Megasonik Siklon
@hitcaw
Nietzsche söz konusu olduğunda incelik her zaman önemlidir. Unutmayın ki Nietzsche eğitimli bir filologdu ve kelimelerini titizlikle seçerdi.
.
.
.
Nietzsche yayınlamaya niyetli olduğu yazılarında sözcük seçimini daha ihtiyatlı ve dikkatli yapar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hristiyanlığın köklerinin niçin Roma İmparatorluğu'nun kölelerine uzandığı düşünüldüğünde Nietzsche'ye göre köleler bunu esaretten kurtulmanın bir yolu olarak görmüştür. Gerçek anlamda kendilerini efendilerinden kurtaracak kadar güçlü olmayan köleler, onlara manevi bir özgürlük sağlayan dini inançla teselli buldular. Hıristiyanlık da, tıpkı her şey gibi, güç istencinin bir ifadesidir. İlk Hıristiyanlar Roma İmparatorluğu yönetimi altındaki kölelerdi ve Romalılar üzerinde üstünlük iddia edebilmelerinin tek yolu daha yüksek bir manevi statü edinmekti. Nietzsche'ye göre toplumun değerlerinin tersine çevrilmesiyle buna ulaşıldı. Örneğin, şefkat ve merhamet gibi değerler Hıristiyanlarca Tanrı'nın ödüllendirmesiyle sonuçlanacak erdemli değerler; bencillik gibi diğer değerlerse günah olarak görüldü.
Nietzsche'nin, ahlakın kökleri geçmişe uzanan, evrimleşmiş bir soyu olduğunu ileri sürmesi o dönemde ahlak kurallarının ilahi kanun koyucu Tanrı tarafından bahşedildiğine dolayısıyla izi sürülecek bir soykütüğü olmadığına inanılmasından ötürü, birçok okuru hayrete düşürmüş olmalıdır. Kanun koyucu kaybolduğu takdirde kanun da, bunun ahlaki anarşiyle sonuçlanacağından duyulan korku da kaybolacaktır. Nietzsche bununla birlikte ahlakın doğalcı kavramlarla açıklanabileceğini, bunun için bir Tanrı ya da tanrılara ihtiyaç olmadığını savunur. Bunlar, toplumları bir arada tutma ve başıboş bırakıldıkları takdirde grup birliğini yok edebilecek dürtüleri engelleme ihtiyacının bir sonucu olarak zaman içinde gelişmiş doğal fenomenlerdir. Ahlak o halde bir durumun sonucudur ve öncelikli olan bu durumdur; ahlak onu izler, tersi geçerli değildir.
Nietzsche Yunan tragedyasını gündelik hayatın acıları ve belirsizliklerine duyarlı insanlara iyileştirici bir çıkış yolu sağlayan, etkileşimli, mistik ve birleştirici; insanlığın Doğa ile uyum içinde olduğu bir deneyim olarak tasvir etti. İnsan artık bir sanatçı değil, bir sanat eseridir.