Geçmişin bize iyi gelmesi belki de gelecekten korktuğumuzdur.
Ben beklerim de, demiş Yusuf. Kalbim beklemiyor.
En sonunda da öleceğiz. Bu doğuşumuzun koşulu. Yaşamdan korkuyorum! Bazen ben çok korkuyorum. Herhangi bir mutluluk çok basit gibi geliyor. Yine de her şeyin, bu mutluluk arayışının, bu acı korkusunun tümüyle bir yanlış anlama olup olmadığını merak ediyorum.
Tartışıyorlardı, çünkü tartışmayı seviyorlardı, kısıtlayıcı bağlardan kurtulan aklın, olanakların oluşturduğu yollar boyunca akıp gitmesini,sorgulanmayan şeyleri sorgulamayı seviyorlardı. Zekiydiler, akılları şimdiden bilimin açıklığıyla yoğrulmuştu.
Neyin içeride, neyin dışarıda olduğu, duvarın hangi yanından baktığınıza bağlıydı.