“İllaki bir şeyleri fark etmek için önce kaybetmek mi gerekiyordu?”
Kitabın bana göre önceliği gibi. Tabi öncelik iman. Allah’a inanç, tevekkül. Kız çocuğunu önemsemeyen erkek çocuk delisi bir ağa ve eşinin, kızlarının hikayesi. Eşi her daim şükretmeyi kocasına öğretmeye çalışmasına karşılık adamın bunu kayıp yaşayınca öğrenmesi..
Kadın kızlarını öyle inançlı yetiştiriyor ki en küçük kızı Aysima okuyup ziraat mühendisi olma hay iyle babasına bir erkek çocuğunun yapabileceği tüm şeyleri kız başına da yaptığını gösterme çabası ve inancı sizi ele alıyor.
Yazarın anlatımı ve akıcı dili kitapta sizi sıkmıyor. Yer yer konuyla ilgili ayetlere de yer vermiş konuyu daha iyi özümseyebilmek için.
Son olarak yazılı notum; kaleminize ve yüreginize sağlık Reyhan hocam 
Reyhan Altınok
Reyhan Altınok
Kitaba başlama sebebim ateşperest inanç sistemini öğrenmek olmasına rağmen çok daha ilginç bir noktayla karşı karşıya kaldım.
Mazdeist inanç sisteminde Ardavirafname’nin yazılma sebebi İskenderin İran’a verdiği tahribatla beraber kaynaklarını kaybedip yoldan çıkan halkın, din önderleri tarafından aralarından en günahsızın seçilip öte dünyaya hazırlanmasını konu alıyor.
Yedi gün sürecek bir ötedünya yolculuğu ile Ahuramazda ile buluşacak, günahkarların ve iman edenlerin ahvaline dair gördüklerini döndüğünde insanlığa aktarıp yazdıracak ve böylece tıpkı peygamber gibi bir uyarıcı misyonu yüklenecek.
Tanıdık geldi mi?
Evet islam inancının miraç hadisesi ile örtüşen noktaları olduğu gibi, Dante’nin İlahi Komedyası ile de birebir aynı.
İslamda Muhammed Peygamberin Burak bineği ile göğe çıkıp rabbiyle görüşmesi cennet ve cehennemi görmesi ve buna binaen ümmetini uyarması sözkonusu idi.
Dante ise Virgil rehberliğinde cehennem Araf ve cennet yolculuğu yapmıştı.
Ardavirafname bu noktada dünyadaki amellerin öte dünyada nasıl muamele göreceğine dair detaylı bir anlatım olmuş.
Yazarın ve tarihçi araştırmacıların iddiası ise özellikle Dante’nin bu noktada özgün bir eser oluşturmadığıdır. Çünkü Ardavirafname, ilahi komedyadan önce yazılmıştır. Bu noktada şu çok anlaşılabilir, özellikle Haçlı seferleri ile doğu kaynaklarının batıya taşınması, batı eserlerinin yazımında doğu izi olmasına doğrudan ve dolaylı sebep oluyor.
Demek istediğim Dante’nin ilahi komedyası bu türün ilki olarak biliniyordu/ kabul görüyordu, Avrupa merkezli bir tarih dominasyonuna karşı çıkarak Ardavirafname’nin bilinir olmasına önem veriyorum.
Okuduğunuzda bildiğiniz birçok semavi öge göreceksiniz.
Diriliş Âmentüsü·68 syf.·İnceleme
10/10
2026 164. kitabı
İlk cümlelerinde kendisinin bir diriliş eri olduğuna inanıyordu, evet bir diriliş eri olarak İslâm âleminin cephesinde savaşan bir er olarak görüldüğü doğrudur. Okurken içimde yankılanan sesleri bastıramıyordum. Öyle ki okurken hep hak verdim kendisine. Bizler eskisi ki Müslümanca yaşamıyoruz. Böyle söyleyince bazıları çok farklı algılıyor ama benim demek istediğim onların düşündüğü şey değil, kendi içimizdeki "inananlar" topluluğu. Asıl kahreden budur. Müslüman yaşayış tarzını kaç inanan sergiliyordur. Müslümanım diyip de kaç kişi İslam'a göre yaşadı, dikkat etti, uyguladı. Böyle konuşunca bazıları üstüne alınıyor ve imanımı sorgulamaya hakkın mı var diyor. Oysaki uyarmak gerekli. Müslüman kardeşim yanlışın varsa örtmek vazifemdir benim. Sana yardımcı olmak, yaptığın şey inanca ters düşüyor ise uyarmak gibi zorunluluğum vardır. Bizler İslam alemini tekrar uyandırmalıyız. Bizler dinimizi savunmalıyız. Kafire kafa tutmalıyız. Dinimize, milletimize, inancımıza, masum insanları katledenlere, mazluma zulmedenlere düşman olmalıyız.
Bazı kitaplar vardır, okurken sadece metni değil, kendi inançlarını, değerlerini ve sınırlarını da sorgulamaya başlarsın. Korku ve Titreme tam olarak böyle bir eser.
