"insan bir şey bekliyordu. sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. insan tekrar tekrar bekliyordu, hiçbir şey olmuyordu. insan bekliyor, bekliyor, bekliyordu. düşünüyor, düşünüyordu. şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu, hiçbir şey olmuyordu. insan yalnız kalıyordu."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Suçladı. Herkesi. Kendini. Yalnız kalamadığı için. Yalnız bırakılmadığı için. Yanında daima insanlar olduğu için. Ve onların yanında daima aptal ve kötü olduğu için. Baskıya dayanamadığı için. Baskıdan nefret ettiği için. Bedeninde ve ruhunda bu kadar delik olduğu için. Ve o delikler, başkalarının düşüncelerinin geçebileceği genişlikte olduğu için.
“Siz insanlar ,”dedim.”bir şey hakkında konuşurken hemen şöyle söylemek zorunda hissediyorsunuz kendinizi:’Bu aptalca,bu akkıllıca,bu iyi , bu kötü!’ Bütün bunların ne anlamı var ? Sırf bunları söylemek için mi bir olayın içyüzünü araştırıyorsunuz? Onun niçin olduğu, niçin olması gerektiği şeklindeki sebepleri kesinlikle açıklayabiliyor musunuz ? Böyle yapsanız , yargılarınızda bu kadar aceleci olmazdınız.”
