Ölüm yaşamımızın iki ucundan tutmakta:
Yaşlılık ölüme, çocukluktan daha yakın değildir.
#okudumbitti
Yazarın okuduğum üçüncü eseri. Yazarın dili ve anlatımı açık fakat sürükleyici değil. Bazı kısımlarda anlatımını ve anlattıklarını çok sevdim lakin bu kısımlar kitabın küçük bir bölümünü oluşturuyordu.
Yazar aynı tema üzerinde, kendin olmak ve kendini bulmayı anlatıyor olsa da, birbirinden kopuk ve bağımsız bir çok konuyla bunu bizlere anlatmaya çalışmış. Tabiri caizse tüm tuşlara basarak bölüm atlamaya çalışmış.
Dinlere, inançlara, padişahlara vb bir çok konuya bazan hoş olmayan şekilde değinmiş.
Kendimiz olma mücadelesinde bulunmalımıyız? Kendimiz olmaya çalışırken kendimizle mi mücadele etmeli yoksa kendimize mi dönmeliyiz?
Kendimizi bulmak için kendimizden uzağa çok ırağa mı gitmeliyiz yoksa kendimizin kuytularında mı gezinmeliyiz.
Bizi derin düşüncelere sevk eden bir kitap olduğu aşikar.
Yazarın bu kitapta Marcel proust tan (çok severim), Umbert ECO un Gülün adı adlı eserinden (çok severim) etkilendiği yazıyor ve anlaşılıyor. Ben yazarın taklitçiliğini doğru bulmadım, yazar kendini bulmayı denemeli :).
Bu ağır kitabın altında kıvrandıktan sonra veya kıvranırken hazzın da doruklarına çıkmak isteyen bir edebiyat sever olarak, bu kitabı ileri bir tarihe ertelemenizi tavsiye ederim.
Öğle vakti, yazı masamın üzerinde oraya kadar nasıl geldiğini anlayamadığım bir tel saçını gördüğümde ve birlikte çıktığımız bir yolculukta, tıkış tıkış belediye otobüsünün tutunma demirlerine sarılan öbür eller arasında yan yana duran ellerimizin birbirine ne kadar az benzediğini kederle gördüğümde, seni kendi gövdemi tanır gibi, beni terk eden ruhumu arar gibi, bir başka kişi olduğumu acı ve sevinçle anlar gibi Severdim, Severdim seni.
