"Kendi sığınağımızda tek başımıza hiç ses çıkarmadan sonsuza kadar oturamayız. Okyanusta yüzmek için, bazen de cup diye atlamak zorunda kalırız."
Otoriter ve dediğim dedik ses tonu kaşlarımı daha çok çatmama sebep oldu.
Aldanmak… En büyük iç sıkıntısı iç dünyamızın. Aldanmak… Ses veren üç telimizden birinin kopması. Aldanmak o en son, fakat en kesin kabullendiğimiz gerçek. Sen hiç aldatma ne olur? Yıkılışım da sevgim kadar büyüktür benim. Bırak, kalbimden ses veren bütün teller ben yaşadıkça sana inanmayı söylesin. Sana kayıtsız şartsız inanmak olsun; bütün kazancım yaşamaktan. O zaman her şeye katlanırım. Korkulardan, endişelerden uzakta her saniye yaşadığımı bilirim. Çaresizlikler beni korkutamaz. Şu aşağılık dünyanın hiçbir acısı seni sevmeyi unutturamaz artık.
Başka ses yok. Ne ağlama, ne hıçkırık , ne bir iç çekiş. Yalnızca durmaksızın atılan adımların, yolunu unuttuğu bir yere dönmek için uğraşırcasına, hafifçe yere sürünerek kalkıp tekrar inişi.
