Merak edip almıştım hiçbir fikrim yoktu kitaba dair ama tamamen hayal kırıklığı. Bana hiçbir şey katmadığı gibi daha da benden tahammülümü aldı götürdü. Yazı dili çok basit geldi gözüme, karakter gelişimi asla olmadığı gibi sürekli tekrarlanan aynı olaylardan ibaret. Ana karakterimiz Adeleide’nin hep kendi değerini anladığı ya da bilinçlendiği kısımları okumak için kitabın sonuna kadar geldim ama sadece Rory gibi bağlanma problemleri yaşayan, şımarık ve ne istediğini bilmeyen klasik tipleme bir erkeğe bu kadar uzun süre tahammül etmesi beni sinir etti. Konu olarak çok basit kalmış, altı doldurulmamış ve çok yüzeysel. Beğenmedim.
Hazinemi aramak için çıktığım bu yolda kaybolduğum gerçeği ile yüzleşmek de uzun bir zamanımı aldı, herkes kişisel menkıbesini kolayca bulabilir mi, yoksa bu yıllar alan bir uğraş mıdır? Benim hazinem nerede? Kişisel menkıbem ne? Onu ne zaman bulacağım ve onu bulduğumu nasıl anlayacağım?
Çıkılan yolda karşılaşılan hiçbir şeyden şikayet etmeden ne istediğini bilerek ve kendi kendine koyduğun engellere takılmadan devam edebilmen için hazırlanmış muhteşem bir yolculuk... İstediğin her şeye bugün ulaşmış olsaydın ne için günlerine devam edecektin? İnsan amacı olmadan nasıl yaşar? Kendine göre mutluluk olarak nitelendirdiği şeye ulaşma çabası olmazsa yoluna nasıl devam eder? Tam da bunları değerlendirerek ilerlersek eğer hayat boyu baktığımız her şey değişecek ve bununla birlikte ulaşmak istediğimiz her şeye bir adım daha yaklaşacağız, belki o bizden uzaklaşmaya devam edecek ama yolda görmemiz gereken her şeyi gördükten sonra muhakkak oraya ulaşacağız...
Kısa bir inceleme yerine sayfalar dolusu soru sorsam sanki kitabı daha iyi açıklar, net bir çıkarım yerine herkese almak istediğini veren muhteşem bir kitap...
"Vardığımı sandığım her noktada kendime bir hatırlatma"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Edna iki çocuk annesi bir kadındır. Yazın tanıştığı Robert’a sevgi hissetmeye başlar. Tabi dönemin getirdiği toplumsal bakış ve baskı onu fazlası ile kısıtlar. Edna zaman geçtikte yalnızca eş ve anne rolüyle tanımlanmak istemediğini fark eder. Dönemin toplantıları, davetleri , davranışlarından sıyrılıp kendi olarak ve başkasının malı olmadan yaşamak ister ancak dönemin yansıması kısmen bunu engeller.Resim yapmaya yönelir, kendi kararlarını vermeye çalışır ve toplumun kadınlardan beklediği kurallara karşı çıkmaya başlar. Varolan evliliğinden kendini bulma ve istediğini yapma eylemine geçişi uyanış olarak değerlendirebiliriz. Kadın üzerindeki baskılar anlatılmış ancak aldatılma baskı altında normal olabilir düşüncesi verilmiş kısmi sanki Normalden fazla bir süre aldı okumam. Nedense içine çekmedi kitap. Orta segment diyebilirim ben için.
[SPOILERLI İNCELEME] Dahice Bir Zaman Oyunu, Kusurlu Bir Final1000Kitap
Puan vermedi
Ödül almış, çok satan listesine girmiş bir gerilim romanının sizi içine çekmesini, her sayfasında daha çok heyecanlandırmasını, öğrendiğiniz her şeyi ve teorilerinizi sorgulatmasını ama en nihayetinde tahmin edemeyeceğiniz kadar imkansız görünen ama mantıkla ilmek ilmek dokunmuş bir sonla bitmesini beklersiniz değil mi? En azından benim Sessiz Hasta'da olduğu gibi gerilim romanlarından beklentim budur. Ancak yaşadığım gerçek deneyime gelirsek... işler pek öyle gitmedi.
