GERÇEK KIYAMET İNSANIN İÇİNDE KOPANDIR!Edebiyat
Bir insanı hayatta tutan şey gerçekten umut mudur? Yoksa bazen sadece unutamamak mıdır?..
Herkese selamlar sevgili kitap dostlarım. Bugün sizlere 
Oğuz Yılmaz ’ın 
Şimal Yıldızı kitabını inceleyeceğim. Hazırsanız başlayalım!
Öncelikle şunu söylemeliyim ki bilimkurgu, çok sık tercih ettiğim bir tür değil. Ben daha çok edebi yönü güçlü, karakterlerin iç dünyasına derinlemesine inen, melankolik tarafı ağır basan kitaplarda kendimi buluyorum. Bu yüzden Şimal Yıldızı’nı okurken de dikkatimi en çok çeken şey kurulan distopik dünya ya da teknolojik unsurlar değil, karakterlerin yaşadığı duygusal çatışmalar oldu.
Özellikle Leke karakteriyle bağ kurdum diyebilirim. Çünkü kitabın merkezinde büyük bir sistem, bir mücadele ve bir gelecek tasarımı olsa da beni en çok etkileyen şey onun yaşadığı insani kırılmalardı. Şimal’e dair yaşadığı hayal kırıklığı, buna rağmen tamamen teslim olmaması, sorgulamaya devam etmesi ve kendince direnmeye çalışması oldukça etkileyiciydi. En çok da burada hikâyenin bilimkurgudan çıkıp insanın en tanıdık yaralarına dokunduğunu hissettim.
Çünkü bazen insanın hayatındaki en büyük yıkım, dünyanın değişmesi değildir; güvendiği bir insanın değişmesidir. Asıl kıyameti orada kopar insanın… Yabancıların kötülüğüne karşı kendimizi hazırlayabiliriz belki ama sevdiğimiz insanların bizi hayal kırıklığına uğratmasına hiçbir zaman tam anlamıyla hazır olamıyoruz. Bu yüzden Leke’nin yaşadığı kırgınlıklar bana kitabın distopik atmosferinden çok daha etkileyici geldi. Gölge ile kurduğu bağ da bu nedenle hoşuma gitti. Dünyanın bütün düzenleri değişse bile insanın anlaşılmaya, görülmeye ve yanında yürüyen birine ihtiyaç duyması değişmiyor çünkü.
Kitabın temelinde yer alan hafıza, duygu, özgür irade ve insanlık üzerine kurulan sorgulamaları da değerli buldum. Özellikle kusursuz
Oğuz Yılmaz ’ın Şimal Yıldızı kitabını inceleyeceğim. Hazırsanız başlayalım!
Öncelikle şunu söylemeliyim ki bilimkurgu, çok sık tercih ettiğim bir tür değil. Ben daha çok edebi yönü güçlü, karakterlerin iç dünyasına derinlemesine inen, melankolik tarafı ağır basan kitaplarda kendimi buluyorum. Bu yüzden Şimal Yıldızı’nı okurken de dikkatimi en çok çeken şey kurulan distopik dünya ya da teknolojik unsurlar değil, karakterlerin yaşadığı duygusal çatışmalar oldu.
Özellikle Leke karakteriyle bağ kurdum diyebilirim. Çünkü kitabın merkezinde büyük bir sistem, bir mücadele ve bir gelecek tasarımı olsa da beni en çok etkileyen şey onun yaşadığı insani kırılmalardı. Şimal’e dair yaşadığı hayal kırıklığı, buna rağmen tamamen teslim olmaması, sorgulamaya devam etmesi ve kendince direnmeye çalışması oldukça etkileyiciydi. En çok da burada hikâyenin bilimkurgudan çıkıp insanın en tanıdık yaralarına dokunduğunu hissettim.
Çünkü bazen insanın hayatındaki en büyük yıkım, dünyanın değişmesi değildir; güvendiği bir insanın değişmesidir. Asıl kıyameti orada kopar insanın… Yabancıların kötülüğüne karşı kendimizi hazırlayabiliriz belki ama sevdiğimiz insanların bizi hayal kırıklığına uğratmasına hiçbir zaman tam anlamıyla hazır olamıyoruz. Bu yüzden Leke’nin yaşadığı kırgınlıklar bana kitabın distopik atmosferinden çok daha etkileyici geldi. Gölge ile kurduğu bağ da bu nedenle hoşuma gitti. Dünyanın bütün düzenleri değişse bile insanın anlaşılmaya, görülmeye ve yanında yürüyen birine ihtiyaç duyması değişmiyor çünkü.
