hüsne

hüsne

, şu anda okuyor
%12 (61/504 syf.)
Ayfer Tunç
8.6/10 · 8,3bin okunma
İnsan, kendine insan dediğinden beri zordur insan kalmak...
Memleketim insanı, tamam, uyanmasın uykusundan, silkinmesin, 'üç maymunu oynamaya son' yazan pankartlarla koşmasın Taksim Meydanı'na, meclis karışmasın, gensoru önergeleri verilmesin, (İstanbul'u kimlere emanet ettiğinizin hesabını verin). Ama hiç olmazsa 'yuh artık, bu kadar da olmaz!' desin memleketim insanı ve çıksın ortaya çakır gözlü günahkâr çocuğun kendini atmadığı pencereden, aksine karanlık ellerin onu ittiği ve kimsenin hakkı olmadığı buna.
Bizde itiraf yoktur. Bizde itiraf eden huzur bulmaz. Bizde itiraf demek, suçumuzun her bir ayrıntısının hücrelerimize yapışması demektir. Biz itiraf edersek unutamayız. Biz oysa unutmak isteriz, olmamış gibi yapmak. Biz mecbur kalırsak tövbe ederiz hemen ardından unutmak için, suçumuzu da öyle fazla sayıp dökmeden üstelik. (Allah biliyor nasıl olsa, ayrıntılarla onu meşgul etmeye ne lüzum var?) Bizim tarihimiz unutarak gömdüğümüz günahlarımızın tarihidir. Kurcalayıp durmayın. Eski defterleri açmanın ne faydası var canım? Biz dolaylı insanlarız, bizde yalanlar ve gerçekler arabesk motifler gibi iç içe geçer. Bizim milli ikilimiz Suç ve Ceza değildir. Bizim milli ikilimiz Suç ve Nisyan'dır.
Osman bir sürü güzel söz söylemişti. Ama beni inandıramamıştı. İnanamadıktan sonra güzel sözlerin bir anlamı olmuyordu.