İkinci Dünya Savaşından bu yana geçen süre içinde çağdaş toplumlar kendine özgü bir olguyu da birlikte getirmiştir. İnsan eskisinden çok daha fazla sayıda insanla, çok daha kısa süreli daha yüzeysel ilişkiler kurma eğilimindedir .Bu , soğuk bir günde karşılaşan bir grup kirpinin öyküsüne benzer . Kirpiler ısınabilmek için birbirlerine sokulurlar ama dikenleri birbirine batar. Birbirlerinden ayrıldıklarındaysa soğuktan rahatsız olurlar . İleri geri hareket ederek sonunda dikenlerini batırmadan birbirlerini ısıtabilecekleri en uygun uzaklığı bulurlar .
''Bu neşeli ve akıllı seslerin ortasında yalnızım.Bütün bu insanlar, memnuniyetlerini bildirmekle ve aynı fikirde olduklarını söyleyerek vakit geçiriyorlar.Tanrım, hep beraber aynı şeyleri düşünmenin ne anlamıı varsa.İçe dönük halleri olan,o balık yüzlü insanlardan biri bazen onların arasından geçiyor.İşte o zaman ötekilerin suratlarının ne hal aldığını görmek yeter.Onlara göre böyle insanlarla anlaşmak hiçbir zaman mümkün değildir.''
Neşe ,keder,umutsuzluk, sevecenlik,zafer sevinci hiçbir nedene dayanmayan sanki bir delinin duygularıydı. Ve tıpkı bir delinin duyguları gibi bu duygularda beklenmedik bir anda geçip gidiyordu.Levin konser boyunca kendini dans edenlere bakan bir sağır gibi hissediyordu.