“Ben gitmelerle gelmeler arasında kalan biriyim. Hani gitmek mi gelmek mi diye tercih edecek olsam gelecek ya da dönecek bir yerim yokmuş gibi sandığımdan belki de hep gitmeleri tercih ederim ben. Çünkü gitmek her zaman kolaydır. Zor olan kalmak bence. Yok aslında yanılıyorum ya da kendimi kandırıyorum. Çünkü gitmekle de gidilmiyor ki.”
Eline diken batsa,bir yerini kesse üzüldüğün o beden nasıl önemsizleşir?İnsan zihni bunu nasıl birden bire önemsizleştirir?Bir sevdiğinin mezarını ziyaret ettiğinde,ikilem içinde kalmaz mıydın?Acaba o burda mı,yoksa başka yerde mi?Buradaysa kötü,dilerim başka yerdedir.Ama burada değilse ben burada ne yapıyorum?Bu çiçekler kimin için,onlar için mi,yoksa sadece bizim gözümüz için mi?
Birçok kişiyle tanıştım, ama henüz arkadaş edinemedim. İnsanlara neyimin çekici geldiğini anlamıyorum. Birçok insan benden hoşlanıyor ve peşimi bırakmıyor, böyle olunca da yollarımızın ancak kısa bir süre için yan yana gitmesinden ötürü onlara yazık oluyor.