Puan vermedi·48 syf.··
Beğendi
·2026 25. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 05 Haziran 2026 00:00
Kayıtsız Adam aslında büyük anlatı evreninin küçük ama çok tanıdık bir parçası gibi duruyor. 
Marcel Proust okurken insanın aklına doğrudan büyük romanı geliyor çünkü burada da mesele olay değil, insanın içindeki algı ve değişim.
Öykünün merkezinde bir kadının, aslında daha önce çok da önemsemediği birine karşı bir anda değişen ilgisi var. Ama bu değişim bir “aşk hikâyesi” gibi değil, daha çok insanın kendini ve karşısındakini nasıl yeniden kurduğuyla ilgili.
En çok dikkat çeken şey, sevmenin bir anda oluşması değil; insanın kendi zihninde bir şeyi geç fark edip sonra ona tutunması. Bu yüzden metinde aşk bile net bir duygu değil, zamanla şekil değiştiren bir algı gibi ilerliyor.
Özellikle kadın karakter üzerinden anlatılan bakış, insanın değer algısının nasıl değişken olduğunu gösteriyor. Birine karşı kayıtsızlık sanılan şey bile aslında bambaşka bir yerden okunuyor.
Metnin en güçlü tarafı ise küçük detayların bile anlam taşıması. Çiçekler, bakışlar, sessizlikler… hepsi bir duygunun dışa vurumu gibi duruyor.
“Tek bir mücevher takmamıştı, sarı tülden bluzu cattleyalarla kaplıydı, karanlık bir kuleden sarkan cansız ışık süslemeleri misali siyah saçlarına da birkaç cattleya (katleya: parlak renkli, gösterişli çiçekleri olan bir orkide cinsi) takmıştı.”
Burada sadece bir sahne değil, aynı zamanda bir hissin atmosferi kuruluyor. Proust’un yaptığı şey de zaten tam olarak bu: olayı anlatmak yerine hissi görünür hale getirmek.
Aynı şekilde çiçekler üzerinden kurduğu bağ da çok belirgin:
**__“Gerçekten de çiçekleri seviyordu, en basit tabirle ne kadar güzel olduklarını ve kendisini be kadar güzelleştirdiklerini biliyordu. Onların güzelliklerini, neşelerini, hüzünlerini de seviyordu, ama sadece dışarıdan, güzelliklerinin bir hali olarak. Tazeliklerini yitirdiklerinde onları
Bu kitap bana bir olay anlatmaktan çok, insanın kendi içinde kurduğu düşünceyle nasıl değişebildiğini hissettirdi. Başta her şey çok mantıklı gibi geliyor ama sonra o mantığın aslında insanı nasıl yavaş yavaş sıkıştırdığını fark ediyorsun.
Raskolnikov’un yaşadığı şey sadece yoksulluk değil, aynı zamanda kendi kafasında kurduğu “ben farklıyım” fikri. Bu fikir ilk başta ona güç veriyor gibi duruyor ama zamanla insanı kendinden uzaklaştırıyor.
“Ezici bir yoksulluk içindeydi, ama buna bile aldırdığı yoktu.”
Aslında her şey küçük bir düşünceyle başlıyor. Sonra o düşünce büyüyor, insanın içinde başka bir ses gibi yaşamaya başlıyor.
“Güç gerek bana, güç! Güçsüz hiçbir şey olmaz!”
Ama güç isteği arttıkça insan daha çok karışıyor. Ne doğru ne yanlış netleşiyor, her şey iç içe giriyor. Bir noktadan sonra insan kendi kendini ikna etmeye başlıyor.
“Bir insanın artık gidebileceği hiçbir yerinin olmaması…”
Bu his kitap boyunca sık sık geliyor. Sanki insanın seçenekleri varmış gibi ama aslında yokmuş gibi. Ve bu sıkışmışlık hali, insanı yaptığı şeylere doğru itiyor.
“İnsanoğlu denen yaratığın alışamayacağı hiçbir şey yok galiba…”
Bazen bir bakış, bazen bir karşılaşma bile insanın içindeki o düzeni bozabiliyor. Planlar çok sağlam gibi dursa da hayatın kendisi onları sürekli değiştiriyor.
“Bazen hayatta öyle karşılaşmalar olur ki, hem de hiç tanımadığımız insanlarla, bir tek sözcük bile konuşmadan, birdenbire, tek bir bakışla ilgilenmeye başlayıveririz”
Kitabı okurken en çok düşündüğüm şey şu oldu: insan gerçekten neyi seçiyor, neye mecbur kalıyor, bunu ayırmak çok zor. Çünkü insan bazen kendini bile yanlış yönlendirebiliyor.
“Kendine ait bir yalan, başkalarının gerçeklerinden daha iyi olabilir.”
Sonunda geriye büyük bir
Reklam
Puan vermedi
//KİTAP TAVSİYEM
"BABAMDAN KALAN CÜSSELİ POŞETLER ODASI"
//ALINTILAR
#Issız bir adaya düşsem
Kendimi yanıma almam
Palmiye ağaçları saf güneş falanmidemi yakıyor
Aramızda sekiz yüz yetmiş yedi kilometre var
Şiir yılıyla ölçsem
Bir dakika uzağımdasın...
#Cama yansıyan buğularla kaybedeceğiz parmak izlerimizi,
Boyun otopsinde bulunacak dudaklarım...
#İnsan doğduğunda değil, rahme düştüğünde başlar zamana yenilmeye...
#Sizin poşetlerinizi babanız aldı
Benim poşetim babamdan kaldı...
#Düğün salonlarında çalan son müziktim
Ve boş sandalyelere oluyordu konserim...
