Lana, sen benim bebeğimsin.
O sonu en çok sen hak ettin.
Soluksuz ve dehşet bir merakla okudum. Her bölüm bittiğinde "Bir bölüm daha." diyerek kendimi durduramadım.
İntikamı hiçbir zaman doğru gösteren bir hikâye değildi. Ama Lana'nın acısını, öfkesini ve yaşadıklarını öyle iyi hissettirdi ki onu anlamamak mümkün değildi.
2026'nın favorileri arasına girmeyi sonuna kadar hak etti. Tek üzüldüğüm şey bu hikâyenin bitmiş olması. Biraz daha uzun olsaydı hiç sıkılmadan okumaya devam ederdim.
Seni özleyeceğim, Lana.
Vicdan. Kiminde hiç olmayan, kiminde bedene sığmayan. Ne kadar zaman geçerse geçsin insan başka bir insana nasıl davranılır öğrenemeyecek. Ve çocuklar, söz konusu olduğunda mantık aranmayan. Kalemine sağlık üstad…
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu kitabı ilk defa okudum ama biliyorum ki hayatım boyunca dönüp dönüp tekrar okuyacağım Beş yaşındaki Zeze o kadar olgun ve anlayışlı bir çocuk ki minik ruhu kalbime derinden dokundu
Şeker Portakalı yoksul bir ailenin oğlu Zeze’nin hikayesini anlatıyor. Ailesi taşındığında kardeşleri büyük ağaçları kapıyor, Zeze’ye ise minik bir şeker portakalı fidanı kalıyor Zeze bu fidana Minguinho adını verip onu hayal dünyasında en yakın arkadaşı yapıyor. Mahallede haylazlık yaparken Portekizli ile tanışıyor. İlk başta nefret etse de zamanla onu öz babasının yerine koymaya başlıyor
Zeze sırf fark edilmek ve sevilmek için okumayı kendi kendine öğreniyor. Ama ailesi sevinmek yerine ondan kurtulmak için onu küçük yaşta okula gönderiyor. Zeze kötü bir çocuk değil aslında. Yaptığı her yaramazlık “Beni görün beni sevin” deme şekli Ama büyükler bunu anlamayıp onu hep dövüyor. Noel sabahı babasını üzdüğünü anlayıp sokaklarda ayakkabı boyayarak kazandığı parayla ona sigara aldığı sahne içimi parçaladı. Ailesi onun bu minik kalbini hiç görmüyor maalesef.
Öz ailesinde sığınacak yer bulamayan Zeze aradığı o saf sevgiyi Portekizli’de buluyor. Ona “Beni evlatlık al vermezlerse para karşılığı satın al” diye yalvarması kalbimi paramparça etti İşte bu yüzden Portekizli’nin ani ölümü ve fidanın kesileceğini öğrenmesi Zeze’nin dünyasını başına yıkıyor. Günlerce yataklara düşüp hastalanması aslında onun çocukluğunun bitişiydi. Zeze bu acı kayıpla yüzleşerek hayal dünyasından çıkıyor ve erkenden büyümek zorunda kalıyor.
Şeker Portakalı bir çocuğun ruhuna inen darbelerin onun masumiyetini nasıl öldürdüğünü gösteren harika bir kitap. Gerçekten de büyümek kalbin sökülmesi gibi bir şeymiş
#okudumbitti
YAZAR: RUTH WARE
YAYIN: THE KİTAP
ÇEVİRİ: İREM REYHAN
Herkese merhabalar bugün sizlere Ruth Ware'nin kalemin çıkan mükemmel çift kitabıyla geldim. Her bir sayfası heyecan doluydu ada içinde yaşananlarla. O yüzden lafı çok uzatmadan bu adı gibi mükemmel kitabın yorumuna geçelim.
İlk bakışta masmavi denizi ve huzur dolu atmosferiyle kusursuz görünen bu ada, aslında karakterlerin hem fiziksel hem de ruhsal olarak sınanacağı bir tuzağa dönüşüyor. Bir reality şov için başlayan macera, beklenmedik bir fırtınayla birlikte ölüm kalım savaşına evriliyor.
Adada mahsur kalan beş çift, zaman geçtikçe sadece açlık ve susuzlukla değil, korkularıyla, öfkeleriyle ve birbirlerine duydukları güvensizlikle de mücadele etmek zorunda kalıyor. Her geçen gün artan gerilim, insanın en zor anlarda nasıl değişebileceğini etkileyici bir şekilde gözler önüne seriyor.
Yazar, sadece bir hayatta kalma hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda insan psikolojisini, çaresizliği ve umudun tükenmeye başladığı anlarda verilen kararların ağırlığını da başarılı bir şekilde hissettiriyor. Olay örgüsü merakı sürekli canlı tutarken, her bölümde "Şimdi ne olacak?" sorusunu aklınızdan çıkaramıyorsunuz.
Gerilim ve gizemi bir arada sevenler için, temposu hiç düşmeyen, sürükleyici ve son sayfasına kadar heyecanını koruyan bir kitaptı.
Gökhan Ülgerli 
Serap Asya Seferoğlu @keskeherkes_gulse @leyla.akot ile birlikte okuduk ve şahane bir okuma oldu diyebilirim.
#ALINTILAR
"birini sevdiğinde yaptığın şey de onları desteklemektir."
Ancak insan beyni riskleri değerlendirmede kötüdür, çevremizdeki gerçek tehlikeleri değerlendirmedeyse daha da kötüdür.
Yanlış insanlara güvenmiş, yanlış kararlar vermiştim. İçgüdülerimin önündeki kanıtları bastırmasına izin vermiştim.
