Ne yürüdüğü yönün farkındaydı ne de kaç kişinin ayağına bastığının. Sadece ilerliyordu. Eğer nereye gittiğini bilmeden yürümek ilerlemekse...
Sayfa 309
Reklam
Ben de herkes gibiyim. Dünyanın gerçeklerini oldukları gibi değil, olmalarını istediğim gibi bakıyorum.
"O kızcağız öleceğini bildiği için bu müzikleri tüm ruhunu vererek çalıyordu. Peki, ben de ölmeyecek miyim? Benim ruhum nerede? Kendi yaşamımın müziğini böylesine derin bir coşkuyla çalabilecek bir ruhum var mı?"
Sayfa 176
Kendimi yapayalnız hissediyordum. Biriyle konuşmaya çok ihtiyacım vardı ama konuşacak hiçbir nokta bulamıyordum. Öte yandan beni hoş karşılamayacak, bana güvenmeyecek ve benden korkacaklarını düşünerek kendimi konuşmaktan alıkoyuyordum.
Sayfa 34
"Tam bir aptal gibi yaşıyordum fakat kendimi öldürmek için bile çok yorgundum."
Sayfa 59
Reklam