Currently being the only reader and the first reviewer of this book is thrilling! Alright, let's start.
So, this book is literally a conspiracy theory itself.
Silas Orven is a man, a supposed time-traveller, who appeared in a private Facebook group in about 2024-2025 if I remember correctly. In that group he claimed that he came from the future to try and edit the timeline because humanity in his era of the future is having massive problems. If you can "edit" the timeline, it creates a new variable. Our current actions, if they are different, can create a new result and new future timeline. At first, people mocked him, trolled him, dismissed him completely. But when he began accurately predicting specific events, people were stunned and began taking him far more seriously. Some even started idolizing him and treating him like some kind of divine figure, even though he repeatedly said he wasn’t a prophet or anything divine and that no one should worship him. The guy became a sensation, basically.
So in 2025 he published this book and then completely disappeared. No one knows where he is. No one can identify him. His name doesn’t even show up in any global database. Some of his most devoted followers genuinely believe he went back to the future, where he came from.
I read the book, and it’s incredibly well-written. Some parts are genuinely disturbing; his descriptions of the future and the era he comes from are pretty terrifying. It's pretty dystopian. It’s impressive how he explains how time travel supposedly works, and he even touches on several taboo topics like Hitler, aliens and their origins, why they abduct humans, as well as God, the Bible, the Qur’an, who built the pyramids and why, whether humans will achieve eternal life, what happens after death, and so
A Critical Review of Humankind
Rutger Bregman’s book Humankind is one of the books that questions negative ideas about human nature and makes readers think. For many years, many people believed that humans are naturally selfish, bad, and only care about themselves. However, Bregman does not agree with this idea. According to him, human nature is not as dark as people think. Instead, people are more willing to help each other, understand others’ feelings, and do good things. In the book, the author supports these ideas with many examples from wars, psychology experiments, history, and biology. One of the best parts of the book is that it gives hope about humanity. Still, when I finished the book, I did not only feel admiration. On one side, I was happy to read it because it made me think differently. On the other side, some of the author’s ideas felt too optimistic to me. Because of this, the book was both interesting and questionable for me.
One of the strongest parts of the book is that it makes people question ideas about human nature that many accept without thinking. Today, we often see violence, murder, wars, and fights on television, social media, and in the news. After some time, people start to believe that the world is full of bad people. At this point, Bregman asks an important question: If humans were really bad by nature, how could societies survive for so many years? A big part of human history was shaped by helping each other, working together, and surviving together. From this side, the writer’s ideas are important and meaningful.
His ideas against the belief that humans are naturally wild are especially interesting. Today, when someone behaves badly, people sometimes say, “Did you grow up in a cave?” However, Bregman says that hunter-gatherer societies were not as violent as many
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“How much of our humanity is intrinsic? How much remains, when all else is stripped away?”
Bu eseri okurken varoluşsal açıdan çokça düşündüm. Distopik olarak başlayan kurgu, yerini kasvete bırakıyor. Sayfalar ilerledikçe bağlamı, düzeni ve normaliteyi unutturuyor. Eser, başlangıcın verdiği his aksine kaos ve şiddet yerine bir kadının kendini içinde bulduğu dünyayı bebek adımlarıyla yönetme çabasıyla ilerliyor. Toplum, sosyal kodları bize doğduğumuz andan itibaren aşılamasa varlığımızın anlamı ne olur?
Her Şey Var...
Bu kitaba inceleme yazmasaydım olmazdı. Aslında tam olarak ne yazacağımı da bilmiyorum. Çok etkilendim. Bazı yerlerde gerçekten ağzım açık kaldı. Bu kitap bir beyinden nasıl çıktı diye düşündüm zaman zaman. Hakan Günday'dan okuduğum ilk kitap Kinyas ve Kayra. Bu insanlar nihilist iki arkadaş. Ailelerinden uzakta, her türlü pisliğe bulaşmış karakterler. Hayatı, kimliklerini, varlıklarını reddediyorlar. Hatta kendi isimlerini bile kullanmıyorlar. İsimlerinden, her şeyden vazgeçmiş iki insanı okuyoruz aslında. Akıllarına gelen her şeyi yapıyorlar. Onlar için iyi ve kötü kavramları yok. Zihinlerini öldürmeye çalışan iki insan... Evet yanlış duymadınız. Zihinlerini öldürmek istiyorlar. Her şeyi unutmak, hiç doğmamış olmak... Bu zamana kadar yaşadıklarını sanki yaşamamış gibi hissetmek istiyorlar. Birbirlerine çok benzeyen iki karakter bu iki arkadaş. Yani kişilik olarak. Başlarda isim vermediği sürece okurken kimi okuduğumu tam olarak algılayamıyordum. Sonradan daha ayırt edici oldu. Kitapta önce bir Kayra'dan bir Kinyas'tan okuyoruz. İlk bölüm bu şekilde ilerliyor. Daha sonra sadece Kayra'yı, sonra da sadece Kinyas'ı okuyoruz. Bu iki aykırı arkadaşın yolları, yol ayrımları, seçimleri anlatılıyor.