Gökhan Ülgerli Serap Asya Seferoğlu @keskeherkes_gulse @leyla.akot ile birlikte okuduk ve şahane bir okuma oldu diyebilirim.
#ALINTILAR
"birini sevdiğinde yaptığın şey de onları desteklemektir."
Ancak insan beyni riskleri değerlendirmede kötüdür, çevremizdeki gerçek tehlikeleri değerlendirmedeyse daha da kötüdür.
Yanlış insanlara güvenmiş, yanlış kararlar vermiştim. İçgüdülerimin önündeki kanıtları bastırmasına izin vermiştim.
Rahatsızlık Hissi·166 syf.·
1/10
2026 19. kitabı
Spoiler ile başlıyorum: Kitabı hiç ama hiç sevmedim.
Okuduğum iki gün boyunca beni fazlasıyla huzursuz etti; karakteri ve psikolojisini anlamaya çalışmaktan yoruldum. Fikir ilk duyduğumda ilginç gelmişti; ancak okuyup bitirince, saman alevi gibi olduğunu fark ettim: İlk kıvılcımı görüyorsun, yanıyor; ama hemen ardından sönmekle kalmayıp kötü bir is kokusu da bırakıyor.
Yazar fikri bulunca muhtemelen çok heyecanlanmış; fakat bu fikir en fazla kısa bir öyküye yakışırken, 160 sayfalık bir romana dönüştürmeye çalışmak bence manasız olmuş. Edebiyatın amacı bazen huzursuz etmek, rahatsız etmek ve insanı sorularla baş başa bırakmak olabilir; ama sevdiğim edebî romanların hiçbirinde “rahatsız olup bir an önce kurtulmak” istemedim. Bu kitap ise benim için, bir an önce elden çıkarmak istediğim bir yük gibiydi: 160 sayfalık koca bir yük. Bu fikirden bir öykü yazılsaydı, eminim çok daha vurucu ve akılda kalıcı bir metin çıkardı; roman formunda ise yetersiz ve zayıf kalmış.
Anlamlandıramadığım noktalar
Kitap boyunca bazı şeyleri net olarak hiç anlayamadım:
- Carlo’nun amacı neydi? Bir türlü oturtamadım. Bana “kötü bir arkadaş” gibi geldi; sanki hayata “her şey olacağına varsın” mantığıyla bakıyor.
- Cleila tam olarak ne yapmaya çalışıyordu? Neden oğlunu Alberto’ya bu kadar yerdi? Neden gelinini ve adamı bu kadar övdü? Hiç anlamadım.
- Carlo ile Alberto arasında bir şeyler olduğunu ima etti; Carlonun, Alberto’ya iyi gelmediğinden ve ilişkilerinden hoşlanmadığından bahsetti ama tam olarak ne demek istediğini çıkaramadım.
Bu değerlendirmemi okuyan kıymetli okuyucu: Bu sorularımla ilgili bir fikrin varsa ve bana yazarsan çok sevinirim.
Finalle ilgili soru işaretlerim
Kitabın sonunda adam eve geldiğinde, kızı “Annem evde değil.” derken doğruyu mu söylüyordu? Adamın karısı da mı
Çok küçük yaşlarda yetiştirme yurdunda kaldıkları dönemde "Öcü" adındaki biri tarafından damgalanan 30 çocuğun hikayesiyle başlıyor Yaralasar. Aradan geçen 20 yılın ardından Öcü yeniden ortaya çıkıyor ve kendi yarasalarını tek tek avlamaya başlıyor. Tam bu sırada cezaevinde olan Sedef, süresi bitmemesine rağmen aniden tahliye ediliyor. Öcü’yü durdurmak isteyen gizli bir örgütten iş birliği teklifi alan Sedef bu teklifi kabul ediyor. Üstelik geçmişte yurtta çok yakın olduğu arkadaşlarıyla birlikte bu yola çıkıyor ancak o anda henüz hiçbiri birbirini tanımıyor.Kitabın konusu bana ilk andan itibaren gerçekten çok ilgi çekici gelmişti, okumamın en büyük sebebi kesinlikle buydu Maral Atmaca’nın kalemini de çok merak ediyordum ve iyi ki tanışmışım. Kitap o kadar sürükleyici ki kendimi hiç tutamadım, şu anda serinin 3. kitabını okuyorum bile Hikayede Sedef, hayatta kalabilmek için başka bir kimlikle yaşamak zorunda. Kendi içindeki o masum Sedef'i korumak için kendini hep "Yankı" olarak tanıtıyor. Karakterlerin yaşamak zorunda kaldığı şeyler gerçekten çok kötü ve sarsıcıydı. Özellikle Yankı’nın geçmişte çöpten bayat ekmek yemek zorunda kaldığı o sahneleri okurken içim parçalandı Her ne kadar biz şu an bir kitapta okuyor olsak da gerçek hayatta da maalesef bu durumları yaşayan insanların olduğunu bilmek insanı çok derinden yaralıyor Kitapta favori karakterlerim Alaz ve Sedef dışında kesinlikle Kuzey oldu. Sedef geçmişe dair her şeyi tam hatırlamasa da çocuk yaşta birbirlerine verdikleri sözler ve şimdi farkında olmadan bile sürekli birbirlerinin yanında olup yardımcı olmaları çok tatlıydı Kuzey’in o korumacı, abi gibi yaklaşan tavrı içimi ısıttı Alaz’a gelirsek zekasına gerçekten hayran kaldım. Öcü’yü bulmak için yaptığı o titiz planlar ve stratejileri inanılmaz
