1/10
2026 20. kitabı
Yazım tarzını aşağı yukarı bilerek okudum ama benim için kötü bir okumaydı. Diğer kitaplarını henüz okumadım ama yazım tarzı çok acemice geldi ki bildiğim kadarıyla ilk çıkan kitabı bu değil, vârislerin oyunu olması lazım. Olabilir tabii. Zamanla gelişir bu.
Ayrıca bana genel anlamda, smut ve plot twist çıkarıldığı takdirde Icebreaker'a çok benzer geldi. Icebreaker'ı da hiç sevmemiştim, maalesef Buzdan Kıvılcım'ı da sevemedim.
Instagram'da yapılan pr'lar sonucunda Tamay'ı ben kafamda Orange mangasındaki Takako Chino'ya benzetmiştim ama klasik bir popüler kız tiplemesiydi. Güz de daha sessiz sakin görünüyordu, Hufflepuff olmak için zorlanmış ve bu yüzden hep zorla gülüyormuş/neşeliymiş gibi geldi.
Genel olarak böyleydi, sırf son kitaptaki motorcu beyi (Akaydı ismi galiba?) merakımdan okuyorum.
Ateş Kadehi
Ve 4. kitabımızzz. İlk olarak benim için Azkaban Tutsağı’nın üstüne çıkamadığını söylemek isterim(altına da inmemiş tabii). Bu kitapta bence çok heyecanlı, geniş olay örgülü olsada 3. kitabın gerilimli atmosferi benim daha çok hoşuma gitti. Filmde bazı değişiklikler yapıldığını zaten biliyoruz. Film de ve kitapta daha çok sevdiğim ayrı ayrı kısımlar vardı. Kitabı okurken sanki 3 gündür değil ezelden beridir okuyormuş gibi hissettim kendimi. Okudum okudum okudum ve bi türkü bitmedi sanki. Akmadı anlamında değil ama genel olarak yavaştı sanırım ama sıkıcı olarak da değil. Dolu bi kitaptı diyebilim. Arada karakterlerin ana olaydan bağımsız şeyler yaptıklarını gördüğüme sevindim. nihayet koştur koştur değildik.
Barty jr sonunda ne olacağını bilsemde beni bile kandırmayı başardı :D Kitabın bi bölümde “acaba filmde değiştirdiler mi bu kısmı, sonradan mı Moody’nin yerine geçecek” diye düşündüm. Çünkü moody(barty jr) gerçekten inanılmaz inandırıcı bi şekilde yazılmıştı. Turnuva kısmı da genel olarak eğlenceliydi. Görevler arasında Harry’nin aklı yine bi karış havadaydı tabi. İnsan biraz önündeki turnuvaya odaklanır.
Filmde sevmediğim bi kısım karakterlerin ergenliğe giriyor olmalarının biraz aşırı verilmiş olmasıydı. Yani balo sahnelerindeki gariplikler, Ron-Hermione gerilimi, Cho-Harry arasının gariplik vs vs kitapta daha azdı ben sevdim bunu.
Sirius’un olaylara daha çok dahil olması da bence çok güzeldi.
Bide bu kitapta Dobby’nin bu kadar mevcut olduğunu bilmiyordum Winky’i hiç tanımıyordum. Ah Winky üzümlü kekim…
Şimdi evren biraz daha genişledi ve kitabımız yavaş yavaş okul dışında da geçmeye başlayacak. Bu arada diğer okulların olması ve o okulların öğrencilerini tanımamızda bence çok hoştu. Hatta bu kitap için yeni evlerden insanlar tanıdık diyebilirim çünkü bariz
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Serinin üçüncü kitabında bir ihanet konusu işleniyor, kahramanımız bu defa çok büyük tehlikeler atlatarak var olma savaşı veriyor ve ailesi halkında yeni bilgiler ediniyor. Diğer iki kitabın aksine bu defa düşmanının kim olduğunu bilerek yaşıyor.
Sizin için bir değeri olmasa dahi size ait bir nesnenin elinizden bir şekilde alınması sizin için büyük bir mutsuzluğa yol açıyor bu en yakın arkadaşınız da olsa fakat arkadaşlık bağı kuvvetli olan kişiler arasındaki o arkadaşlık bir süre sekteye uğrasa da o kuvvetli bağ arkadaşınızdan tamamen kopmanıza izin vermiyor.
