İbrahim Halil Gülben
@ibrhalgul
Benim tüm çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamaktır. İnsanlar hiç bir şeyimi almazlarsa bana çok şey vermiş olurlar ,hiçbir kötülük etmezlerse ,yeterince iyilik yapmış sayılırlar...
Özlem, özleyenin, özlenenin bütün yaşamına 'nüfuz'
edememesinin sonucudur: onun herşeyini her an
paylaşamamasının...
Demek, birşeyleri -birçok şeyi; giderek, 'herşeyim'
diyebileceği bir yaşantılar toplamını- paylaşmış
olmaktan-ama, işte, herşeyi herzaman
paylaşamamaktan...
Özlem, paylaşılamayan paylaşılmışlıktır.
Reklam
Özlem çeken, daha, neler çektiğinin
farkında bile değildir-çekeceklerinin:-
Ayışığını üç sokak lambasına;
kıyısız denizi bir bardağa;
batmış güneşi bir sigara ucuna
çekeceğinin...
Özlem, çeker -çektirir...
Özlem, yarın neler olacağını bilmeden,
yarın, hep, dün olmuş olanların-bugün, olmasını, ister...
Özlem , zamanı, karıştırır, işte:-
Özlem zamansız olmak ister
olur da...
Özlem, geçmiş, şimdi olsun ister ---ve bütün gelecek de, hep, aynı, geçmiş---ve gelecek.
Özlem geçmişin geçmemiş -ve geçmeyecek-
olmasını ister.
Özlem geçmişi gelecek
ister.
Özlemin tek bir düşmanı vardır: zaman...
Zaman, özlemin hem çekemediği -yoketmek
istediği; en azından yoksaydığı--, hem de, kendisini
yokeden; giderek, güçsüz kılan, tüketendir.
Özlemi, zaman üretir; ama onu tüketen de odur-
zaman, kendi doğurduğu çocuğu, özlemi,
boğazlar..
Zaman, özlemin Medusa'sıdır.
Reklam