Zamanın da burada hesap açtığımda inceleme paylaşmak için yaptığım bir ileti olmuş sanırım... Kitapla ilgili biraz daha fikir vermesi hasebiyle Josehp Frank'ın Dostoyevski, çağın bir yazarı yapıtının 347.sayfasından bir bölüm buraya bırakmayı borç bildim: "Dostoyevski'nin Ezilmiş ve Aşağılanmışlar (Unizhennye i oskorblennye) adlı romanı, Vremya'nın ilk sayısından başlayarak dokuz sayı tefrika edildi. Okurlardan farklı tepkiler aldı ama büyük bir açlıkla ve dikkatle okunuyordu, ayrıca roman amacına ulaşmış, okurları meraklandırmayı, bir sonraki tefrikayı sabırsızlıkla bekler hale getirmeyi başarmıştı. Dobrolyubov, bir Rus eleştirisi klasiği olan “Ezilmiş İnsanlar” (Zabitye iyudi) adlı en son denemesini, Dostoyevski'nin bu son ürünü de içinde olmak üzere, o güne kadar yazdıklarının bütüncesini incelemeye ayırmıştı. Dostoyevski'nin birkaç ay önceki saldırısına apaçık bir yanıt olarak, kitabın “estetik eleştirinin” düzeyinin çok altında kaldığını belirtmiş ama 1861'de yayımlanmış en ilginç Rus romanı olarak görünen bu kitabı herkesin okuduğunu kabul etmişti."
Bugün bizim Dostoyevski'yle ilgili görüşümüz Dobrolyubov'unkiyle bir olamaz ama onun yargısına katılmamamız için bir neden yok: Ezilmiş ve Aşağılanmışlar, Dostoyevski'nin Sibirya sonrası altı önemli romanının en zayıfıdır. Dostoyevski'nin de kendi yapıtıyla ilgili boş kuruntuları yoktu. Birkaç yıl sonra, “Romanımda insana benzemeyen, birer kukladan farksız pek çok kahraman bulunduğunu kabul ediyorum,” diyerek görüşünü kamuoyuyla paylaşır, “bunlar sanatsal olarak biçim almış kahramanlar değildir (biçim almaları gerçekten zaman ister, bunun için ruhtaki ve zihindeki düşüncelerin sindirilmesi gerekir), bunlar birer ayaklı kitaptır” (20 :134). Yine de, apaçık görülen kusurları ne olursa olsun, Ezilmiş ve Aşağılanmışlar, bu kitabın yazarını bir geçiş döneminde, ilk kez tefrika roman yazma tekniğinde ustalaşmayı denerken, ayrıca yeni kahraman tipleri, izlekler ve motifler onun kaleminde ik kez tam olgunlaşmamış ifadesini bulurken görmemizi sağlar."