Hey Wilbur! Sen, ben misin? Yaşça büyük olduğunu düşünürsek, ben aslında senim.
81 koca yıl boyunca yaşadıktan? sonra tam umutlarının hayata geçeceği sırada ölen & sonrasında film şeridi denilen şekilde hayatı akıp giderken bir trendedir Yaşlı Wilbur. Tüm hayatının önemli noktalarında tren duracak & o anı tekrar yaşayacaktır ama handikaplar da yok değildir. Mesela, her ne olursa olsun asla genç haliyle konuşmaya çalışmayacaktır çünkü bu akışın değişimine & birçok sorunlu noktaya dönüşebilecektir, başkaları da bundan etkilenecektir. Kısaca bilinmezliğin gelmesini önlemek kaçınılmazdır.
Çok sevdim! İlk 150 sayfa benim için ağır akışa sahip sayfalardı, dürüstçe bunu belirterek son 30 sayfa için bile tüm kitabı yeniden okuyabileceğimi söyleyebilirim ama. Hatta yüzümde kocaman bir gülümsemeyle yazarın bu zekice hamlesine şapka çıkardım.
Çok satan kitabını okumayanlar muhakkak bu kitap sonrası okumak isteyecektir de bana göre keza birbirine öyle bir noktada bağlanmış ki onu da yeniden mi okumalıyım acaba diyerek bitirdim dostlar.
Kitapla kalın -.-
Bir Gönüle Aşk GirinceAşk
Puan vermedi·272 syf.·
2026 23. kitabı
Son zamanlarda okuduğum kitapların içinde aşkı görüyorum. Bu ay içerisinde okuduğum kitaplardan biri de 
Mesihpaşa İmamı adlı eserdi. Son derece inançlı, disiplinli, işlerine haram bulaştırmayan bir imamın gönlüne aşk düşünce neler oldu, neler... Okurken hem ufak ufak tebessüm etmiş hem de şaşırmıştım. Şimdi ise İstanbul Galata'sının en meşhur orospusu Fosforlu Cevriye'nin gönlüne aşk düşünce ne oldu?
Bir türkü geçiyor aklımdan Sevcan Orhan’nın TRT kaydındaki performansı harikadır:
Bir gönüle aşk girince, hey can
Ateşte yanmışa benzer, hey can
Bir de hasretlik olunca
Aşk umut etmektir. Aşk dönüşüm demektir. Aşk için ölmek varken de aşkın için yaşamaktır. Aşk her şeydir...
Nazım Hikmet Ran 'in 1920 yılında yazdığı Gölgesi adlı şiiri Suat Derviş'e yazdığı iddia edilir; hatta ona platonik bir aşk beslediği de söylenir.
"Ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını;
Bir kere eğemedim bu kadının başını."
Suat Derviş ise sol görüşlü, feminist bir yazardır. Dikkat edin; o dönemde bu iki kelimenin yan yana gelmesi büyük bir cesarettir. Hele ki bir kadınsanız... Toplumcu gerçekçi eserler kaleme alan hemen hemen her yazar soruşturmalardan geçmiş, tutuklanmış, dışlanmış ve sürgünü andıran bir hayat yaşamıştır.
Fosforlu Cevriye ilk bakışta bir aşk romanı gibi görünse de aslında bundan çok daha fazlasıdır. Roman, İstanbul'un arka sokaklarını, yoksulluğunu, dışlanmış insanlarını ve toplumun görmek istemediği yüzünü anlatır. Suat Derviş'in başarısı da burada ortaya çıkar. O, okuyucusunu sadece bir aşk hikayesine değil, aynı zamanda dönemin sosyal gerçeklerine de tanık eder.
Fosforlu Cevriye, toplumun "düşmüş kadın" olarak damgaladığı bir karakterdir. Fakat roman ilerledikçe onun yalnızca bu sıfatla açıklanamayacağını görürüz. O, seven, özleyen, fedakarlık yapan, umut eden ve hayal kuran bir
Mesihpaşa İmamı adlı eserdi. Son derece inançlı, disiplinli, işlerine haram bulaştırmayan bir imamın gönlüne aşk düşünce neler oldu, neler... Okurken hem ufak ufak tebessüm etmiş hem de şaşırmıştım. Şimdi ise İstanbul Galata'sının en meşhur orospusu Fosforlu Cevriye'nin gönlüne aşk düşünce ne oldu?
