Çocukken okudum kitap
10 / 6
Abi ben bunu cidi cidi okuyup izliyordum ya
Sadece ilk 3 seri okudum ve gereksiz yere çok paalılar kitap fiyatları niye bu kadar pahalı amına koyim
Ekonomi bok ettiniz Allah belanızı versin bir kitapa 500 TL veriyoruz okurlar için Adalet !
Neyse fantastiğe başlangıç istiyorsanız bunu okuyun zaten konusunu anlatma bile gerek yok
Bu arada eskiden draco sevmezdim ama biraz aşık oldu ve droca ve harmanı shipi yapma karar verdim
Aslında harmonie ve Ron veya harey de yakışıyo offf
Bu arada size bir bilgi
Harry poter in yazari jk Rowling şizofren ve intihar etme çalıştı ve harry eskiden aşık oldugu çocuktan esin alarak yazılmıştır
Hhahgq bütün çocuklunuzu mahvettim ağlayın
Kalbim öyle kırık, yüreğim öyle buruk ki… Bu kitap resmen içime işledi.
Kitap, kambur bir kız olan Acibe’nin intiharıyla açılıyor. Sırtında taşıdığı yükün altında çocukluğundan itibaren nasıl ezildiğini, ailesini, ölmeden önce öğrendiği gerçekleri ve bildiği hayatın nasıl da yalanlar üzerine kurulu olduğunu okuyoruz.
Kız kardeşi, annesi ve babasıyla dışarıdan bakınca bir aile gibi görünen ama aile olmaktan çok uzak, yalnızca aynı çatının altında yaşayan bu insanların hayatlarına tek tek konuk oluyoruz. On sekiz yaşında ailesini terk eden ablası, bencilliğiyle sınanan annesi, şiire ve alkole âşık babası…
Acibe mikrofonu onlara uzatıyor, onlar da kendi sesleriyle sırtlarında taşıdıkları kamburları anlatıyorlar.
Esra Kahya’dan daha önce bir öykü kitabı okumuştum. Şimdi de şahane bir roman okudum. İçimi burkan bu hikâyeyi çok sevdim. Okuru bol olsun.
Kitap, İntihar ve Ruhun Ölümsüzlüğü olmak üzere iki bölümden oluşuyor:
İlk bölümde Hume, intihar etmenin günah olmadığını farklı argümanlarla açıklıyor ve aslında intiharın Tanrı'nın bize verdiği özgür iradenin bir sonucu olduğunu düşünüyor.
"İnsan hayatına son vermek, yüce Tanrı'nın takdirine ayrılmışsa, insanın kendi yaşamına son vermesi onun hakkına bir tecavüzse; yaşamın korunması da yok edilmesi kadar eşit derecede suç olacaktır." (s. 8)
"Tanrı istese bile, intihar edemez, yaşamın tüm cezaları arasında insanlara vermiş olduğu en büyük nimettir."(s. 39)
İkinci bölümde ruh ve bedenin birbirine bağlı olması gerektiğini düşündüğü için ve aynı zamanda insan - hayvan benzerliğinden yola çıkarak ruhun ölümsüz olamayacağı görüşünü ortaya atıyor.
"Ruh ile beden arasında her şey ortaktır. Birinin organı, diğerinin organıdır. Dolayısıyla birinin mevcudiyeti diğerininkine bağlı olmalıdır." (s. 30)
David Hume fikirlerini herkesin anlayabileceği şekilde açıklamış o yüzden kolayca okunabilecek bir kitap.
Keyifli okumalar.
David Hume fikirlerini herkesin anlayabileceği şekilde açıklamış o yüzden kolayca okunabilecek bir kitap.
Keyifli okumalar.
Pavese heç vaxt bu sətirlərin çap olunacağını düşünməyib. O, sadəcə özüylə danışır, öz ağrısını, öz çaşqınlığını kağıza tökür. Və ən pisi odur ki, mən bu sətirləri oxuyarkən artıq onun sonunu bilirəm – 1950-ci ildə, bu gündəliyi bitirəndən az sonra o, özünə qəsd edəcək. Yəni mən əlimdə tutduğum bu kitabda, sanki bir insanın ölüm hökmünü öz əliylə yazdığı gizli bir etirafnaməni oxuyuram. Bu, insanı çox qəribə bir hala salır.
Mənə elə gəlir ki, Pavese üçün “yaşama uğraşı” ifadəsi məhz bir “zanaət”dir, “məşğuliyyət”dir. O, yaşamağı sanki bir peşə kimi görür: səhər durub işə getmək kimi, nəfəs almağı, sevməyi, yazmağı bir əmək kimi qəbul edir. Amma burada faciəvi bir ziddiyyət var – o, bu peşəni sevmir, buna qabiliyyəti olmadığını düşünür, amma yenə də hər gün durub o işi görməyə çalışır. Düşünürəm ki, məhz bu ziddiyyət onu yazmağa məcbur edir. Əgər həqiqətən yaşamağı bacarsaydı, bu gündəliklər heç vaxt olmazdı.
