ilaysworld
@ilay_s_world
Çok bir şeye gerek yok. Sadece kitapların sözlerine sarılır, huzura dalarım.
Otuz YediRoman
Bu güzel kitap için Sezin Karameşe'ye teşekkür ederim. Uzun zamandır bu türde bir kitap okumamıştım.
Kitabın ortasına kadar yavaş yavaş ilerleyip stabil şekilde gitsem de, son 100 sayfayı nefessiz okudum desem yalan olmaz.
Kitabın Konusu;
Bahar yoğun bir iş kadınıdır. İşlerden kafasını kaldırmadan çalışan Bahar'ın, bir gün kapısı çalar. Ve karşısında Deniz vardır. Yani karşı komşusu.
Deniz'in bakışlarından her zaman gariplik hisseden Bahar, bunun nedenini bilmiyordur.
Oysa Deniz'in herkeste gördüğü şey, Bahar'da farklıdır. Deniz yıllardır insanların gözünün içinde sayılar görür. Bu sayılar hep 1 iken Bahar'da 37'dir.
Bunun nedenini bulmak için Bahar'dan yardım isteyen Deniz, bambaşka bir maceraya atılırken Bahar'ı da peşinden sürükler.
Benim kitapta en sevdiğim şey, hiçbir şeyin klişe olmamasıydı. Karakterler kendine özgüydü. Olay sıradışıydı. Ve hikayedeki her karakter hikayeyi tamamlayan bir yapboz parçasıydı. Bunun konu ile alakası yoktur diyeceğiniz kişi bile o konunun bir bilmecesiydi aslında.
Kitapta sevdiğim karakter Efe oldu. Efe hikayeye öyle bir yerde giriş yaptı ki... Bir an ne düşüneceğimi bilemedim. Fakat duruşu karakteri ve düşünceli olması beni karaktere bağlayan bir sebep oldu.
Kitapta bir olay çözülmeye çalışırken bizlere bir sürü de bilgi sunmakta. Yani Otuz Yedi'yi okurken hem öğreniyorsunuz hem hissediyorsunuz.
Yazarın dili ve anlatımı da gayet yerindeydi. Tarz olarak çok betimleme kullanmamıştı. Fakat ben bazı sahnelerde bunu çok aradım. Karakterlerin acılarını ve meraklarını hissetmeyi çok istedim. Fakat bu bir eksiklik olarak gelmedi gözüme. Çünkü betimleme olmadan da her şeyi hissedebiliyordunuz.
Benim kitaba puanım 8/10
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Biri sizi düşünüyorEdebiyat
Azıcık da olsa spoi vardır.
Uzun zamandır bana bir günde kitap bitirten bir hikaye ile karşılaşmamıştım. Nazlı ile tanışana kadar...
Nazlı ortalamasını yükseltmek için hocasının yanına giden ve hocasının ondan yüksek not alan çocukla bir ödev hazırlamasını istenilen kız.
Bu çocuk da Ezel.
Ve bu ikisinin birbirlerine ayna olup ödevi hazırlaması gerekiyor.
Hikaye buradan çok basit durabilir ama bir yerden sonra bütün fikriniz değişiyor. Şahsen ben kitabın sonuna kadar Nazlı'nın karakterinden bıkmış onu anlayamıyordum. Ta ki aslında kim olduğunu ve neden böyle olduğunu anlayana kadar.
Sıradan bir gençlik romanı değil, bir kadının hayatını unutup diğer kişiliğiyle devam etmesi.
Ve bu durumu çok az kişinin bilmesi, en yakın arkadaşı olan ama kitapta herhangi gibi biri olarak bahsedilen Ecem.
Ezel'i Nazlı'ya iyi gelir diye tanıştıran ama ona tutulan yine de Nazlı'nın mutluluğu için buna devam eden Ecem.
Benim hikayede en sevdiğim karakterlerden biriydi. Ayrıca betimlemeler, anlatım tarzı olay örgüsü o kadar güzeldi ki!
En sevdiğim detay da başka kitaplardan yazarlardan da bahsedilmesi kitapta.
Hem Nazlı ile ilgili hem de yazarlar ile ilgili bilgiler sunuyor kitap sizlere.
En sevdiğim bölüm ise doğum günü kutlaması ve Barcelona hayali... Daha sonra ise gerçekleşmesi.
Benim kitaba puanım 10/10
Şiddetle okumanızı tavsiye ediyorum.
Küçük PrensEdebiyat
"Büyükler gerçekten de çok çok tuhaf,"
Ne kadar güzel söylemiş Küçük Prens.
Dün gece bitirdiğim ama iki üç ayda bir tekrardan okuyup bitirdiğim bir kitap Küçük Prens.
Çocuk kitabı diye küçümseyenler Küçük Prens'in yediden yetmişe bize seslendiğini bilmiyor tabii.
Büyüklerin içindeki çocukları kaybettiğini, çocukların ise içinde ortaya çıkacak büyümelerini ortaya seren bir eserdi benim için.
Boa yılanı çizen bir çocuğa "Bu bir şapka para getirecek şeyler yap!" Diyen büyüklerin içindeki çocukları unuttuğunun bir gerçeğiydi.
