ufacık bir şey; elbisesinin kıvrımı, bir gülümseyiş, ayağı, önemsiz en küçük söz beni doğaüstü şeylermiş gibi etkiliyordu.
bir günde hissettiğiniz her şeyi söyleyebilir misiniz?
“sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?”
her insan kendisi olması karşılığında topluma bir bedel öder.
az ya da çok ama mutlaka bir bedel...
kimse bedelsiz kendi olamaz.
bu bedel çoğu kez yalnızlıktır.