa tevgera Kurdan divê ew be ku hek rejîma wê çi be jî vê dewleta dagirker ji welatê xwe derxe, rizgarîya Kurdistanê û dewletbûnê armanc bike.
Gava ku tevgera Kurdan ji vê hedefê dûr dikeve, him ji hêla sîyasetê ve manîpule dibe, him jî rê li ber manîpulasyonên ji derve vedike. Ev helwest jî zirxên te yên parastinê yên li hemberî êrîşên dewletê qelstir dike. Gava ku tu ji Kurdistanê lê binêrî û vê dewletê ji xwe re biyanî bibînî, wek dewleta xwe nebînî, tu yê li gora vê dîtinê zirxên xwe amade bikî. Lê gava ku tu xwe di hindur vê sîstemê de bibînî û guherandina rejîma vê dewletê ji xwe re bikî hedef, zirxên te yên parastinê qels û lawaz dibin.
Reklam
Gava ku me DYKD fesih kir û DDKD damezirand, min serokatî nexwest, hevalekî din bû serok, lê şeş mehan îdare kir, paşê ez mecbûr mam ku cardin bibim serokê komelê. Ev nakokî di nav heş û realîteyê de ye, heş û daxwaza me helwesteke hîn modern heta komunîst bû, di fahmê me yê komunîst de kolektifi hîn li pêş bû, lê realîteya me ne li gor vî heşê me bû. Çanda kadro û welatê me û ev fahm dûrî hev bûn, nakokî di nav wan de hebû. Ji ber vê nakokîyê her çiqas me hewl dida jî, em li realîteyê diqewimîn, realîte li pêşîya me dibû asteng. Hek ne wisa bûya, divya ez nebûma serokê DDKDê, sedema ku min nedixwest ez bibim serok jî ev bû; madem ku em ê bibin komunîst, divê haya me ji koka me ya çînî jî hebe, min dixwest ku hevaleki bikoka xwe karker bibe serok, ji çepên Tirkîyê jî hin rexne dimpin, digotin ku serokê komelê lawê axayekî ye. Me dixwest realite ne li gora vì heşî be, gavavetin zehmet e, hek tu gaveke realitesiyê li van rexneyan jî bigirin, sedemek jê jî ev bû. Lê hek di pêşîya realîtê de bî, baş e, lê hek tu çend gavan di pêşîyê de bi, realite nig davêje ber te û tu dihilkumî, tu nikanî li gora heşe xwe bimeşî û ji mecbûrî teslîmî realîteyê dibî. Di sala 1977an de li komelê me civînek çêkir, min xwe û hevalên xwe rexne kir û me biryar da ku em bi konsepteke nuh bixebitin. Argumentên wê kondeptê ev bûn: em ji hedefên
xwe dûr in, divê em xwe ji hedefên xwe re amade bikin. Hek tu ne derdoreke komunist bî, te mekanizmayên komunîst saz nekiribîn û tu bibêjî ku ez komunîst im, tu ji komunîstîyê dûr dikevî. Lê hek tu rasteqînîya xwe bibînî, nas bikî, erê bì nêt, xwestin û raman ez komunist im, lê ez hîn ne di wê çapê de me ku kanibim partîyeke komunîst ava bikim, divê ez xwe ji vê hedefê re amade bikim. Hek tu biryareke wisa bidî û li gora wê xwe amade bikî, tu yê hîn zû
9. asrın ortalarında ilk defa Peçeneklerden (Becinik) şeklinde bahseden İran asıllı İslim coğrafyacısı İbn Hurdadbih'tir. İbn Hurdadbih, Türk ülkelerinden bahsederken Oğuzların Peçeneklerle komşu olduklarını da zikretmektedir. 10. yüzyılda Peçenek ismini Beçenek şeklinde kullanan ise orta çağ İspanyasının en büyük tarihçisi olarak kabul edilen İbn Hayan (978/9- 1076)'dır.
Al-muqtabas adlı eserin Fransızca tercümesini yapan P. Chalmette, eserde 942 yılında Endülüs'ün yukarı sınır bölgelerinde görülen Türkler (Macarlar) hakkında bilgi verilen boyu Petchenegues: Peçenek şeklinde tercüme etmişti: Peçeneklere atfedilen kısımla ilgili Arapça metnin tercümesi şöyledir: "Onların faaliyetlerini kaydeden biri dedi ki onların ülkesi [Türklerin ülkesi: Macaristan] epey doğudadır ve Peçenekler [Bacanak] onların doğu komşularıdır. Ruma onların kıble istikametinde olan tarafındadır, İstanbul ise onlardan bir parça daha doğudadır. Kuzeylerinde Morava (Marawa) ve Slavların (Şaqtıliba) diğer şehirleri vardır. Batılarında Saksonlar ve Franklar (Franca) vardır. Endülüsiya topraklarına gitmek için upuzun çölü geçerler...." Yine 10. asır İslam coğrafyacılarından İstahri Mesalik vel-memalik adlı eserinde "Peçeneklerin Türk olup, Rum (Bizans)'a komşu olduklarını" söylemektedir. Türk kaynakları arasında 11. yüzyılda Türk dilinin sözlüğünü yazan Kaşgarlı Mahmud, eseri Divan-ü Lugat-it Türk'te Peçenekleri hem Türk olarak gösterip Becenek ve Peçenek şeklinde yazmış; hem de 22 Oğuz boyundan 19. olarak kaydetmiştir. Kaşgarlı damgalarının şeklini de vererek, Peçenekleri Bizans ülkesine en yakın boy olarak göstermiş ve dillerinin Bulgar ve Suvar dillerinin Türkçesi ile aynı olduğunu ifade etmiştir.
Aleksandr Mihayloviç Şerbak da çeşitli dillerde Peçeneklere verilen adların tümünün kökünün Mahmut
Ahmed-i Xani (Derdimiz)
“Derdimiz
Saki Allah için lütfet
Cem kadehimize de koy bir yudum şarap.
Kadeh şarapla dünyayı göstersin,
Görünsün dilediğimiz ne varsa.
Aydınlığa kavuşsun önümüze durumlar,
Gelecek bizim için başarılı olacak mı bilelim.
İşte kemale erdi talihsizliğimiz,
Acaba zevale yüz tuttu mu dersin?
Yoksa hep böyle olduğu yerde mi kalacak,
Son devir gelip çatıncaya dek?
Mümkün mü acep felek çarkından,
Bizim içinde çıksın bir yıldız,
Bize yar olsun bahtımız,
Bir defa uykudan mı uyanıversin,
Ez dizanim hûn hemû di bêhêvîtiyeke çawa de dijîn. Ez dizanim çi hesretek e tu li keştiyekê siwar bibî bi niyeta ku tu bigihî rojava, bigihî bihuştê, lê ji nişkê ve şevekê ba te ber bi navenda okyanosekê ve bibe.
Reklam