Bambaşka ülkelere gidip türlü pisliklere bulaşan bu insanları gerçekte tanısanız hiç tanımamış olmayı dilerdiniz. Çünkü herhangi bir nedenden dolayı biri silahını çekip sizi vurabilirdi. Ya da eğer bir kadınsanız Kayra sizi cinsellik için kullandıktan sonra dövebilir ve bir kenara atabilirdi. İnsanın kulağına ne kadar korkunç geliyor öyle değil mi? Hakan Günday bu kitabı yazarken ben onun psikolojisini çok merak ettim. Yani bir kitap yazacak olsam aklıma hiç böyle şeyler gelmezdi. Çünkü edebiyat bende hep umut, sevinç, yaşam gibi güzel duygular uyandırmıştı. Ya da dram gibi
Severek okuduğum bir kitap olduİnceleme
Çürümenin Kitabı, Cioran’ın dünyaya, tarihe ve insan bilincine duyduğu radikal güvensizliğin kristalleştiği metinlerden oluşur. Sistem kurmaktan özellikle kaçınan yazar, parçalı denemeler ve aforizmalarla anlamın çöküşünü, umut yanılsamasını ve ilerleme mitini acımasız bir berraklıkla hedef alır. Bu kitap, Cioran’ın Romence’den Fransızca’ya geçiş döneminin eşiğinde, üslubunun keskinleştiği bir dönüm noktasıdır.
Tarih ve İlerleme Eleştirisi: Cioran’a göre tarih bir yükseliş değil, sofistike bir çürüme sürecidir. Uygarlık ilerledikçe insanın metafizik boşluğu derinleşir.
Umut ve İnanç: Umut, yazarın gözünde varoluşu sürdürülebilir kılan ama aynı zamanda hakikati örten bir afyondur.
İntihar ve Yaşam İradesi: İntiharı yüceltmez; tersine, onun düşünülme imkânının yaşamı katlanılır kıldığını söyler.
Dil ve Sessizlik: Sözcükler hakikati çoğu zaman çarpıtır; suskunluk, bilgelikle akrabadır.
Cioran’ın dili yoğun, aforizmatik ve polemikçidir. Okurdan sabır ve zihinsel açıklık talep eder; çünkü metinler bir “tez” sunmaktan çok, okurun içindeki kesinlikleri yıpratmayı amaçlar. Türkçe çeviri, bu keskinliği büyük ölçüde korur; kısa cümleler ve ironik vurgular metnin ritmini taşır.
Varoluşçuluğun karanlık kanadını temsil eder; Sartre ve Camus’dan daha umutsuz ama daha liriktir.
Modern insanın tarihsel ve entelektüel kibrine karşı güçlü bir panzehirdir.
“Felsefe”yi akademik bir sistem olmaktan çıkarıp kişisel bir yüzleşmeye dönüştürür.
Varoluşçuluk, nihilizm ve kültür eleştirisine ilgi duyanlar
Aforizma ve deneme formunu seven, kolay teselli aramayan okurlar
“İlerleme”, “umut”, “anlam” gibi kavramları sorgulamak isteyenler, okuyabilir…
Yine de herkes okumalı.
Cioran’ın sürekli olumsuzlayan tonu bazı okurlar için tekdüze bir karamsarlık hissi yaratabilir. Ancak bu
Puan vermedi·144 syf.·
2026 84. kitabı
Hayatın anlamı, bir yerlerde gizlenmiş ve keşfedilmeyi bekleyen hareketsiz bir hazine değildir... Anlam; duyularımızın birbiriyle olan o eşsiz etkileşiminden, ruhumuzun dünyaya bakma biçiminden ve her birimizin kendi varoluşuna verdiği o özgün yönden doğar. Yani anlam, bulunan bir şey değil; yaşanan ve her an yeniden yaratılan bir dengedir..
Yasin ramazan, okura Yasadığımız hayatın en dikkat çeken konusunu soruyor.
Ne İşe yarıyor?
Çağımızın görünmez salgını olan örtük nihilizme karşı düşünmeye davet…
çağdaş aklın, insanın anlamla olan bağını nasıl zayıflattığını sorguluyor. “Ne işe yarıyor?” sorusunun tüm değerleri belirlediği bir dünyada; sevgi, dostluk, merhamet, özgürlük, inanç ve düşünme gibi “işe yaramayan” şeylerin aslında insan olmanın özü olduğunu hatırlatıyor.
. Sosyal medya çağında vasata indirgenen düşünceye karşı özgünlüğün, hızın içinde kaybolan çağımıza karşı yavaş ve derin düşünmenin savunusunu yapıyor.
İşe Yaramayan Şeyler Üzerine Üzerine, faydasız gibi görünen ama insanı insan yapan değerlere adanmış; anlamın, kaos ve fayda arasında hâlâ sessizce yaşadığını hatırlatan güçlü bir entelektüel direniş.
Duru bır dille yazılmış
kıtabı #k:519058okuduk
Hala aklımda
Ne İşe yarıyor?
İşe Yaramayan Şeyler Üzerine Üzerine, faydasız gibi görünen ama insanı insan yapan değerlere adanmış; anlamın, kaos ve fayda arasında hâlâ sessizce yaşadığını hatırlatan güçlü bir entelektüel direniş.
Duru bır dille yazılmış
kıtabı #k:519058okuduk
Hala aklımda
Ne İşe yarıyor?