Sydney Denik, geçmişinde büyük kayıplar yaşamış genç bir yüksek lisans öğrencisi. Kariyerine yön verecek bir fırsat olarak gördüğü Vancouver Adası'ndaki Madrona Vakfı'nda mantarlardan
Gece Yarısı Kütüphanesi evrenine geri dönüyoruz. Bu defa pişmanlıklarımızı, eğer böyle yapsaydım, keşke şöyle olsaydı dediklerimizi yaşama fırsatı elde ettiğimiz bir kütüphaneye değil, ölüm anında hayatımızın bir film şeridi gibi gözlerimizin önünden geçtiği bir trene biniyoruz.
Wilbur Budd hayatının önemli anlarını yeniden gördüğü bu yolculuğu yaşarken okur bu evrene dönmekten büyük mutluluk duyuyor zira burada Nora Seed de bizi bekliyor. Kitapta önemli bir yeri olmasa da bir yeri var.
Bu kitap Kütüphane kardeşine göre daha dramatik ve hüzünlü bana göre. O kitapta bir umut vardı. Kök yaşama bağlanma işi, her şeyiyle kendi yaşamını sevme durumu vardı. Burada yaşanan zaten yaşanmış. Siz başka bir senaryoyu denemek değil de, yaşananı izlemek gibi bir roldesiniz. Böyle düşünün. Benzer konular olsa da bambaşka mekaniklere sahip iki kitap.
Ben zaman, kader, araf, ölüm, özlem, pişmanlıklar, keşkeler üzerine beni bu kadar düşündüren fazla kitap okumadım. O yüzden bu kitapları çok seviyorum. İlkini de çok sevmiştim. Buna da bayıldım.
Mutlaka okunmalı.
Reklam
"Anlamak, gitmek kadar zordur bazen." Ö.A.·1336 syf.·İnceleme
8/10
2026 19. kitabı
Giderken bile kalabilmek, bazı insanların şiiridir.
Yolunuz şiire düşerse, Özdemir Asaf'a da mutlaka uğrayın. Çünkü onun dizelerinde yalnızca şiir değil, insanın kendisiyle yaptığı sessiz
Koçu’da masal değil, İstanbul’un kirli ve saklı tarihi var.
Bu kitap, Osmanlı sarayının gölgesinde büyüyen bir “piç” üzerinden; iktidarın, entrikanın, harem düzeninin ve insanın nasıl harcandığının hikâyesi. Koçu yine tarih kitabı yazmıyor; tarihin arka sokağını anlatıyor.
Kızlar ağası gibi sarayın en güçlü figürlerinden birinin çevresinde dönen:çıkar ilişkileri,cinsellik,sınıf farkı, iktidarhırsı, kimliksizlik hepsi çok çıplak ve filtresiz veriliyor.
Koçu’nun dili akademik değil; dedikoducu, mahalle ağzı gibi,
Sanki biri sana “Bak, tarih kitaplarında yazmayanı anlatayım” der gibi.
En vurucu tarafı şu:
Sarayın ihtişamı değil, insan öğüten mekanizması kalıyor akılda.
“Piç” kelimesi burada sadece bir hakaret değil, bir kader:
Soyu belirsiz olanın, tarihte de yeri yok.
Bu romanı okurken şunu hissediyorsun:
Tarih sandığımız kadar asil değil; çoğu zaman pis, karanlık ve acımasız.
6/10
2026 6. kitabı
Fidan Hanım, Büyükada'da yaşayan ve yüreği gençliğin binbir umuduyla dolu olan bir tıp öğrencisidir. Ablasının kötü giden evliliğinden sonra, hayatındaki kötülükler birer zincir halkası gibi tek tek takip edecektir peşini. Sanki ablası, bir kara büyü bırakmıştır ardında.
Sinan Akyüz'ün diğerlerinde olduğu gibi bunda da yaşanmış bir hayattan esinlenerek yazdığı bu kitapta, açıkçası diğer kitaplarda bulduğumu bulamadım. Aslında, o kitaplarda ne bulduğumu da bilmiyorum. Aradaki fark, beni tatmin etmeyen şey neydi bilmiyorum.
Öncelikle dedim ki, diğer kitaplara göre daha az acı çekmiş. Bu yüzden çok büyük bir olay gibi gelmedi. Ama sonra dedim ki, acının yarıştırılması, karşılaştırılması mı olur?
Sonra aslında bunun da olmadığını fark ettim aradığımın. Ben, bağ kuramamıştım. Asıl sorun buydu. Neden bilmiyorum ama diğer kitaplardaki karakterler üzüldüğünde, ağladığında ben de öyle yapıyordum. Ama bu kitapta hiç öyle olmadı. Ve bunun, çektikleri acıların farkıyla zerre alakası yokmuş, bunu fark ettim.
Fidan Hanım karşımda oturup anlatsaydı bana yaşadıklarını, ona tüm samimiyetimle sarılır hatta onunla ağlardım. Ama kitaptan okuyunca derinden hissedemedim acısını. Mesele sadece bu anlaşılan.
Tüm bunlara rağmen, kitabın inanılmaz bir akıcılığı vardı. Bir kitap kafede 2 saatte 100. sayfaya geldim ama bırakmak zorunda kalmıştım. Haftalar sonra kitaba sahip olduğumda 3 günde bitirdim.
“Kafamı nereye çevirsem yalnızlığımla yüz yüze geliyordum. Sık ve kara ağaçlarla dolu bir yalnızlık ormanı.”
Tarık Tufan kalemi ile uzun süredir tanışmayı çok istiyordum. Sonunda en çok merak
Reklam
Reklam