Şiir kitapları hakkında yorum yapmak nedense bana daha zor geliyor. Her okuyanda farklı hisler, farklı anlamlar doğurabiliyor şiirler. Birhan Keskin'in bende yarattığı etki ise çok derindi. Sözcükleri, onların birleşimi kalbime, ruhuma dokundu. Kimi yaralarımı sızlattı ama yine de çok sevdim. Sevdiğim şairler arasında kolayca yerini aldı. Kitabın hepsini paylaşmak içimden gelse de birkaç tanesini seçip buraya bırakacağım. Kitabı alıp almama konusunda kararsız olanlara belki yardımcı olur.
"Unutmadım aramızdaki beceriksiz dili.
Dünya yordu bizi. Benim de söyleyemediklerim
var. Hiç söyleyemeyeceğim onları belki de.
Uzun bir yolu geliyoruz seninle, yolu
geldikçe anlıyorum ki, biz,
bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile."
"Bilme, tanıma beni
merdivenleri üçer beşer çıkmanın
sevinci yok içimde"
"Telefonla birlikte ışığı da kapatıp
bol şanslar deyişiniz, şanslar deyişiniz, deyişiniz
çınlarken içimde,
bunun beni ne kadar kırdığından
hiç bahsetmedim.
Bahsetmediğim çok şey var daha
yaz çiçekleri, cam çiçekleri ölüyor
akşamın altını gümüşe dönüyor
bunlar da önemli elbette
en az,
bana ihaneti öğrettiğiniz
bana kanatlarımı bıraktırdığınız kadar."
"Acıyla, geçtiğim yoldan geçiyorsun
izlerime rastlıyorsun, bıraktıklarıma,
o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili, orada
benden savrulan parçalar kurusa da
Farklı Coğrafyalarda Benzer ÇaresizliklerDuygu ve Düşünce
Kitabı yeni bitirdim çok beğenmeme rağmen içimde beliren his eksiklikler vardı evet okuyucuya bırakılmış olabilir ama okuyucunun hayal dünyasına bırakılan kısımlar oldukça fazla değilmiydi Akıcı olması hızlı bitirmek beni mutlu eden şeyler kitapta ki sahneler zihnimde cok belirgin bir şekilde canlandı ana karakterin hislerini derinden hissedebildim bu yönleri ile beni etkiledi okuduğum bazı kitaplar ile aralarında ufak tefek benzerlikler buldum bu benzerlik ana hatları ile kadının yaşadığı zorluklar farklı coğrafyalarda aynı benzer hisler çaresizlikler...(Kitaplar Erdem Yılı ve Kabuğunu Kıran İnci)
Reklam
İntihar Ormanı
Ezgi Durmuş 
İntihar Ormanı @DestekDukkan
“Bense seni unutursam bütün hayatıma ihanet etmiş sayarım kendimi. O yüzden…“
“Bir gün bizi unutursam, beni öldür. Bunu yapmazsan her gün ölür ve yavaş yavaş seni de öldürürüm. Birimizden birimizin yaşaması gerek bizi yaşatması için. Bizim yaşamamız gerek. Tamam mı?“
Bu sözler döküldüğünde İz’in dudaklarından Umut gülmüştü alay ederek. Mümkün müydü böyle bir şey? Nasıl kıyardı sevdiği, aşık olduğu kadına Umut?
Umut ve İz sekiz yaşında tanışmışlar ve neredeyse hiç ayrılmamışlardı birbirlerinden. Umut, şimdilerde otuz dört yaşındaydı; portakalı, eski kaşarı, kırmızılahanayı ve İz’i çok seviyordu. Anne babasının tek çocuğuydu ve İstanbul’da yaşıyordu. Babası adının Devrim olmasını istemiş, annesi karşı çıkıncada bari doğum günü 1 Mayıs olsun diyerek kimliğini asıl doğum gününden sonra çıkartmıştı Umut’un.
İz ve ailesi ise İzmir’den taşınmış komşu olmuşlardı Umutlara. Işık adında bir ablası vardı İz’in ve babanesine fazlasıyla düşkündü. Hatta babanesi öldüğünde okulunu bile dondurmuştu kafasını toparlayamayıp. Alzheimer olduktan kısa bir süre sonra kaybettikleri babaannesinin ardından kendisininde aynı hastalığı yaşayacağından korkuyordu İz. O anlarında Umut her zaman yanındaydı İz’in çünkü onlar birdi, biz olmuşlardı birlikte. Aradan geçen zamanda İz, mesleği olan avukatlığı radikal bir kararla bırakmış kendini yepyeni bir alanda bulmuştu. Türkiye’nin en köklü kültür sanat vakıflarında birinde proje yöneticisi olmuştu İz. Birlikte çok mutluydular ama o gün ne olduysa önce Japonya’daki #intiharormanı ndan bahsetmiş, sonrasında da bizi unutursam, öldür beni diyordu İz. Unutmaktan korkuyordu ya da aslında tüm yaşadıklarını unutan o değil miydi?
Öyle güzel bir eserdi ki #intiharormanı , inanın soluksuz ve yüreğimde bir sızıyla okudum her birRoman
Ezgi Durmuş İntihar Ormanı @DestekDukkan
“Bense seni unutursam bütün hayatıma ihanet etmiş sayarım kendimi. O yüzden…“
“Bir gün bizi unutursam, beni öldür. Bunu yapmazsan her gün ölür ve yavaş yavaş seni de öldürürüm. Birimizden birimizin yaşaması gerek bizi yaşatması için. Bizim yaşamamız gerek. Tamam mı?“
Bu sözler döküldüğünde İz’in dudaklarından Umut gülmüştü alay ederek. Mümkün müydü böyle bir şey? Nasıl kıyardı sevdiği, aşık olduğu kadına Umut?
Umut ve İz sekiz yaşında tanışmışlar ve neredeyse hiç ayrılmamışlardı birbirlerinden. Umut, şimdilerde otuz dört yaşındaydı; portakalı, eski kaşarı, kırmızılahanayı ve İz’i çok seviyordu. Anne babasının tek çocuğuydu ve İstanbul’da yaşıyordu. Babası adının Devrim olmasını istemiş, annesi karşı çıkıncada bari doğum günü 1 Mayıs olsun diyerek kimliğini asıl doğum gününden sonra çıkartmıştı Umut’un.
İz ve ailesi ise İzmir’den taşınmış komşu olmuşlardı Umutlara. Işık adında bir ablası vardı İz’in ve babanesine fazlasıyla düşkündü. Hatta babanesi öldüğünde okulunu bile dondurmuştu kafasını toparlayamayıp. Alzheimer olduktan kısa bir süre sonra kaybettikleri babaannesinin ardından kendisininde aynı hastalığı yaşayacağından korkuyordu İz. O anlarında Umut her zaman yanındaydı İz’in çünkü onlar birdi, biz olmuşlardı birlikte. Aradan geçen zamanda İz, mesleği olan avukatlığı radikal bir kararla bırakmış kendini yepyeni bir alanda bulmuştu. Türkiye’nin en köklü kültür sanat vakıflarında birinde proje yöneticisi olmuştu İz. Birlikte çok mutluydular ama o gün ne olduysa önce Japonya’daki #intiharormanı ndan bahsetmiş, sonrasında da bizi unutursam, öldür beni diyordu İz. Unutmaktan korkuyordu ya da aslında tüm yaşadıklarını unutan o değil miydi?
Öyle güzel bir eserdi ki #intiharormanı , inanın soluksuz ve yüreğimde bir sızıyla okudum her bir