Bir türkü geçiyor aklımdan Sevcan Orhan’nın TRT kaydındaki performansı harikadır:
Bir gönüle aşk girince, hey can
Ateşte yanmışa benzer, hey can
Bir de hasretlik olunca
Aşk umut etmektir. Aşk dönüşüm demektir. Aşk için ölmek varken de aşkın için yaşamaktır. Aşk her şeydir...
Nazım Hikmet Ran 'in 1920 yılında yazdığı Gölgesi adlı şiiri Suat Derviş'e yazdığı iddia edilir; hatta ona platonik bir aşk beslediği de söylenir.
"Ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını;
Bir kere eğemedim bu kadının başını."
Suat Derviş ise sol görüşlü, feminist bir yazardır. Dikkat edin; o dönemde bu iki kelimenin yan yana gelmesi büyük bir cesarettir. Hele ki bir kadınsanız... Toplumcu gerçekçi eserler kaleme alan hemen hemen her yazar soruşturmalardan geçmiş, tutuklanmış, dışlanmış ve sürgünü andıran bir hayat yaşamıştır.
Fosforlu Cevriye ilk bakışta bir aşk romanı gibi görünse de aslında bundan çok daha fazlasıdır. Roman, İstanbul'un arka sokaklarını, yoksulluğunu, dışlanmış insanlarını ve toplumun görmek istemediği yüzünü anlatır. Suat Derviş'in başarısı da burada ortaya çıkar. O, okuyucusunu sadece bir aşk hikayesine değil, aynı zamanda dönemin sosyal gerçeklerine de tanık eder.
Fosforlu Cevriye, toplumun "düşmüş kadın" olarak damgaladığı bir karakterdir. Fakat roman ilerledikçe onun yalnızca bu sıfatla açıklanamayacağını görürüz. O, seven, özleyen, fedakarlık yapan, umut eden ve hayal kuran birReklam
90'ların başında biri komünist, diğeri ehl-i tarîk olan iki dayım vardı, benden 6-7 yaş büyükler.Beraber büyüdük sayılır...İkisi de taban tabana zıt fikirleriyle beni etkilemeye çalışırlardı, ben de çocuk halimle rüzgar nereden eserse öyle takılırdım:) Ahmet Kaya ve Edip Akbayram dinlerdik küçük olanla, büyük bir ciddiyetle defalarca çevirirdik kasetleri... Şimdi o şarkıların sözlerini şiir halinde okumak çok kiymetli bir deneyim oldu benim için. Memlekette de , şahsi hayatlarımıza da o köprülerin altından çok sular geçti ama ben hiç kopamadım Ahmet Kaya'dan ve şarkı sözlerinin yazarı Yusuf Hayaloğlu'ndan...
Hey koca Yusuf!
Yusuf'cuk, ah yusufçuk!
Rüzgarlara savurdun hep, şarkını.
Herkesten saklandın,
Her şeye gücendin durdun.
Yoruldun,
İflah etmezsin sen.
Ömrün gitti bir yana
Hüznün gitti bir yana,
Şiirin kaldı ortada...
Yusuf Hayaloğlu
Gözleri İntihar Mavi
Yusuf Hayaloğlu
Gözleri İntihar Mavi
El Kızı1000Kitap
Orhan Kemal’den okuduğum ilk eser. Devamının geleceğini artık biliyorum.
Kurgu çok iyi. Kitap her şeyin bittiği yerde başlıyor. Yağmurlu bir gecede sahile vuran bir kadın cesediyle… Daha ilk andan toplum denen canavarın acımasız yüzü kendini göstermeye başlıyor.
“Şu belalı günde intiharın sırası mıydı hey Allah’ın kulu!”
“Vay anasını, parmağındaki yüzüğe bakın!”
“Böyle serseri bir kadının parmağında ha!”