Kitaba genel hatlarıyla bakacak olursak anlatımı yalın, okunması kolay bir kitap. Bu açıdan kesinlikle başarılı olduğunu belirtmeliyim. Kullanılan kelimeler zorlamıyor veya birkaç yüzyıl önceden fırlamış birinden dinliyormuşuz izlenimi vermiyor. Yorucu ve abartı betimleme yok. Kitabın içeriğinden bahsedecek olursak:
İlk başta oldukça sakin ilerledik. Bir adli psikoterapist olan Theo'yu tanıdık. Bize önce Alicia'yı sonra kendini tanıttı. Alicia'ya olan hayranlığından ve onu iyileştirmeye olan takıntısından bahsetti. Bunun için risk alarak bulunduğu işyerinden çıkıp onun bulunduğu -yakın zamanda batması öngörülen- kliniğe girdi. Her şey tamamen takıntısından yaptığı şeyler gibi görünüyordu.
Sonrasında ailevi problemleri olduğunu ve bunlar yüzünden psikolojik destek aldığını, hatta mesleğini seçmedeki en büyük etkenin de bu olduğunu öğrendik. Babasından sevgi yerine şiddet görmüş, imkan bulunca kaçmış ve kendi hayatını kurmaya çalışmış bir adam olarak sempatimizi kazanmaya çalıştı. Bir zamanlar uyuşturucu bağımlısı olduğunu keşfettik, hatta tekrar başladığını da. Ardından karısının onu aldattığı gerçeğiyle yüzleşti. Bir yandan Alicia'yı iyileştirmeye çalışıyor diğer yandan karısının ihaneti ile yüzleşmek istemiyor ama kendi gözleriyle görmek için takip ediyordu.
Alicia ise suskundu. Son 6 yılın
Hellooovvv
Çıktığından beridir kapağıyla baş edemediğim kitabın meğerse en masum kısmı kapağıymış bilemedim.
Başlarda Holland kardeşler okunabilir gibiydi ama sonradan saçma ergen bir hâl aldı ki sormayın gitsin.
Tamam karakterlerin yaş ortalaması yirmi beşin altında olabilir ama biz ne ergenler okuduk ağır usturuplu ne istediğini bilen.
Holland kardeşlerin ikinci küçüğü olan Knox Holland'ı okuyoruz . Kendisi motokros yarışmacısı. Kariyerinin ilk yılında sinirini takım arkadaşından çıkarınca takımdan kovulması da kaçınılmaz oluyor.
Knox kariyerini yeniden kazanmak için Olimpiyatlarda madalya sahibi cimnastikçi Avery'den ders almaya başlar.
Avery ise yarıştığı bir yarışma sırasında sakatlanır ve yoğun antrenmanlarla iyileşmeye çalışır.
Üzerindeki baskıdan kurtulup cimnastiğe geri dönmenin planını yaparken bir yandan da Knox'a özel dersler vermeye başlar.
Yani bu kısıma kadar konu böyle. Başlarda birbirlerine olan tahammülsüzlükleri ve hangisinin egosu daha büyük tartışmasını okurken eğlendik gibiydi. Ama sonra bakın abartmıyorum iş tamamen ergen tavırlara döndü.
Knox'un ben ilişki yaşamam, ben kimseyle çıkmam, ben kimseye sarılmam kararlılığı üç saniye falan sürdü. Ki bunu kızın söylemesi gerekirken Knox dan duymak saçma geldi.
Avery, Knox dan bir tık daha iyiydi ama karakter olarak bence ben onu da sevmedim.
Senin yaşın ne başın ne! Bacak kadar boyu var, türlü türlü huyları var.
İşin en trajik yani ise beş Holland kardeşlerin en merak ettiğim abisi Hendrick'in kitabının olmaması ! Resmen şokum şaştı. Bacaksız Flynn'ın bile kitabı varken Hendrick'in nasıl olmaz anlamıyorum.
Şimdilik diğer kardeşler hiç ilgi alanıma girmediği için seriye devam etmeyeceğim.
Herkesler bir okusun bakalım kesin kararımı o zaman veririm bence.
Ama bildiğim birşey var ki bu
Ben yazayım da nasılsa okunur kitabıNorveç Edebiyatı
Pek çok okur gibi 
Miras kitabını ayıla bayıla okuyup, ardından 
Annem Öldü mü ile güzel ama bir Miras değil dediğim Norveçli yazardan okuduğum 3.kitap.
