Işıl Bulut
@isilbulut
Kitaba bayıldım. Çok çarpıcı bir cinayetle başlıyor. Harriet çözecek diye bekliyorsunuz ama özellikle başlarda kitap oldukça yavaş akıyor ve cinayet çözülmüyor. Hatta çözülmeye bile yaklaşmıyor.
669 sayfa bitti ama aklımda tek bir olay yok. Harriet’ın hissettikleri var. Ve benim hissettiklerim.
Onun bütün yaz tatilini onunla birlikte geçirdim. Yaşadıkları, hayatı anlamlandırma çabası ve en çok da yalnızlığı… Annesini tutup sallamak istedim. Bir çocuğun bu kadar görünmez olması insanın içini acıtıyor.
Bir noktadan sonra anlıyorsunuz ki bu kitap bir cinayeti çözmekle ilgili değil. Hayatta da her şeyin bir cevabı yok.
Harika bir kitaptı.
Polis, Curtis'e baktı, kafasını salladı. "Böyle şeyler olduğu zaman, onlar için Tanrı'nın bir lütfu bu," dedi. "Anlamamaları yani."
"Hangimiz anlıyoruz ki," dedi Eugene.
Çünkü bu yalnızca bir oyundu, hem de iyi olduğu bir oyun. Kuşlar cıvıldar, balıklar yüzer ve ben de bunu yaparım.
Ida'sız hayat. Eğer Ida hic var olmasaydi, diye dusundu Harriet o zaman simdi oldugu gibi kotu hissetmezdim kendimi. Tek yapmam gereken onu hic tanimamis gibi yapmak. Bu kadar basit.