Kierkegaard bu kısa ama yoğun kitabında, Hz. İbrahim'in oğlunu kurban etmeye götürme hikâyesi üzerinden insanın inançla olan ilişkisini ele alıyor. Ancak burada amaç dini bir anlatıyı tekrar etmek değil; aklın, ahlakın ve bireysel inancın çatıştığı noktaları göstermek. İbrahim'in yaşadığı ikilemi incelerken okuyucuya şu soruyu yöneltiyor: Bir insan, evrensel ahlak kurallarının ötesine geçerek yalnızca inancına dayanabilir mi?
Kitap boyunca Kierkegaard'ın geliştirdiği iman şövalyesi kavramı dikkat çekiyor. Ona göre gerçek inanç, kesinlikten değil belirsizlikten doğar. İnsan tam da anlam veremediği yerde bir sıçrayış yapar ve bu sıçrayış beraberinde korkuyu, kaygıyı ve titremeyi getirir. Bu yüzden eser, yalnızca dini bir metin değil; aynı zamanda insanın varoluşsal yalnızlığı üzerine güçlü bir düşünce denemesidir.
Korku ve Titreme, kolay okunan bir kitap değil. Zaman zaman tekrar eden anlatımı ve yoğun felsefi dili sabır istiyor. Ancak satır aralarında dolaştıkça Kierkegaard'ın neden varoluşçuluğun öncülerinden biri olarak kabul edildiğini daha iyi anlıyorsunuz.
İnanç, özgürlük, birey ve ahlak üzerine düşünmeyi sevenler için sarsıcı ve ufuk açıcı bir okuma.
ÇÖLÜN ORTASINDA BİR KEHÂNET:DUNEKitap Simyacıları
Bazı kitaplar sadece uzak dünyaları anlatmaz; bizi kendi dünyamızın, insanlığın binlerce yıllık sessiz kalmış kırılma noktalarıyla yüzleştirir. Frank Herbert’ın 1965 yılında edebiyat dünyasına kazandırdığı Dune, derinlerde tam olarak bu yüzleşmeyi sunar. Dune, yalnızca anlatılan olaylardan ibaret kuru bir metin değil; okurken zihnimize yerleştirdiği sorularla, kurduğu çağrışımlarla ve her okunuşunda yeni anlamlar açığa çıkaran katmanlarıyla yaşayan bir yapıttır.
İlk bakışta galaktik imparatorlukların, soylu hanedanların ve yıldızlararası yolculukların evreni gibi görünse de sayfalar ilerledikçe karşımıza çıkan şey teknolojik bir şov değildir. Aksine kökleri insanın en kadim hırslarına, korkularına ve arzularına uzanan derin bir iç dünya yolculuğudur. Herbert, uzak geleceğe ait teknolojik bir dekorun arkasına, tarihin tekerrür eden döngülerini ve inanç sistemlerinin kitleleri uysallaştıran ya da vahşileştiren kadim hikâyesini gizler.
Romanın merkezinde Arrakis vardır; namıdiğer Dune. Fakat bu çöl gezegeni yalnızca bir arka plan değil, romanın gerçek başkahramanlarından biridir. Herbert çölü durağan bir dekor olarak değil; yaşayan, dönüştüren ve sınayan aktif bir güç olarak kurmuştur.
Arrakis’e gelen herkes değişmek zorundadır. Bu gezegen insanın sahip olduğu tüm yapay fazlalıkları elinden alıp geriye yalnızca çıplak özü bırakır; gücü, korkuyu, inancı ve karakteri sınar. Bu yönüyle Arrakis, dünya edebiyatında ve kutsal metinlerde sıkça karşımıza çıkan çöl imgesini hatırlatır: Çöl, insanın kendi hakikatiyle karşılaştığı yegane yerdir.
Musa’nın halkıyla birlikte yıllarca dolaştığı, İsa’nın yalnız kaldığı, peygamberlerin vahye hazırlandığı mekândır. Medeniyetin gürültüsünden uzaklaştıkça, insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı o mistik alandır.
Paul Atreides’in
İtiraflar, Batı düşünce tarihinin en etkili eserlerinden biridir. Yazarı Augustinus, bu kitapta yalnızca hayat hikâyesini anlatmaz; insan ruhunun, hafızanın, arzunun, günahın ve Tanrı arayışının derin bir çözümlemesini yapar. Bu nedenle eser hem bir otobiyografi, hem bir felsefe metni, hem de bir dua olarak okunabilir. Augustinus'un kitapta fikirsel evrilişine tanık olurken samimi yakarışlarında onun ne kadar içli bir insan olduğu farkedilir.
Ben eseri okuduktan sonra sadece samimi olmanın yetmeyeceğini düşünmeye başladım. Önce iman eder ve sonra düşünmeye başlarsan inandığının dik durabilmesi için sonraki okuma ve arayışların hep bunun üzerine olması ilginç geliyor. Anakronik bir hataya düşmeden, gerekçelendirilmiş doğru inanç dediğimizin bu olduğunu sanmıyorum.