Kitapta en beğendiğim bölüm ise küçük prensin insanların yaptıklarına anlam veremedikleri o sahnelerdi.
Örneğin; Kralın birilerine hükmetmesi, insanların işinden başka bir şey görmemesi, bir çiçeğe bile değer vermemeleri...
Oysa Küçük Prens'in o kadar güzel bir hayal gücü var ki bunu bile çiçeğini yememesi için ağızlık takılı bir koyun çizilmezsini istiyor.
Çerezlik bir kitap küçükten büyüğe öneriyorum.
Kitaba puanım
10/9
Otomatik Portakal1000Kitap
Merhabalar!
Öncelikle size beni sallayıp sallayıp duvara atam bir kitaptan bahsetmeye geldim.
Otomatik Portakal
İlk defa bir baş karaktere bu kadar sinirlendiğimi hatırlıyorum. Kitabın konusundan çok araştırırken yazılma nedeni beni hayret ettirdi.
Anthony Burgess öleceğini zannederken ihtiyaç için Otomatik Portakal'ı yazıyor. Fakat daha sonra yanlış anlama olduğu anlaşıldığında geriye baktığında artık ünlü bir yazar olduğunu fark ediyor.
Kitabın konusuna gelirsek 15 yaşlarında gece herkese korku dehşet saçan bir çetenin başındaki Alex'i okuyoruz. Gerçi o kendisi çetenin başı sanıyor kendisini. Alex ve arkadaşları masum insanları dövüp, eziyet ediyor. Kadınlara tecavüz ediyor hırsızlık yapıyor. Kısacası ne kadar distopik olay varsa hepsinin içinde bulunuyor.
Ve bunların hiçbir amacı yok. Hiçbir sebebi yok.
Kitap üç bölümden oluşuyor.
İlk bölümde Alex'in dünyasının iğrençliğini okuyoruz. Argo kelimeler ve sokak jargonu bol bol var bu bölümde. Alex sayısız insanın canını yakıyor öldürüyor ve tecavüz ediyor. Fakat bunları en güzel şeylermiş gibi anlatıyor.
İkinci bölümde ise bir şekilde Alex'in hapishaneye atılması ve burada yaşadığı olaylardan sonra, cezasının bitmesi karşılığında bir tedavi uygulanacağı ile ilgili karar alınıyor.
Açım söyleyeyim bu kısımda hem irkildim hem biraz daha ayağa dikildim. Alex öyle bir tedavi görüyor ki o eski halinden eser kalmıyor. Tabi dışarı çıkınca da her şeyin değiştiğini en çok da kendisinin değiştiğini fark ediyor.
Kitabın sonunda ise "Ben büyüdüm." Lafını söylüyor bizlere.
Kitabın sonunda çok düşündüm. Herkesle empati yapmaya çalıştım. Alex ile empati yapmak çok zordu. Yaptığı şeylerin amacı sebebi yoktu ve bundan boş yere zevk alıyordu. Onu kitabın sonunda bile affedemedim. Ve yaşadıklarına üzülemedim.
Tedavi ayağına
Sokak Nöbetçileri1000Kitap
6 yetişkin ama içleri 6 çocuk olan Sokağın Nöbetçileri.
Helin'in titreyen elleri, dizleri ve sesi,
Yankı'nın kalabalıklar içindeki yalnızlığı,
Bartu'nun sinirli yumrukları,
Lâl'in dilsiz çığlıkları,
Işık ve Mutlu'nun acılarını kapattıkları tebessümleri
Hepsi ayrı ayrı sarılmak istediğim karakterler...
Hikaye Helin'in kelebeğin kozasını bulmak için Sokak Nöbetçileri'ne katılmasıyla başlıyor. Gittikçe Sokak Nöbetçisi'me dönüşen Helin...
İstenilmeyen, güvenilmeyen, dışlanan Helin Aktan.
Bu uzun mücadelede Sokak Nöbetçileri'ni de tanıyoruz. Herkesi toplayan Yankı Sarca, siniriyle tanınan ama bir kişi de kediye dönüşen Bartu Sarca, bakışları donukken, sessiz dili herkese anne olan Lâl Sarca, herkesi kendine getirmek için sürekli şakaya vuran palyaço Mutlu Sarca ve Mutlu için her şeye direnen Işık Sarca.
Kitabı okurken Helin'in kırmızı odasında hıçkırıklara boğuldum. Bütün yaşlarını gördüm. Mutluga Prens'e gülmekten karnım ağrıdı yer yer o da ağlattı ama olsun. Gittikçe sanki ben de Sokak Nöbetçisi'ne dönüştüm onlarla.
Siyah bisikleti maviye boyadıklarında, sarhoş şekilde alışveriş arabalarının içinde gezdiklerinde, İBAK koleksiyonuna yenisini eklerken ve düşmanlarını alt ettiklerinde.
Hepsinde hem mutlu oldum hem ağladım hem gururlandım.
Kitabın sonunda onlara veda etmek çok zor oldu. Aslı Arslan'a bizi böyle karakterlerle tanıştırdığı için çok teşekkür ederim. Kitap bitti ama watppadde okumaya devam