Hikaye kullanmadığı eşyaları bodruma kaldırırken - bizde olsa eskiciye ya da ihtiyaç sahibine verilirdi - eski günlüğünü bulan orta yaş krizli bir kadın karakter ile başlıyor. Yine bizde olsa o günlük çoktan başkaları tarafından okunmuş mangalda çıra besleyici olmuştu. Kadın günlüğü okuyor o zamanki kendinden ne kadar farklı olduğunu fark ediyor, bir de tabi aynı zamanlarda intihar eden bir iş arkadaşı da var o da tuz biberi oluyor bu farkındalığın. Sonrasında işte rahat batan İskandinav ülkesi vatandaşı sorunsalları; varoluşsal sancılar, ben neden mutsuzum, ben neden normal insanlar gibi değilim, "hakiki" ne demek ... Kendisini ve etrafındaki insanlarla ilişkisini sorgulamaya başlıyor, kız kardeşi ile uyumlanamıyor, sevgilisine sevgisini gösteremiyor ben neden böyleyim neden neden neden!! youtube.com/shorts/rk-RgIIc... .
Teselli olacaksa bu kitapta anasına babasına daha az sallamış :) Yazarın genel olarak bir "anne problemi" olduğunu da düşünüyorum bu kitapta da annesi ile ilişkisinde sorunlar vardı. Annem Öldü mü ile benzeşen yerler vardı, annesi kız kardeşi ile daha iyi anlaşıyor bizimki yine kendisini yetersiz, az sevilen hissediyor ama annesi pek farkında değil tarzda örüntüler vardı.
Sonuç olarak wattpat kitaplarından hallice söylemine katılmasam da okura geçmiyor duygular, ne anlatmak istediğini tam oturtamamış gibi sıkıcı bir hikayenin arasına serpilmiş güzel cümleler kitabı. Norveç politikaları, sendikalar vb buralarda zaten aşırı uzadı konu, bilgimin de olmadığı bir alan olduğu için iyice sıkıcı bir hal aldı.
Bence okumasanız da olur ama siz bilirsiniz. :)
Miras kitabını ayıla bayıla okuyup, ardından Annem Öldü mü ile güzel ama bir Miras değil dediğim Norveçli yazardan okuduğum 3.kitap.
Hikaye kullanmadığı eşyaları bodruma kaldırırken - bizde olsa eskiciye ya da ihtiyaç sahibine verilirdi - eski günlüğünü bulan orta yaş krizli bir kadın karakter ile başlıyor. Yine bizde olsa o günlük çoktan başkaları tarafından okunmuş mangalda çıra besleyici olmuştu. Kadın günlüğü okuyor o zamanki kendinden ne kadar farklı olduğunu fark ediyor, bir de tabi aynı zamanlarda intihar eden bir iş arkadaşı da var o da tuz biberi oluyor bu farkındalığın. Sonrasında işte rahat batan İskandinav ülkesi vatandaşı sorunsalları; varoluşsal sancılar, ben neden mutsuzum, ben neden normal insanlar gibi değilim, "hakiki" ne demek ... Kendisini ve etrafındaki insanlarla ilişkisini sorgulamaya başlıyor, kız kardeşi ile uyumlanamıyor, sevgilisine sevgisini gösteremiyor ben neden böyleyim neden neden neden!! youtube.com/shorts/rk-RgIIc... .
Teselli olacaksa bu kitapta anasına babasına daha az sallamış :) Yazarın genel olarak bir "anne problemi" olduğunu da düşünüyorum bu kitapta da annesi ile ilişkisinde sorunlar vardı. Annem Öldü mü ile benzeşen yerler vardı, annesi kız kardeşi ile daha iyi anlaşıyor bizimki yine kendisini yetersiz, az sevilen hissediyor ama annesi pek farkında değil tarzda örüntüler vardı.
Sonuç olarak wattpat kitaplarından hallice söylemine katılmasam da okura geçmiyor duygular, ne anlatmak istediğini tam oturtamamış gibi sıkıcı bir hikayenin arasına serpilmiş güzel cümleler kitabı. Norveç politikaları, sendikalar vb buralarda zaten aşırı uzadı konu, bilgimin de olmadığı bir alan olduğu için iyice sıkıcı bir hal aldı.
Bence okumasanız da olur ama siz bilirsiniz. :)