Kitabın temelinde yer alan hafıza, duygu, özgür irade ve insanlık üzerine kurulan sorgulamaları da değerli buldum. Özellikle kusursuzGitmeden Önce Değil,Olmaya" Giderken Okunması Gereken KitapHayata Dair
Bu kitabı neden okumalıyız ? Çünkü çoğumuz zihnindeki ezberleri bozmaktan, sarsılmaktan korkuyor. Kimisi için hac veya umre ibadeti, kutsal topraklardan eve hediyelik eşya getirmekten, eşe dosta hurma, zemzem dağıtmaktan başka bir anlam taşımıyor maalesef. Mekanikleşen, şekilciliğe sıkışan bir dindarlığın ötesine geçemiyoruz. "İhtiyaç duyduğunuzda ümit besler ve ihtiyaçlarınızı karşılamak için mücadele edersiniz. Bunu başarınca da, geçmiş çabalarınıza gülerek bakarsınız. Ne kadar saçma bir hayat anlayışı!" diyor Şeriati. İşte tamda bu noktada konfor döngüsünü, sığ hayat anlayışını ve ezberleri yıkmak, uykudaki ruhları uyandırmak için okunması gereken bir kitap...Hac,umre tarihin ve coğrafyanın sınırlarını aşıp bugünün insanına bize sesleniyor. Statü putlarını, kendi ellerimizle yarattığımız modern ilahları tek tek taşlamamızı istiyor. kuru bir fıkıh bilgisinden ya da tarihi sayfalardan alıp bugünün ekonomik ve sosyolojik gerçekliğine öyle bir bağlıyor ki, sarsılmamak elde değil. dünyevi kimlikleri atmak demek. Statükonun ve modern dünyanın insanı böldüğü, sınıflara ayırdığı bir çağda, herkesin aynı beyaz kumaşın içinde erimesi, tam bir eşitlik ve öze dönüş manifestosu....Kabe’nin etrafında dönmek ise bir girdabın içinde kaybolmak değil, hayatın merkezine Allah’ı koyup o eksende bir duruş inşa etmek. Herakleitos’un meşhur sözündeki gibi; aynı nehirde iki kez yıkanılmaz. Hac da insanı içine alan, yıkayıp dönüştüren öyle bir nehir ki; o nehre giren insanla oradan çıkan insan asla aynı kalamaz, kalmamalı...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi
Kapadokya’nın büyüleyici atmosferinde geçen hikâye, geçmişle bugün arasında kurduğu bağlarla dikkat çekiyor. Sayfalar ilerledikçe hem karakterlerin hem de mekânın gizemini biraz daha keşfetme isteği uyandırıyor. Özellikle bölgenin tarihi ve mistik dokusunun hikâyeye yedirilişini sevdim.
En sevdiğim yanı akıcı ve yormayan anlatımı oldu. Bölümlerin kısa tutulması da merakı canlı tutuyor ve okumayı hızlandırıyor.
Kitapta altını çizdiğim cümlelerden bazıları ise şunlardı:
“Bazı kapılar sadece başka bir odaya değil, başka bir zamana açılır.”
“Bir yaratıcıya ya da kutsallaştırdığı bir objeye ihtiyaç duyuyor insan. Sanırım bu, Tanrı’nın insana, onu yaratırken yüklediği özelliklerden biri.”
Akıcı dili, merak unsuru ve Kapadokya’nın etkileyici atmosferiyle keyifle okuduğum bir okuma oldu. Yazarın kalemiyle ilk kez tanışmış olsam da yeni çalışmalarını merak edeceğim.
Bu güzel hikâye için yazarın emeğine ve kalemine sağlık.
