Halime
@huydurmavi
-Hayat kısa; kuşlar uçuyor.- instagram.com/lruzgar.gibil/p...
454 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Sevginin Gerçeği Gelince Sahtesi Ölür
Klasik aşk üçgeni diye düşünmüştüm. Ama klasik değilmiş. Körü körüne birine kendini adamak, her konuda her şeye uyumlu olmak, sırf evlendiğin için sevdiğini ve sevildiğini düşünmek... yanılgılarla dolu bir düzen. Ama insan sevginin masum sıcaklığını kalbinde hissedince her şey değişmeye başlıyor. Sevgisiz bir dünya düşünmek korkunç. Sevgisiz insanlarla yaşamak zulüm. İnsan ancak sevgiyle tanışınca hayatını anlamlı bulabiliyor...
Hepimiz aynı yolun yolcusuyuz ve birbirimize ihtiyacımız var
Ölümle yüzleşmek, korkulduğu gibi korkunç bir şey değildir. Aksine bir terapist ya da kitap eşliğinde yüzleşildiğinde insanı rahatlatan ve yaşam farkındalığı kazandıran bir şeydir. Bazen sebebini bilmediğimiz endişelerimizin/korkularınızın altında ölüm korkusu yatar. Biz derinlerimize inip araştırmadıkça sığ sularda yüzmeye devam ederiz. Bazen gömülü ölüm anksiyetesinden kaçmak için bir an da olsa bunu unutabilmek için kendimizi yiyeceklerle, alkolle, sexle uyuşturmaya çalışırız. Ama ölümle yüzleşmedikçe kendimizi uyuşturma çabalarımız hep sonuçsuz kalacak...
İyileşmenin en güzel yollarından biri "samimiyet"tir. Sevgi dolu bir aile ilişkisi, bir arkadaşın içinizi ısıtan sohbetleri, sadakat ve anlayış dolu bir aşk ilişkisi, kaliteli bir terapist... Samimiyet ve sosyal ilişki olmadan karanlıklardan aydınlıklara çıkmak insan doğası için pek uygun olmuyor.
Irvin Yalom kitap boyunca hem danışanlarına hem de okuyucularına sımsıkı sarılıyor. Öldükten sonra toprak olsak kendimizde başka bir insana aktardığımız o insanında başka bir insana... aktardığı güzel yönlerimiz (dalgalanma ile) yaşamaya devam ediyor. Bir insanın hayatına dokunmak, onu şefkatimizle ve sevgimizle yargısızca aydınlığa çıkarmak... bunların izleri geleceğe yansıyacak... Hepimiz aynı yolun yolcusuyuz ve birbirimize ihtiyacımız var.
Öfke DansıKişisel Gelişim Psikoloji
Kitabı okurken: kendinizi, yakın ilişkilerinizi, bir döngü haline gelen davranışlarınızı, sizi ve yakınlarınızı yakıp kül eden öfkenizi... dışardan nesnel olarak gözlemleme olanağınız oluyor.
Kitap benlik ve benliksizleşme kavramları, kimlik oluşturabilme ve yıkıcı; suçlayıcı "sen" dili yerine yapıcı; anlayışlı; yargılamayan "ben" dilinin kullanılması gerektiği üzerinde duruyor.
Gelişim, değişim ve ilişkilerimizde huzuru bulabilmemiz ya da koruyabilmemiz için içine hapsolduğumuz, bize ve ilişkilerimize zarar veren davranış kalıplarından kurtulmamız gerekiyor. Bunun için de "öfkemizi dikkatle dinlememiz ve onu değişimin hizmetine sunmamız" gerekiyor. Değişim ve gelişim için "cesur ve yürekli olmak" gerekiyor. Eski davranış kalıplarını kırmak zor olsa da imkânsız değil.
Diğer insanlarla sınırlarımızı korumanın, onlardan ayrı bir birey olduğumuzu kabul etmenin, sorunların üçüncü kişilerle değil de konunun muhatabıyla çözülmesi gerektiğinin, başkalarının alması gereken sorumlulukları kendi üstümüze almamamız gerektiğinin, ilişkilerimizde hissettiğimiz her huzursuzluğun kaynağının biz olmadığımızın, bazı değişimler için bizim "öncü olmamız" gerektiğinin... ayrımına varıyoruz.
Cânım çocuk
Ah canım çocuk! Sen neler çektin öyle. Daha minicik halinle o minik yüreğine neler sığdırdın. Kitap boyunca seninle ağlayıp seninle güldüm. Yolunu karanlıklardan aydınlıklara çıkarışlarını izledim. Yüreğinin ezilişini hissettim. Kalbinin sevinçten nasıl ritmini artırdığını... Gökyüzüne bakmayı ne çok sevdiğini, en sevdiğini gökyüzünde aramanın kederini... iliklerime kadar hissettim.
Korkuyu Beklerken
Puan vermedi
Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'dan sonra yarım bıraktığım ikinci kitabı. Tutunamayanlar'ı yarım bırakmamak için kendimle çok cebelleştim ama sonunda yarım bıraktım. Olric'li bölümleri merak ediyordum ama devam edemedim.
Korkuyu Beklerken'i bitirmek için çok uğraşmadım ama. Baktım Tutunamayanlar havasından çıkmıyor. Ben kendimi çıkartayım bu kasvetten, dramdan, anlaşılmazlıklardan, kederden... deyip bu kitabı da yarısından fazlasını okuyup yarım bıraktım. Devam etseydim kendime de esere de saygısızlık etmiş olacaktım.
Oğuz Atay'ın şimdilik tavsiye edebileceğim tek kitabı Bir Bilim Adamı'nın Romanı kitabıdır. Dram, kasvet, tutunulamayan şeyler için bünyeniz hassassa Oğuz Atay'ın diğer kitaplarını tavsiye etmiyorum...