içlerine açılan kapıların arkasına saklanmış kadınların delirerek bedenlerinden dışarı açtıkları pencerelerden bakacağım.
o pencerelerden tekrar ve tekrar ve tekrar kendimi aşağı atacağım.
zaman bana da bir nehir gibi geliyor. o nehirde yüzüyorum. sular akıyor ama hangi damla arkamda, hangisi önümde; nehir mi daha hızlı akıyor, ben mi; su önüme mi geçiyor, arkamda mı kalıyor anlamıyorum. gerçek olan tek şey sonsuz bir akış.