Burada yazara ve çevirmene bir örnekle ayrı bir parantez açmak istiyorum; binalar arasında yapılan (Hogwartsta 4 ayrı bina var ve sürekli bir rekabet içerisindeler. Bunlar; Slytherrin, Gryffindor,Hufflepuff,Ravenclaw) Quidditch oyununun final maçını o kadar güzel bir şekilde anlatıyorlar ki maçı canlı olarak tvden izliyor hissine kapılıyorsunuz. (Ben bunu yaşadığım için yazdım)
Mutluluğu defalarca elinle tutuyorsun fakat her defasında sabun gibi ellerinde kayıp gidiyor. Harry nasıl bir cendere içerisinde bitirdi bu kitabı bende anlamadım. Çok hızlı ruh hali değişimlerinin yaşandığı bir kitap oldu, bu sadece Harry için geçerli olan bir durum değildi tabi.
Bazı seri kitapları okurken 2. kitaptan sonra sıkıldığım anlar olmuştu, fakat bu serinin 3. Kitabını bitirdiğim halde kitapla ilgili sıkılacak zaman bulamadım diyebilirim. Bu da mı oldu dedirtmeye devam edecek gibi duruyor ve daha okunacak 4 kitap var.
Büyülü bir kitabın içinde yaşıyorsan bu da mı oldu diye sormayacaksın. Bu kitapta bir çok sorunun cevabı da gizliydi. Daha önce kitabı okuyan bir arkadaşın da söylediği gibi, sanırım serinin kilit kitabı buydu.
Çağımın Serisi
Muhtemelen “Çağımızın Serisi” sözü kitabın çok satanlarda olmasıyla ilgili bir yerlerde yazıyordu ve kitabı okudukça ben de bu düşünceye yöneldim çünkü Harry Potter’a da Percy Jackson’a da geç kaldım ve fan art’lara bakınca anladım ki Empyrean serisi benim çağımın serisi.
Oniks Fırtına’yı okuduktan ve önüme çıkan 4. kitap teorilerinden sonra geriye dönüp baktığımda önceki 2 kitaptan ana kısımlar dışında pek bir şey hatırlamadığımı fark ettim. Bunların ne olduğunu yazmayacağım ama seriyi başından tekrar okuma fikrine beni yönelten bu teorilerin çokluğu ve kanıtlarıyla beni ikna etmesi oldu. Ben de kendi teorilerimi üretmek için seriyi tekrar okumaya başladım.
Kitabı ilk okuduğumda altını çizecek pek bir şey bulmamıştım çünkü evren karmaşıktı, sürekli yeni bir terim ve karakter giriyordu (sonra bir bakmışım karakter ölmüştü), kurguya alışırken okuduğum izlediğim başka kurgulara benzetmeye başladım ama çağımın serisi olduğu için de bekledim bir süre çünkü o kadar da benzer olsa bu popülerliğe ulaşmazdı sonuçta.
İlk fark ettiğim Harry Potter benzerliği oldu: 4 farklı kanadı Hogwarts bölümlerine benzetmiştim ama bunu piyadeler, şifacılar, biniciler, aristokratlar ve sıradan halk olarak da ayırabiliriz; ilk dördü için Hufflepuff, Ravenclaw, Gryffindor ve Slytherin benzetmesi yapabilirim örneğin ama biniciler de kendi aralarında ayrıldığı (4 kanat - 4 Hogwarts evi) için pek uymuyor. HP’de her asa büyücüyü seçer durumu Harman’la benzeşiyor, her mühür gücünü de dahil edebiliriz. Violet’ın saçının rengi ve Harry’nin yara izi, dışarıda defedilmiş ama aslında edilememiş düşmanlar (Ölüm Yiyenler/Voldemort ve Veninler)…başka benzerlikler de gördüm ama şu an Demir Alev’in ortalarındayım ve pek de hatırlamıyorum, o yüzden geçeceğim.
