Hades
@jasis
Seksi olmayan.
Cinsiyetsiz.
Profeminist.
Customs
Ekonometri
İstanbul
İstanbul, 3 Mayıs
79 kütüphaneci puanı (Geçen ay: 4)
424 okur puanıHaziran 2016 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Hayatınızda nefret ettiğiniz biri varsa gönül rahatlığıyla kendisine hediye edebilirsiniz. Konusu itibariyle kitap okumaya yeni başlamış veya henüz bir yapıt okumamış kişilerin seveceği türden üçüncü sınıf edebiyat ürünü diyebiliriz bu kitaba.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·160 syf.·
2020 304. kitabı
"Felsefenin temel amacı, hayatın yaşamaya değer olup olmadığı sorusuna cevap vermektir." - 
Albert Camus
Camus, intihar meselesini yaşamın saçmalığı çerçevesinde ele alır. Gerçekten de yaşamın içinde saçma diyebileceğimiz pek çok şey var. Ancak Camus için saçma kavramı, istediğimiz hayat ile yaşadığımız hayatın birlikteliğinden oluşan bir saçmalıktır: dünyanın adil ve adaletli olmasını istiyoruz; kötülüğün cezalandırılmasını ve erdemin ödüllendirilmesini istiyoruz. Neden iyi insanların başına kötü şeylerin geldiğini, neden kötü insanların başına iyi şeyler geldiğini, neden burada olduğumuzu, nereden geldiğimizi, nereye gittiğimizi ve bunların ne anlama geldiğini anlamak istiyoruz fakat var olan yaşamda kötülükler cezasız kalır, iyi işler genellikle ödüllendirilmez, kötü insanların başına iyi şeyler gelir, iyi insanların başına ise kötü şeyler...
Bu noktada Camus, saçmalığı hem metafizik hem de epistemolojik yönleriyle ele alırken, saçmalığı aklın ve kayıtsız evrenin bir çatışması olarak tanımlar. Bu çatışmayı da Sisifos Söyleni'nde detaylıca irdeler. Camus, öncelikle Kierkegaard ve Heidegger gibi Sisifos efsanesini Tanrı'ya itiraz etmenin absürtlüğü olarak tanımlayan düşünceyi eleştirmekle işe koyulur. Camus, bu düşünürleri, yaşamın saçma olduğunu kabul edip saçmalığa çözüm önermedikleri için çeliştikleri konusunda eleştirir: Kierkegaard, hayatı saçma buluyor dolayısıyla tanrı inancının nihayetinde birinin hayatına anlam getireceğini savunuyor. Camus ise insanı yoksun bırakan şeylerde dahi umut etmek için bir sebep olduğunu iddia ederek bu düşünceye karşı çıkıyor: dindarlık umudunun yerine farkındalık öneriyor.
Albert Camus
Camus, intihar meselesini yaşamın saçmalığı çerçevesinde ele alır. Gerçekten de yaşamın içinde saçma diyebileceğimiz pek çok şey var. Ancak Camus için saçma kavramı, istediğimiz hayat ile yaşadığımız hayatın birlikteliğinden oluşan bir saçmalıktır: dünyanın adil ve adaletli olmasını istiyoruz; kötülüğün cezalandırılmasını ve erdemin ödüllendirilmesini istiyoruz. Neden iyi insanların başına kötü şeylerin geldiğini, neden kötü insanların başına iyi şeyler geldiğini, neden burada olduğumuzu, nereden geldiğimizi, nereye gittiğimizi ve bunların ne anlama geldiğini anlamak istiyoruz fakat var olan yaşamda kötülükler cezasız kalır, iyi işler genellikle ödüllendirilmez, kötü insanların başına iyi şeyler gelir, iyi insanların başına ise kötü şeyler...
Bu noktada Camus, saçmalığı hem metafizik hem de epistemolojik yönleriyle ele alırken, saçmalığı aklın ve kayıtsız evrenin bir çatışması olarak tanımlar. Bu çatışmayı da Sisifos Söyleni'nde detaylıca irdeler. Camus, öncelikle Kierkegaard ve Heidegger gibi Sisifos efsanesini Tanrı'ya itiraz etmenin absürtlüğü olarak tanımlayan düşünceyi eleştirmekle işe koyulur. Camus, bu düşünürleri, yaşamın saçma olduğunu kabul edip saçmalığa çözüm önermedikleri için çeliştikleri konusunda eleştirir: Kierkegaard, hayatı saçma buluyor dolayısıyla tanrı inancının nihayetinde birinin hayatına anlam getireceğini savunuyor. Camus ise insanı yoksun bırakan şeylerde dahi umut etmek için bir sebep olduğunu iddia ederek bu düşünceye karşı çıkıyor: dindarlık umudunun yerine farkındalık öneriyor.
Puan vermedi·381 syf.·
2020 18. kitabı
-spoiler içerebilir-
1984 baştan sona umut vermez. bu nedenle kitabı kara ütopya olarak tanımlamak yanlış olmaz. george orwell, eserinde despotizmin egemen olduğu bir dünyayı tasvir eder. bu ütopyaya göre, dünya eşit güce sahip üç bloğa ayrılmıştır; yönetenler tek egemen güçtür. hiç kimse birbirine güvenmez. bireylerin kişilikleri tamamen silinmiştir. kitapta anlatılan ütopya daha çok günümüz modern dünyası ve üretim ilişkilerini yansıtmaktadır.
'geçmişi kontrol eden geleceği kontrol eder, şimdiyi kontrol eden geçmişi kontrol eder' sözü kitabın ana teması. öte yandan sürekli devam eden savaş, bireylerin bir yandan üretip diğer yandan bilinçlenmesini engellemek amacıyla sürdürülen danışıklı dövüş olarak sunulmaktadır çünkü bireyler üretime geçtikleri ve topluca zenginleştikleri vakit toplum içinde hiyerarşinin yok olacağı öngörülmektedir böylece yoksulluk nedeniyle gelişemeyen kitleler bu defa kendileri için düşünmeye başlayacak ardından ayrıcalıklı yönetici sınıfın gereksizliğini kavrayacaktır. bu nedenle zenginliği arttırmadan üretim çarkını döndürmenin tek yolu savaşmaktır. savaşmak dışında farklı alternatifler düşünülebilir, örneğin tarım toplumuna geçiş yapılabilir ancak bu durum, tüm dünyaya yayılmış makineleşmeyle çelişmektir. üstelik makineleşmeyen toplumlar diğer devletler tarafından yönetilmeye mahkûm olmaktadır. böylece sistem, savaşlar olduğu sürece belli bir bilinçsizlik düzeyinde devam etmekte, olası isyanların önlenmesi amaçlanmaktadır.
kitapta, yıllarca süren savaşlar sonucu dünya üç büyük devletin kontrolüne geçmiştir. bunlar okyanusya, avrasya ve doğu asya'dır. okyanusya diğer iki devletten daha güçlü durumdadır. diğer devletler hakkında hemen hemen hiçbir şey anlatılmazken, okyanusya parti tarafından yönetilmektedir. kitabın ilerleyen sayfalarında