#Saçlarının kuşları var
Herkes de sanıyor
Sana özel esiyor rüzgar...
#Kadında boy veren her erkek boğulur
#Çok düğümlü bir ipim,uçurum manzaralı...
# Senin sayende kalp reytingim, nabzımın tavanlarında...
#Kaç tur attırdı acaba kainata gülüşün... (Şu cümlenin ağırlığını hangi sevda kaldırabilir azizim...)
#Soydum yara kabuklarımı,
Attım poşete
Kollarım parıldıyor güneşte,
Sizin rengarenk neşeleriniz vardı
Ve sormadınız poşetinde ne var?
Neden böyle çok yıpranmış diye... (Sonra hayatından insan çıkarınca sen suçlu oluyorsun. Hatrımı sormadan halimden anlamayan, nasıl elimdeki poşet kadar değerli olsun vesselam. )
//KİTAP HAKKINDA
10/10
2026 12. kitabı
Bazen insanı hayata bağlayan şey, gerçekleşen hayalleri değil; geride bırakamadığı insanlardır.
Bu kitap bende en çok yarım kalmış hayallerin hüznünü bıraktı. Ahmet Cemil'in birer birer hayallerini kaybetmesini okumak zaten zorken, sonunda istediği hiçbir şeye kavuşamaması insanın içinde buruk bir his bırakıyor. Ama beni en çok etkileyen şey, her şeye rağmen hayata tutunmayı seçmesi oldu.
Yaşadığı onca kaybın ve hayal kırıklığının ardından ümidini neredeyse tamamen yitirse de annesini yalnız bırakmamak için geri dönmesi çok anlamlıydı. Belki hayalleri yıkılmıştı ama annesine olan sevgisi ve bağlılığı onu hayata bağlayan son şeydi. Bu yüzden romanın sonunu sadece bir yenilgi olarak göremiyorum. İçinde sessiz bir direniş ve yaşama devam etme kararı da var.
Hüzünlü ama etkisi uzun süre geçmeyen bir kitap. Ahmet Cemil'in hikâyesi bana bazen insanın her şeyini kaybetse bile sevdikleri için yaşamaya devam edebileceğini hatırlattı. Bu yönüyle beni derinden etkileyen bir eser oldu.
Unutmak mı, alışmak mı?
Puan vermedi·224 syf.·
2026 19. kitabı
Aşkımız Eski Bir Roman”, sadece bir aşk hikâyesi değil; zaman geçse de bazı duyguların neden eskimediğini anlatan bir kitaptı. Kitabı okurken sürekli şunu düşündüm: İnsan gerçekten birini unutuyor mu, yoksa sadece onun yokluğuna alışıyor mu?
Yazar, aşkı abartılı cümlelerle değil; özlem, pişmanlık ve yarım kalmışlık duygusuyla anlatmış. Karakterlerin yaşadıkları yer yer insana kendi geçmişini hatırlatıyor. Özellikle bazı bölümlerde, bir zamanlar çok değer verdiğiniz bir insanın aniden aklınıza düşmesi gibi bir his bıraktı bende.
Dili oldukça akıcı, sizi yormuyor ve hikâyenin duygusunu hissettiriyor. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey, bazı aşkların bitse bile insanın içinde eski bir roman gibi yaşamaya devam ettiği oldu. Bana göre duygulara dokunmayı başaran, sakin ama etkisi uzun süren kitaplardan biri…
Georges Perec, Uyuyan Adam’da zihnimizin en kuytu, en korumasız köşesine sızıp bizi kendimizle baş başa bırakıyor. Yirmi beş yaşında bir gencin, bir sabah aniden yataktan çıkmayı, sınavlarına girmeyi, arkadaşlarıyla buluşmayı, kısacası "yaşamayı" reddetmesiyle başlayan o durağan süreç, sayfalar ilerledikçe içinizde bir yerleri bir sızlama ile dolduruyor. Bu vazgeçiş sıradan bir tembellik ya da geçici bir moral bozukluğu değil; insanın dış dünyaya, o bitmek bilmeyen "başarma ve var olma" zorunluluğuna karşı verdiği radikal, sessiz ve bir o kadar da yıkıcı bir protesto.
Kitabın o mesafeli ama bir o kadar da içimize işleyen "sen" dili, sanki aynadaki kendi aksimiz bize fısıldıyormuş gibi bir his yaratıyor. Karakterin odasındaki eşyaları, sokaktaki insanları veya zamanın akışını hiçbir anlam yüklemeden, sadece birer nesne gibi izlemesi, modern hayatın üzerimize yıktığı rollerden kaçarken aslında kendi benliğimize ne kadar yabancılaşabileceğimizi gösteriyor. Perec, her şeyden elini eteğini çekip mutlak bir kayıtsızlığın arkasına saklanmaya çalışan bir insanın içsel çözülmesini o kadar çıplak anlatmış ki, zihnimizdeki o "dünyayı durdurup inecek bir yer bulma" illüzyonunu bir çırpıda darmadağın ediyor.
En sarsıcı olanı ise, bunca eylemsizliğin ve yalnızlığın sonunda gelen o acımasız farkındalık: Dünyadan tamamen kaçmanın da bir çıkış yolu olmadığını, yalnızlığın hiçbir şeyi iyileştirmediğini anladığınız o an, insanın göğsüne ağır bir taş oturuyor. İnsan doğasının o en karanlık, en yalıtılmış dehlizlerinde dolaşan ve bittiğinde sizi kendi odanızın sessizliğiyle baş başa bırakan, sarsıcı bir iç döküm bu.
Reklam
Reklam