Beni seriye bağlayan fantastik dünyası, çaba
“Harry Potter ve Felsefe Taşı” İncelemesi
“Felsefe Taşı”, sadece bir başlangıç değil, aynı zamanda yepyeni bir dünyanın kapısını aralayan sihirli bir anahtar. Daha ilk sayfalarda Harry’nin dolap altındaki yaşamından çıkıp Hogwarts’a uzanan yolculuğuna tanık olurken, bir çocuğun gözünden dünyayı nasıl farklı görebileceğimizi anlıyoruz.
Kitapta sadece sihir yok, dostluk var, cesaret var, doğruyla yanlışı ayırt etmeye dair ilk adımlar var. Harry, Hermione ve Ron arasındaki bağ, kitap boyunca öylesine doğal ve samimi ki bir noktadan sonra kendinizi onların yanında hissediyorsunuz.
Rowling’in dili akıcı ve hayal gücü inanılmaz. Kurguladığı evren o kadar detaylı ki, sanki Hogwarts gerçek bir yer ve biz de Muggle değilmişiz gibi hissettiriyor. Özellikle ilk defa okuyan biri için Diagon Yolu, dört bina (Gryffindor, Slytherin, Ravenclaw, Hufflepuff) ve büyücülük dünyasının kuralları oldukça etkileyici.
Benim için bu kitap sadece bir çocuk kitabı değil. İçinde yetişkinlerin de alabileceği çok fazla ders var. Aile, aidiyet, sadakat gibi konular alt metinlerde oldukça güçlü bir şekilde işlenmiş. Dumbledore’un her sözü adeta birer alıntı değeri taşıyor.
Eğer hala bu seriye başlamadıysanız, belki de sihrin sizi çağırmasının zamanı gelmiştir. Çünkü bazı kitaplar sadece okunmaz, yaşanır.
“Ben gerçeğin genellikle yalana tercih edilmesi gerektiğine inanırım.”
Always diyeceğim bir şey varsa o da budur. Net. Çünkü her zaman gerçek daha az acıtıyor. Yalanın hayal kırıklığı hiç geçmiyor.
EVET. Öncelikle doğru kararlarımda bugün; taşınma esnasında Harry Potter okumak var. Çünkü bu seri dışında bırak bir kitap bir sayfa tek bir cümle bile okuyamazdım. Akıl sağlığımı da başka hiç bir kitap korumazdı. Akıl sağlığım az kalır ruh sağlığımı da ekliyorum. O eşyaları görüp de sevdiğim alıştığım bir şeyden koparılma duygusu beni mahvetti. Evet resmen tetiklenip ağladım. İnsanlar çok kör. Hiç anlamıyorlar. Hep sadece baktıklarını görüyor, asla arka planı okuyamıyorlar. Kimse sadece ayağı taşa takıldığı, düştüğü için ağlamıyor. Kaldırılmayacağını bilince, belki ondan önce ağlayamadığı durumlara ağlıyor. Keşke bu kadar maddeci olmasanız. Anılarla vedalaşmak kolay sanıyorlar. Neyse. Manen çok çok yıprandım ama o buranın konusu değil.
Tarihte bir Harry Potter kitabını 7 günde okuduğum yoktur. O derece yavaş okudum ama olsun. Önemli olan yine bana nefes aldırması oldu. Always Harry Potter diyeceğim.
Harry Potter ve Ateş Kadehi (The Goblet of Fire), Rowling'in Harry Potter serisinin dördüncü kitabı. Bu kitapta, Harry'nin karşılaştığı tehlikeler, yeni dostlar ve eski düşmanlar, Hogwarts'taki maceralar ve en büyük sınavı olan "Üç Büyücü Turnuvası" yer alıyor.
Harry bu yaz Weasley ailesiyle birlikte Quidditch Dünya Kupası'na gidiyor ve orada karanlık işareti yapmakla suçlanıyor. Burası filmlerde çok çok hafif geçen müthiş bir olay normalde. Olsun. Sonra okula dönüyorlar ve bu yıl "Üç Büyücü Turnuvası"nın uzun zaman sonra ilk defa yapılacağını ve Hogwarts'da düzenleneceğini öğrenirler ve katılma yaşı 17dir. Neyseki Harry'nin yaşı tutmuyordur...
Ama Sihir bakanı Fudge'nın
Harry Potter and the Goblet of Fire - Slytherin EditionJ. K. Rowling · Bloomberg Press · 202036,3bin okunma