Kitab boyu onu iki şeyin arasında parçalandığını görürəm: bir tərəfdə intihar düşüncəsi, o biri tərəfdə isə duyğulara, təbiətə, yazmağa olan bağlılığı. O, dağlara, tənhalığa, kənd həyatına vurğundur, amma şəhərdə, insanların arasında boğulur. Sevgi məsələsinə gəldikdə isə, məncə Pavese öz xoşbəxtliyinin ən böyük düşmənidir. O, qadınları elə bir ideala çevirir ki, heç bir canlı insan bu ideala çata bilməz. O, sevgini bir “məsələ” kimi həll etməyə çalışır, amma sevgi həll olunacaq bir tənlik deyil. Və bu uyğunsuzluq onu hər dəfə daha da kədərləndirir.
Ən çox onun özünə qarşı olan amansız dürüstlüyünə heyran qalıram. Pavese heç vaxt özünü yaxşı göstərməyə çalışmır. O, qorxaqlığını, eqoizmini, acizliyini çılpaq şəkildə ortaya qoyur. Elə bil deyir: “Baxın, mən bu qədər zəifəm, bu qədər səhv edirəm, amma bəlkə də bu zəifliklərimi yazmaq mənim yeganə qurtuluşumdur”.
Dini temaların yoğun olduğu kitapları pek sevmiyorum.Kitap benim okuma tarzım olmasa bile,bazen "ne zaman biticek bu kitap" desem de, sevdiğim tarafları da var.Mesela 104 sayfa olmasına rağmen çok fazla bilgi var kitapta.Üstelik gerçek bir hikayeye dayandığını öğrenince çok şaşırdım.Kitapta genel olarak bazı olayları gözümde tam canlandıramamamın sebebi hızlı akışı yüzünden olabilir,bilmiyorum.Karanlık tarafları da var hemde.Yazarın "İntihar dükanı" kitabını daha çok sevmiştim diye bilirim.Belki de bu kitaba bayılmamamın sebebi ilk başta çok başka beklentilerimin olmasıdır.Bu kadar.Teşekkürler!
Bu kitapta o kadar çok fazla ters köşe var ki hangisinden bahsedeceğimi, hangisine şaşıracağımı inanın ki çok şaşırdım. Kesinlikle kusursuz bir zihin oyunu okuyacaksınız. Yazarın diğer kitaplarını okuduğum için ki okuyanlar da bilir. Asla tahminleriniz çıkmıyor. Karakterler üzerinden ikinci bir kimlik oluşturuyor resmen ve asla tahmin edemiyorsunuz.
Kitamız iki farklı kadının yaşadıklarıyla ilerliyor... Eden ve Birdy. İlk başlarda aralarındaki bağlantıyı çözmeye çalışırken kendimi sürekli yanlış tahminler yaparken buldum. Sonra bıraktım bunu yapmayı. Çünkü resmen beynim error verdi.
Tamam ben hemen anlatıyorum.
Eden Fox, eşi Harrison ile birlikte yeni bir başlangıç yapmak adına ve deniz manzaraları da çizen biri olduğu için Hope Falls'a taşınmış ve Spyglass'ı satın almışlardır. Eden, her şeyi bir kenara bırakarakta kendi sanatına adapte olarak bir resim sergisi düzenler. Hazırlığına başlamadan önce de yanına evinin anahtarlarını alarak kısa bir koşuya çıkar. Evine dönünce eşinin de seyahatten döndüğünü görerek kapıya yönelir. Gelin görün ki, evden çıkmadan yanına aldığı anahtarı kapıya uymaz. Ve kapıyı da ona tıpa tıp benzeyen ve onun akşam için giyeceği kadife elbise ona tıpa tıp benzeyen bir kadının üzerindedir. Durun bu kadarla da sınırlı kalmıyor... Çünkü, eşi Harrison da kapıyı açanın kendi karısı olduğunu söylüyor.
Buradan itibaren öyle senaryolar kurdum ki... Ama hepsi de puff elimde patladı.
Daha sonra karşımıza Birdy çıkıyor. Kendisi, Londra'dan anneannesinin ölümü üzerine ve Spyglass'ın satılmasından sonra geliyor. Ve açıkcası anneannesi gibi onunda ölümünü tahmin eden Thanatos adında bir ilaç firmasından ölüm tarihi alır. Ve kendisi aslında bir Başmüfettiş. Hope Falls'a da tam olarak bu sebeple geldiğini ve polis memuru olan Carter'ın başına geldiğini
