Ölüme karşı derin bir romantik dürtü hissederken onun aracı olarak ise sert ve klasik bir bedene ihtiyaç duyuyordum.
O tuhaf ve kaderci bakıştan kendi ölümüme doğru romantik bir dürtü hissetmek için gerçek fırsatı yakalayamamış olmamdaki en geçerli sebebinin bedensel koşulları sağlayamamak gibi gayet basit bir nedenden kaynaklandığına İnanmıştım.
Romantik ve kahramanca bir ölüm için güçlü bir heykel misali kaslar gerekliydi, güçsüz ve aşırı yağlı bir haldeyken ölümle karşılaşmak bana saçma ve uygunsuz geliyordu.
18 yaşımda erken ölüme heveslenirken henüz buna uygun olmadığımı hissetmiştim Çünkü dramatik bir ölüme uygun kaslardan yoksundum ve savaş sonrasına kadar ömrümü uzatan şeyin esasında bu uygunsuzluk olması benim romantik gururumu derinden yaralamıştı.
“Geleceğim olmadığına dair önceki inancım yok olmuştu, artık geleceğim olabileceğine inanmıştım ve aniden her şey bende hayranlık uyandırmaya başlamıştı ki çok uzun zaman önce kaybolup gitmiş bir duyguydu bu. Eskiden çoğu kez yaptığım gibi, kendimi bir geleceğim olacağına ikna etmem gerekmiyordu artık, bir geleceğim vardı. Yaşamıma yeniden kavuşmuştum ve onu yeniden avuçlarımın içine almıştım.”
Esit degiliz...Alıntı
O zamanlar ona inanmıştım. Çok fazla çalışırsan üstün olursun diyen, bağnaz ahlaktan oluşan büyük Amerikan efsanesine kapılmıştım. Yine o zamanlar oyun alanında şartların eşit olduğunu düşünüyordum, öyle olmadığını daha sonra öğrendim:aslında ayrıcalıklı doğmayan çoğu kişi için oyun alanının dik bir eğimi olduğunu ve ayak bileklerinize bağlı kayalarla dibinde durduğunuzu öğrendim.
O zamanlar ona inanmıstım. Cok fazla çalışısan üstün olursun diyen, bağnaz ahlaktan oluşan büyük Amerikan efsanesine kapılmıştım. Yine o zamanlar oyun alanında sartların eşit olduğunu düşünüyordum, öyle olmadığını daha sonra öğrendim: aslında ayrıcalıklı doğmayan çoğu kişi için oyun alanının dik bir eğimi olduğunu ve ayak bileklerinize bağlı kayalarla dibinde durduğunuzu öğrendim.
Erkek kısmına güvenilir mi :))) düşmeyinnnkızkardeşlerim:))Alıntı
İnanmıştım, umut bağlamıştım ona. İnanılacak, umut bağlanılacak adam mıydı o! Nesine inanmış, nesine güvenmiştim onun?
“Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı."