‘Kitabı neden çok sevdim?’diye sorup duruyorum.Bazı kitaplar ihtiyaç anında bize el sallıyorlar ve yoldaşımız oluyorlar bence.Kitap intihar malzemeleri satan bir dükkanı işleten ailenin kendilerine göre olumlu düşünen,hayata umutlu bakan bir çocuklarının dünyaya gelmesiyle hayatlarındaki değişimi anlatıyor.Beni etkileyen yanı ise kendi ışığını korumak aynı zamanda o ışıkla ilham kaynağı da olmak oldu sanırım.Negatifliğin normal kabul edildiği bir toplumda sen yanlışsın demelerine rağmen o güzel enerjisini koruyan bir çocuk. Çok izah edemeyeceğim galiba bana geçen hisleri.Basit bir dille komik bir anlatımla yazılmış okuması zevk veren bir kitap
Hellllooooriiiii 🩶🩶
Kitap, evrenin Kaos'tan doğuşundan başlayarak Olimpos'un kuruluşuna, tanrıların ortaya çıkışına ve özellikle Eros'un hikâyesine uzanan mitolojik bir yolculuk sunar. Ancak amaç yalnızca mitolojiyi anlatmak değildir; yazar, bu efsaneleri günümüz insanının duygusal dünyasıyla ilişkilendirir
Bazı kitaplar yalnızca bir hikâye anlatmaz, aynı zamanda insanın kendi iç dünyasına da ışık tutar. Eros: Geçmişten Günümüze Sevilme İhtiyacı tam olarak böyle bir kitap.
Yunan mitolojisinin en bilinen karakterlerinden Eros ve Psykhe'nin hikâyesini temel alan eser, aşkı ve sevilme ihtiyacını psikolojik bir bakış açısıyla ele alıyor. Mitolojik olayların ardında aslında insanın en temel duygularını; ait olma isteğini, yalnızlık korkusunu, güven arayışını ve kendini keşfetme sürecini görüyoruz.
Kitap boyunca şu sorular eşlik ediyor bize:
Neden sevilmeye ihtiyaç duyarız?
Aşk bir duygu mu, yoksa tamamlanma arzusu mu?
İlişkiler bizi nasıl dönüştürür?
Kendimizi sevmeyi öğrenmeden başkalarını gerçekten sevebilir miyiz?
Eros ve Psykhe'nin yolculuğu sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda insanın kendi ruhuna yaptığı bir yolculuk olarak karşımıza çıkıyor. Yazar, mitolojiyi günümüz duygularıyla harmanlayarak okuru düşündüren ve sorgulatan bir anlatım sunuyor.
"Eros, Yunan mitolojisini kullanarak insanın en temel ihtiyacı olan sevilme arzusunu ve bunun ruhsal anlamını anlatan kısa ama düşündürücü bir eser
Benim için kitabın en güçlü yanı, aşkı yalnızca romantik bir duygu olarak değil, insanın kendini tanıma ve büyüme sürecinin bir parçası olarak ele almasıydı.
Hayat koşturmacasında bazen kendimize sormayı en çok ihmal ettiğimiz soru şu oluyor: Ben gerçekten kimim?
Bazen okuduğunuz bir kitap, tam da ihtiyacınız olduğu anda karşınıza çıkıp ruhunuza iyi gelen bir arkadaş gibi davranır ya; bu kitap da tam öyle hissettirdi. Sadece bilgi veren, teorik bir eser değil bu. Günümüzün o bitmek bilmeyen daha fazlasına sahip olma yarışının içinde, aslında en çok kendimize uzaklaştığımızı hissettiğim anlarda bu satırlara sığınmak çok iyi geldi. Kitap bana, insanın sadece et ve kemikten ibaret olmadığını,kalbimizin derinliklerinde saklı, keşfedilmeyi bekleyen o muazzam hazineyi hatırlattı. İnsan olmak aslında sadece yaşamak değil, o varoluş gayesinin ağırlığını nezaketle ve şükürle taşıyabilmekmiş. Bu kitap bunu bana yeniden öğretti. Belki siz de benim gibi, hayatın gürültüsü arasında biraz sessizliğe, biraz da özünüze dönüp insan olmanın o inceliklerini hatırlamaya ihtiyaç duyuyorsunuzdur. Eğer Kendimi bulmam, unuttuğum o değerleri yeniden yeşertmem lazım diyorsanız, bu kitap tam da aradığınız o huzurlu molayı size verebilir.
.
.
Sizce modern dünyanın hızı içinde, ruhumuzun derinliklerinde saklı o asıl kimliğimizi korumak mı daha zor, yoksa onu yeniden keşfetmek mi?
Yorumlarda buluşalım