Bu sahne ile beraber yüzüğün hikayesi, onunla beraber de zavallı Nazan’ın hikayesi başlıyor. Toplum denen vahşi sistemin üyeleri, eli maşalı olmayan kişileri nasıl el ele vererek katleder? Bunun tablosunu görüyoruz kitapta. Belki de kimsenin suçu yok bu durumda. Herkes üstüne düşeni yapıyor ve hepsinin kendince haklı sebepleri var belki. O kadar ki okuyucuya sinir krizleri yaşatan kötülük timsali kaynananın bile Freud‘un gözüyle incelendiğinde -kesinlikle yeni bir psikolojik terim gerekli-yaptıkları anlaşılır gözüküyor. Bu tabloda kötülük bireysel değil, kolkola girmiş ve toplumsal bir canavara dönüşmüş. Kadın erkek ilişkisi, gelin kaynana ilişkisi, insan toplum ilişkisi; ne yönden bakılırsa bakılsın çok dersler var bu kitapta. Tüm karakterler ayrı ayrı incelenmeli. Ama şurası bir gerçek ki kötülük cehaletin çamurunda çok güzel filizlenip dal budak salıyor. Eserde bu kötülüğün karşısında yer alan aydın karakterler bile bazen istemeden karanlığa hizmet etmek zorunda kalıyor. Sona gelindiğinde ise her şeye rağmen aydınlık yarınlar için umudun filizlendiğini görüyoruz.
Tüm bunların dışında okuduğum en akıcı kitaplardan biri. Adeta okuyucuyu kendine kilitliyor. Yeşilçam sineması seyreder gibi her şey okuyucunun gözünde oldukça gerçekçi bir görüntüyle canlanıyor. Baş karaktere çok üzülen okuyucu aynı zamanda onun hatalarından çok gerçekçi dersler çıkarıyor. Bunun yanı
HEY SEN?! FANTASTİK OKURU MUSUN
Cevabınız evetse de hayırsa da bu kitabı okuyorsunuz ve bana teşekkür ediyorsunuz. BETİMLEMELERİ BU KADAR BAŞARILI OLAN TÜRK FANTASTİK YAZARI OLAMAZZZ! BU KİTAP RESMEN BİR ŞAHESER
Her karakterini, her bölümünü ayrı ayrı överim ama konuşmaya başlarsam hiç susmayacağımdan ötürü kısa keseceğim bu yorumu. Okuyun
" Adaletin eksik olması, rastgele olması onun hiç olmamasından daha korkunç ve daha tehlikelidir..."
Selam Reşat Nuri Güntekin'in ölümünden sonra yayımlanan kitabı #kandavası ile onun eşsiz kalemi ile bir kere daha buluşmaktan büyük keyif aldım. Sade ve akıcı anlatımı, harika gözlem yeteneği, insan doğası ve davranışlarını yazıya dökme becerisi ile her kitabında daha çok seviyorum kalemini
Kan Davası bir dönem kitabı olsa da içeriği konu itibari ile zamansız bir kitap. Çünkü benzer sorunlar maalesef günümüzde de hâlâ devam etmekte...
İdealist bir öğretmen olan Ömer'in anlatımı ile okuyoruz kitabı. Kuruluş savaşı sırasında asker olan Ömer gördüğü küçük bir kızı unutamaz ve hafızasında büyük bir yer kaplayan bu kızı bulmak için Bozova'ya gider. Burada yaşadıklarını , aralarında kan davası olan iki köyü barıştırma çabalarını ve çocukları okumaya teşvik etmek, onları topluma kazandırmak için yaptıklarını okuyoruz kitapta.
Kan davasının mantıksızlığı kadar insanların bunu devam ettirme ve bu konuda inat etmeleri de dikkat çekici. Bazıları ise sırf toplumsal baskıdan , dışlanmaktan korktukları için bu davanın peşinden gidiyorlarTüm baskı ve olumsuzluklara rağmen bir insanın çabasının neler değişebileceğini gördüğümüz gibi sevgi, dostluk ve yardımlaşma gibi insanlığa dair umut verici duyguları da hissediyoruz kitapta.
Toplumsal bir konuya değinen yazar , köy hayatını, zorluklarını ve insan davranışlarının çeşitliliğini de etkileyici bir biçimde aktarıyor okuyucuya.
Yazarın hey kitabı gibi bu kitabını da çok sevdim
Reklam
Reklam