Okul yolunda yürürken pek az konuşuyorduk ama bundan utanıp sıkılmıyorduk. Gereksinimi duyduğum her şeye daima sahip oluyordu, elinde yoksa da koşup ediniyordu. Beni bir gerilim yaratmadan seviyordu, ben de ona yavaş yavaş bağlandım.
Okulun ilk günü aynı sıraya oturuverdik, bu o dönem için cüretkar bir davranıştı ve öteki erkekler onun hep çevremde olmasıyla alay etseler de, kızlar sevgili olup olmadığımızı sorsalar da ikimiz de yerimizi değiştirmeye niyet bile etmedik. Güvenilir bir insandı. Benim zamana gereksinmem olduğunu hissederse beni ya bir köşede bekliyordu ya da veda edip gidiyordu. Yanımda kalmasını istediğimi fark ederse başka işi de olsa yanımda kalıyordu.