Her şeyin mükemmel göründüğü bir dünyada, en büyük sırlar en kusursuz görünen insanların arasında saklanıyor. Yazar okuru son ana kadar şaşırtmayı başaran etkileyici bir gerilim romanı ortaya koymuş.
Gerilim ve gizem türünü sevenler için sürükleyici bir okuma sunuyor. Ruth Ware’in akıcı anlatımı sayesinde sayfalar hızla ilerliyor ve hikâye boyunca merak duygusu hiç azalmıyor. Lüks bir ortamda başlayan olaylar, beklenmedik bir ölümle birlikte karmaşık bir gizeme dönüşüyor. Her karakterin sakladığı sırlar, geçmişten gelen hesaplaşmalar ve birbirine karışan ilişkiler, okuru sürekli şüphe içinde bırakıyor. Kime güvenileceğini kestirmek zorlaşıyor ve her yeni bölümde olaylara dair fikirler değişebiliyor.
Mükemmel Çift diye bir şey gerçekten var mı?
Yoksa bu sadece iyi oynanmış bir rol mü? Lyla’nın hayatı tam anlamıyla çıkmaza girmiştir. Akademik kariyeri sallantıda, sözleşmesinin yenilenmesi belirsiz ve erkek arkadaşı Nico ile ilişkisi giderek çatırdamaktadır. Tam her şey dağılırken karşılarına beklenmedik bir fırsat çıkar: yeni reality şovu Mükemmel Çift. Büyük ödülü kazanmak için seçilen beş çift, göz alıcı bir tatil vaadiyle ıssız ve egzotik bir adaya götürülür. Ancak cennet sandıkları bu ada, kısa süre içinde kâbusa dönüşür. İlk görevden sonra yükselen gerilim, şiddetli bir fırtınayla kontrolden çıkar. Ana karadan kilometrelerce uzakta, telefonlarından mahrum ve ekipten tamamen kopmuş halde kalan yarışmacılar, hayatta kalmak için birbirlerine güvenmek zorundadır. Sırlar birer birer açığa çıkarken ve korku herkesi ele geçirirken Lyla şunu anlar: Bu artık bir yarışma değildir. Burada kaybedilen şey sadece büyük ödül olmayacaktır.
Yazardan okuduğum üçüncü eserim ters köşe ve gerilim yönünden okuması zevkli bir yazar. Benim en sevdiğim kitabı sanırım hâlâ Gerçeğin
Merhaba sevgili kitap kurtları bugün sizlere korku-gerilim tarzında yazılmış bir kitapla geldim
Kitap akademik kariyer yapmış Lyla ve sevgilisi Nico'dan bahsederek başlıyor. Nico Mükemmel Çift adında bir realite programına katılmak istiyor ve Lyla'yı bir şekilde ikna ediyor. Bu şov bir adada çekilecektir ve 5 çift ile birlikte yapımcılar adaya gidiyor. Gittikleri günün gecesinde ise bir fırtına çıkıyor.
Olay burada patlak veriyor. Yapımcıların bulunduğu tekne ortada yok ve adada kalan 9 kişi hayat mücadelesi vermek zorunda. Bundan sonrası kitabın kapağında da yazdığı gibi ölümcül bir oyun. Ya hayatta kalacaklar ya da ihanet edecekler.
Kitap ıssız bir adada yaşanan hayat mücadelesini anlatırken aslında altta yatan sebebinin bize farklı olduğunu gösteriyor. Bölüm başlarındaki mektuplarla içeriğine baktığımda fark ettiğim uyumsuzluk kitap sonunda netleşiyor.
Korku-gerilim olarak ele alınmış ama beni bu şekilde içine çekmedi. Konuyu beğendim, korku gerilim oranı daha fazla olsun isterdim. Bu tarz okumayı sevenler şans verebilir.
Yazarımızın kalemine sağlık
Tatar Çölü
Roman, genç subay Giovanni Drogo’nun ilk görev yeri olan Bastiani Kalesi’ne atanmasıyla başlıyor. Bu kale, ıssız bir çölün kıyısında, ülkeyi kuzeyden gelebilecek hayali "Tatar" saldırılarına karşı korumak için inşa edilmiştir.
Tatar Çölü; umut etmenin, yalnızlığın, yanlış kararların, alışılmış düzeni bozamamanın, beklentilerin kitabı. Kitaptaki şu soru aslında bir nevi bizleri aynalıyor: "Ya aslında yanılıyorsak? Ya gayet sıradan bir yazgıya sahip, sıradan biri olarak yaratılmışsak?"
