#okudumbitti
Yazarın okuduğum ilk eseri. Maalesef ki 26 yaşında hayata gözlerini acı bir şekilde yummuş yazarın pek az eseri mevcut.
Tiyatro oyunu olarak yazılmış bu eser, sibirya ya savaşa gidip 3 yıl sonra dönen yazarın kendi hayatını, elde bir avuç kül gibi kalmış psikolojisini anlatıyor. Bu küllerin elbe nehrine savrulması için sadece bir esinti yeter.
Sahi ne diyor yazar "Birisi ölüyor. Sonra? Sonrası hiç. Rüzgar yine eser."
Bir savaştan geriye ne kalır? Bir şeyler kalır mı insana dair? Sonra tekrar insan olunur mu? Evet kitapta da geçiyordu "insan ol da gel !"
Döndüğünde hiçbir şey eskisi gibi değil, yada bıraktığın yerde değil. Sende değilsin, vicdanı olan kimse değil. Elbe nehri bile değil.
Savaşların en kötü yönü ölümleri görmek mi yoksa psikolojik buhran yaşayan hayalet insanları görmek mi? Bu kitabı okumanız bu soruyu yanıtlamada yardımcı olabilir.
Bu sarsıcı kitabı Cahit Sıtkı TARANCI 'nın dörtlüğüyle, en iyimser yanımla bitirmek istiyorum.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz;
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Ben sadece, harbin yaptığı soğuk bir şakayım. Dünden kalma bir hayalet.
Sulardaki ölüler yine kımıldamaya, yürümeye başlarlar... Hepsi o bir çift göz, o bir parça yumuşak ve sıcak sevgi, o ufacık eller, o narin boyun uğruna. Hatta sudaki ölüler bile. Ah bu iki bacaklılar, ah şu dünyanın bu pek garip insanları...
