Filmimiz Türkiye'ye gelen baba ve kızın tatilini anlatıyor. Tam olarak Calum için tatil olmuyor tabi. Film boyunca Calum'un kızı Sofia'ya yansıtmadan derin bir içsel çatışma ve depresyon halinde olduğunu görüyoruz. Filmde çoğu şeyin ucu açık bırakılmış. Calum intihar bile etmiş olabilir.
Film aslında Sofia'nın çocukluğunda babasının kalan hatıralarını zihninde canlandırmasını anlatıyor. Babasına dair anıları hatırlarken genelde siyah ekran görüyoruz. Orada babasını tam hatırlayamıyor aslında, babasını çağrıştıran bir adamla babasının hatırlarını eşleştirmeye çalışıyor. Her ne kadar Calum içsel çatışma halinde olsa da iyi bir baba olduğu gerçeğini değiştirmiyor.
Benim için en güzel sahne baba kızın yemek yerken arkada Candan Erçetin'den Gamsız Hayat şarkısının çaldığı, fotoğraf çekinip sohbet ettikleri yer oldu. Şarkıyı öyle bi güzel söylemiş ki, o sahnede role sanki Candan Erçetin can vermiş.
Sahneleri insana kendi hayatını sorgulatan, çok benzemese de NBC tadındaydı. Mesajları direkt vermeyip izleyicinin tamamlamasını istiyor.
Adam bi' yerden tanıdık geliyordu meğer Hamnet filmindeki Shakespeare'i oynuyormuş.
Ve sözlerimi Gamsız Hayat'ın sözleriyle bitirmek istiorum.
"Çok mu dertsiz duruyorum uzaktan bakınca?
Çok mu kalender sandınız dert etmeyince?"
çaresiz gözler
kupa papazının kalbi bile kırık bugünlerde,
herkeste farklı bir telaş, herkeste laedri bir yâr'a.
sırtını doğan güneşe, yüzünü hüznüme dönen
daha konuşmadan içimi onlarca acıyla örten duvarlar şahit.
ne zaman gözlerim tavandaki o derin boşluğa dalsa
gözlerimin dört bir yanı denizlerle çevrilir, boğulurum.
ne zaman kendimden nefret etsem,
ne zaman tanrıya elimi açıp, iki çift laf etsem
elindeki elma şekerini fakir çocukların önünde şapırdatarak götüren veletler gelir aklıma
çünkü o an fakirleşir bedenim,
bileklerimin o alaycı tebessümleri ve elinde kan'şekeri fayans üzerinde şıpırdayan halüsinasyon vardır.
dikenleri protez güller gördüm ben
tutmasını bilene batmadıkları için kırıldı hepsi
gülün yüzündeki hüznü süzdü güz gülüşlü sözüm.
kıyafetsiz çırılçıplak kelimeler gördüm ben
hepsi bir bir dudaklardan intihar eder haldeydi
son sözlere müteakip gömülen aşklar gördüm ben
iyi bilirdik dendi hepsine, çünkü hepsine kelimeler kifayetsizdi.
cam kenarından bir hayat yolculuğuydu yaşamak artık
bir yanağımız buğulanmış bir hicrandı, cama yaslanmış
diğeri ise; umut süsü verilmiş, kabuklaşmış bir yara.
yıllarca hayallerimizin gönderinde dalgalanan aşklarımız
bugünlerde yalnızlıklar tarafından indirilmiş durumda
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
bazı fotoğraflarda
canı sıkılan bir ağaç gibi bakıyorum dünyaya
umduğum felaket bu değildi diyorum
bu dünyada birini sevdik
o da öldü diye
karşılandığım bir yasta
göğe bakıyorum
ben de aferin diyorum tanrıya aferin
çünkü şöyle savaşlara inandım
sonuncu dünya savaşında
kaç asker intihar etti
kaç kez yutkundu dünya
olsam mutlaka
yanlış yerde nöbet bekleyen bir asker olacaktım
kırk gün kırk gece
aynı dalgınlıkla..
Seyyidhan Kömürcü
Seyyidhan Kömürcü
Şöyle etrafıma bakıyorum da; belirsizliğin garanti insanı olmayalım dostlar, gerçekten yazık. İnsanlar bir tuhaf; bir yanda zihnini besleyen, sana kıymet veren o net insanlar varken, gidip tutarsızlıklarla dolu, ne yapacağı belli olmayan o flu alanlarda 'cepte' kalmayı kabul etmek niye? Bir bakıyorum, herkes birinin cevabını bekliyor, biri yazsa da rahatlasam diye bekleme odasında ömrünü tüketiyor. Fark ettiğin an çizeceksin çizgiyi; çünkü belirsizlik dediğin şey bir tercih değil, resmen karşı tarafın özensizliği. Seyirci kalmaya gerek yok; kendi hayatının merkezine çekildiğin an, o saçma oyunların da hükmü kalmıyor zaten 👌👌