Her birimizin kendi hayatında beklediği bir "Tatar ordusu" vardır. Kimimiz için bu mükemmel kariyer, kimimiz için doğru aşk, kimimiz içinse bir mucizedir. Ama bazen sadece umut etmek yetmez; çünkü o umut, insanı bugünden koparıp hayali bir geleceğe hapseden bir prangaya dönüşebilir.
Kitapla ilgili tek mesafeli kaldığım nokta ise; ilk 200 sayfada Drogo’nun içsel dünyasının ve duygusal derinliğinin biraz arka planda kalmasıydı. O durağanlığın içinde Drogo’nun ruh halini, o sıkışmışlığı çok daha yoğun hissetmek isterdim.
Yine de Drogo’nun son savaşı, hiç beklemediği bir cephede gerçekleşiyor. Bekleyişin o trajik yüzünü Stefan Zweig çok iyi özetliyor:
"İnsanın en büyük trajedisi, çok geç gelen bir zaferin artık hiçbir anlam ifade etmemesidir."
Buzzati bize şunu fısıldıyor: Hayat, "o büyük anın" gelmesini beklerken aralarda akıp giden sıradan günlerin toplamıdır.
O büyük an için umut etmek, beklemek çok kıymetli. Elbetteki hayatınızın anlamını arayın, o büyük anı bekleyin ama onun uğruna yaşamınızı da gözden çıkarmayın.
Farklı Bir Vampir Öyküsü
Robert Louis Stevenson denince çoğu okurun aklına Define Adası ya da Dr. Jekyll ile Bay Hyde gelir. Olalla ise yazarın daha az bilinen ama bence keşfedilmeyi hak eden eserlerinden biri.
İlk bakışta klasik bir gotik korku hikâyesi okuyacakmışız gibi başlıyor. Issız bir konak, tuhaf davranışlar sergileyen bir aile, geçmişin gölgesinde yaşayan insanlar ve açıklanması zor olaylar... Stevenson daha ilk sayfalardan itibaren huzursuz edici bir atmosfer kurmayı başarıyor. Kitap boyunca hissedilen o tekinsizlik duygusu, hikâyenin en güçlü yanlarından biri.
Ancak Olalla'yı ilginç kılan şey yalnızca gotik atmosferi değil. Hikâye ilerledikçe korku unsurlarının arkasında çok daha farklı bir mesele olduğunu görmeye başlıyoruz: İnsan, atalarından ne kadar kaçabilir? Geçmiş gerçekten geride bırakılabilir mi? Kan bağı, karakterimizi ve kaderimizi ne ölçüde belirler? Stevenson'ın özellikle kalıtım, soyun mirası ve nesilden nesile aktarılan yükler üzerine kurduğu anlatının oldukça başarılı olduğunu düşünüyorum. Bugün bile güncelliğini koruyan bu tartışmalar, kitabın kısa hacmine rağmen düşündürücü bir derinlik kazanmasını sağlıyor.
Olalla karakteri de kitabın akılda kalan taraflarından biri. Gizemli, melankolik ve aynı zamanda trajik bir karakter. Hikâyenin merkezindeki duygusal çatışmaların önemli bir kısmı onun üzerinden şekilleniyor. Bu yönüyle eser, yalnızca bir korku hikâyesi değil; aynı zamanda kader, fedakârlık ve insanın kendi doğasıyla mücadelesi üzerine bir anlatı hâline geliyor.
Bununla birlikte kitap kusursuz değil. En sık dile getirilen eleştirilerden biri finalinin oldukça açık uçlu olması. Hikâye boyunca kurulan bazı gizemlerin, aile geçmişinin ve karakter ilişkilerinin daha ayrıntılı işlenmesini isteyen çok sayıda okur var. Ben de özellikle son bölümde hikâyenin biraz
"Deleuze Okuması Üzerine Notlar"Felsefe
Puan vermedi·464 syf.·
2026 39. kitabı
Deleuze'ün makalelerini ve söyleşilerini bir araya getiren bu derleme, adeta bir düşünce labirenti gibi. İktidardan psikanalize, delilikten sanata kadar pek çok yere uğruyor. Okurken altını çizdiğim ve üzerine en çok düşündüğüm yerlerden birkaç not paylaşmak istedim. Ama şunu da söylemeliyim, yakaladıklarım bütün bunların içinde küçük bir nokta gibi :)
Özellikle iktidar üzerine söyledikleri bugün için bile fazlasıyla tanıdık geliyor. Çünkü ona göre iktidar artık bir kralın ya da tek bir kişinin elinde değil; her yere yayılmış durumda. Medyada, bürokraside, kurumlarda, gündelik ilişkilerde...
Çoğu zaman kararları gerçekte kimin aldığını göremiyoruz ama bu görünmez düzenin en çok kimi ezdiğini görebiliyoruz. Bunu okurken, görünürde güçlü duran liderlerin bile çoğu zaman daha büyük bir mekanizmanın parçası gibi işlediğini düşündüm.
Deleuze'ün dikkat çektiği bir diğer nokta da dilin bu yapının dışında kalmaması. Dil yalnızca iletişim aracı değil, aynı zamanda yönlendiren, şekillendiren, neyin nasıl olması gerektiğini hissettiren bir alan.
Nasıl yaşamamız, neyi istememiz, nasıl davranmamız gerektiği çoğu zaman fark etmeden oradan geçiyor.
Bence kitabın en çarpıcı bölümlerinden biri de adını aldığı "Issız Ada" metaforu. Deleuze iki tür adadan söz ediyor: Bir kısmı anakaradan koparak oluşuyor, bir kısmı ise okyanusun derinliklerinden, volkanik patlamalarla sıfırdan doğuyor. Ama onun asıl ilgilendiği şey coğrafya değil; insanın iç dünyası.
İnsan bazen gerçekten de kendi adasına çekilip alıştığı kimliklerden , rollerden ve kurallardan uzaklaşmak istiyor.
(Keşke yapabilsek :)
Bu yüzden de Robinson Crusoe'yu eleştiriyor. Çünkü Robinson adaya düştüğünde yeni bir dünya kurmuyor; eski dünya düzenini oraya taşıyor. Çalışma, mülkiyet ve ahlak anlayışı değişmiyor. Yani fiziksel
Dostluğun ve paylaşmanın değerini hatırlatan bir eser...
Sardalye Sokağı, Amerika'nın Kaliforniya eyaletindeki Monterey kasabasının Sardalye Sokağı adlı bölgesinde yaşayan sıradan insanların hikâyesini anlatır.
Romanın merkezinde, iyi kalpli fakat biraz dağınık ve işsiz güçsüz bir grup insan ile onların dostu olan biyolog Doc bulunur.
Mack ve arkadaşları, Doc'un kendileri için yaptığı iyiliklere karşılık ona teşekkür etmek isterler.
Bu amaçla Doc için bir kutlama düzenlemeye karar verirler.
Ancak iyi niyetle yaptıkları ilk parti büyük bir karmaşaya dönüşür ve Doc'un laboratuvarı zarar görür.
Bunun üzerine hatalarını telafi etmek isteyen grup, daha iyi bir kutlama hazırlamak için yeniden çalışır.
Roman boyunca 
John Steinbeck, yoksul ama birbirine bağlı insanların dostluğunu, dayanışmasını ve hayatın küçük mutluluklarını anlatır.
Büyük olaylardan çok karakterlerin günlük yaşamları, umutları ve ilişkileri ön plandadır.
sıradan insanların sıcak ve samimi dünyasını mizahi bir dille anlatır.
Olay örgüsü sade olsa da karakterlerin içtenliği ve insan ilişkilerinin gerçekçiliği eseri etkileyici kılar...Alıntı
Sardalye Sokağı, Amerika'nın Kaliforniya eyaletindeki Monterey kasabasının Sardalye Sokağı adlı bölgesinde yaşayan sıradan insanların hikâyesini anlatır.
Romanın merkezinde, iyi kalpli fakat biraz dağınık ve işsiz güçsüz bir grup insan ile onların dostu olan biyolog Doc bulunur.
Mack ve arkadaşları, Doc'un kendileri için yaptığı iyiliklere karşılık ona teşekkür etmek isterler.
Bu amaçla Doc için bir kutlama düzenlemeye karar verirler.
Ancak iyi niyetle yaptıkları ilk parti büyük bir karmaşaya dönüşür ve Doc'un laboratuvarı zarar görür.
Bunun üzerine hatalarını telafi etmek isteyen grup, daha iyi bir kutlama hazırlamak için yeniden çalışır.
Roman boyunca John Steinbeck, yoksul ama birbirine bağlı insanların dostluğunu, dayanışmasını ve hayatın küçük mutluluklarını anlatır.
Büyük olaylardan çok karakterlerin günlük yaşamları, umutları ve ilişkileri ön plandadır.
sıradan insanların sıcak ve samimi dünyasını mizahi bir dille anlatır.
Olay örgüsü sade olsa da karakterlerin içtenliği ve insan ilişkilerinin gerçekçiliği eseri etkileyici kılar...