Yazar, insanın biyolojik bir algoritmadan ibaret olduğu fikriyle, özgür irade ve hümanizm gibi kutsallarımızı paramparça ediyor. "Veri dini"nin (Dataism) yükselişini okurken, insanın gelecekte kendi yarattığı yapay zeka tarafından nasıl "işe yaramaz" bir sınıfa indirgenebileceğini düşünmek gerçekten tüyler ürpertici. Bu, sadece bir bilimsel öngörü kitabı değil; kendi sonumuzu nasıl kendi ellerimizle hazırladığımızı gösteren, bir o kadar da vizyoner bir manifesto. Eğer "gelecek" sizi korkutuyorsa, bu kitap o korkunun nedenini tam olarak adlandıracaktır.
!!SPOİLER!!
Baştan sona çok akıcı ve güzeldi. Normalde dram severim, beni o kadar fazla etkilemez Ama Niyx ın ölümü beni paramparça etti Sonradan gelen bir karaktere bu kadar bağlanacağım hiç aklıma gelmezdi. Sadece bağlanmak da değil, kesinlikle enn çok özgürlüğü hak eden oydu. Sırf bunun için o kadar çok fedakarlık yaptı ki. En kötüsü de bundan kimsenin haberinin olmaması. Herkes onu kötü biri sanırken aslında en büyük kahraman oydu.
Onun dışında Alex'in ailesinin kızlarını hiç arayıp sormamaları ve hiçbir şeyden haberlerinin olmaması biraz garip. Alex ölüm kalım savaşı verirken bunlar toprak keşfetme peşinde
Sonunda kaiden ile olan ilişkileri biraz daha önplana çıktı. Diğer kitaplarda sadece kısa konuşmalar falandı ama bu kitapta baya baya sevgili oldular sonundaa Alex'in karakter gelişimi de çok güzel. İnanılmaz bir gelişim gösterdi.
Sürekli onun bir yerlere gidip onları uyarmasına ama kimsenin dikkate almamasına çok sinirim bozuldu. Kız o kadar sizin için geliyo ikna etmeye çalışıyo ama dalga geçiyorlar. Halbuki sizin iyiliğiniz için.Hele ki sonda o kadar dövüşü kazanıp hiç bir şey yapmamalarııı... çok kötüydü.
Bir de her şeyin bir ilaçla saniyeler içinde iyileşmesini çok sevmedim. O kadar yaralanmayla gerçekte olsa yaşayamaz ama küçük bir ilaçla hemen geçiveriyor. Küçük yaralar tamam ama büyükler için biraz daha süre geçse bence daha iyi olurdu,böyle sanki oyun oynuyorlar gibii.
Umarım Roka'da diğer kitapta hemen uyanır. Onu da çokk sevdim artık uyansın.
Çok güzel bir seriydi son kitabı okumak hem çok istiyorum hem istemiyorum çünkü seriye veda etmek istemiyorum Sanırım güzel bir seri okumanın en kötü yanı bu
Şiddetle tavsiye ediyorum:)İnceleme
Hiroşima Sevgilim (Marguerite Duras), Hiroşima’ya barış temalı bir film çekimi için gelen Fransız bir kadın ile savaşın izlerini taşıyan Japon bir erkeğin kısa ama yoğun ilişkisini anlatır.
Kadın, Hiroşima’nın yıkımını anlamaya çalışırken kendi geçmişindeki acılarla da yüzleşir. Gençliğinde savaş sırasında bir Alman askerine âşık olmuş, bu yüzden dışlanmış ve büyük bir travma yaşamıştır. Japon adamla yaptığı sohbetler, bastırdığı anıları yeniden gün yüzüne çıkarır.
Roman; aşk, savaş, hafıza, unutma ve insanın geçmişiyle hesaplaşması üzerine kurulu şiirsel ve etkileyici bir metindir. Kısa olmasına rağmen, savaşın bireylerin ruhunda bıraktığı derin izleri güçlü bir şekilde hissettirir.
Aşkın da bir sınırı var mı?
Sabahattin Ali’nin Değirmen adlı öyküsünü okurken en çok dikkatimi çeken şey, sevginin insanı hem yücelten hem de tüketen yönünün çok güçlü bir şekilde anlatılması oldu. Hikâyede fiziksel bir eksiklik, sevmenin önünde engel gibi görünse de aslında asıl engelin insanların kendi zihinlerinde oluşturduğu sınırlar olduğunu görüyoruz.
Atmaca’nın sevdiği kadın için yaptığı fedakârlık ilk bakışta romantik bir davranış gibi görünse de bana göre hikâye sadece aşkı değil, aşk uğruna insanın kendinden vazgeçmesini de sorguluyor. Sevdiği kişinin eksikliğini paylaşmak istemesi, sevgiyi sahip olmaktan çok birlikte acı çekebilmek olarak gördüğünü düşündürüyor.
Sabahattin Ali’nin dili oldukça sade olmasına rağmen duyguları okuyucuya yoğun şekilde geçiriyor. Özellikle değirmenin dönen taşları, hikâyedeki kaçınılmaz sona eşlik eden güçlü bir sembol gibi duruyor. Okurken karakterlerin yaşadığı çaresizliği ve iç çatışmayı hissetmemek zor.
Bu öykü bana gerçek sevginin yalnızca mutlu anları paylaşmak olmadığını, bazen insanı mantığın sınırlarını zorlayacak noktalara da götürebileceğini düşündürdü. Ancak hikâyenin sonunda insan, sevginin fedakârlıkla beslenmesi gerektiğini kabul etse bile, kendini tamamen yok edecek kadar ileri gitmenin ne kadar doğru olduğunu da sorgulamadan edemiyor.
Kısacası Değirmen, kısa olmasına rağmen uzun süre etkisi devam eden, sevgi, fedakârlık ve insan ruhunun derinlikleri üzerine düşündüren güçlü bir öykü.
O nasıl bir son !!·128 syf.·
9/10
2026 39. kitabı
Tarık Tufan dan okuduğum üçüncü kitap. Diğer kitapları da çok etkili başlayarak şok etkisi yapan sonlarla bitiyor. Sanırım yazarın özellikle dikkat ettiğim özelliği bu. Bir yere kadar okuyup gelince bir anda şok etkisi yaratacak bir olayın içinde buluyorsunuz kendinizi ve gidişatı hiç de öyle tahmin etmiyorsunuz. Bunu yaparken de son derece yavaş ve emin adimlarla ilerliyor.
Okuduğum kitapta yine kahramanımızin adı verilmemiş ilk bölümde 34 yaşında kanser hastası olduğunu doktorla yaptığı konusmadan anliyoruz. Hastalık ilerledikçe ailesinin evine gitmesi gerektiğini düşünüyor ve ailesine geliyor. Bu arada yavaş yavaş geçmişine doğru giriş yaparak İlknur ile tanisiyoruz. İlknur ile evlilik hayaller kuruyorlar ancak zamanla ilknurun yaşadığı gerçekler ile yüzleşen kahramanımız onunla yollarını ayırmayı seçiyor. Ve bir sabah İlknur mahalleden gidiyor. Tüm mahalleli kahramanımızı suçluyor. Hasta olunca mahalleye dönen kahramanımiz kitap boyunca iç monolog halinde yaşadıklarıni ,hissettiklerini aktarıyor. Yazar bunu yaparken kısa ve etkili şekilde yapıyor. Ki okudukça kahramanın yerinde kendinizi buluyorsunuz. Ve derken son iki sayfada etkili vuruşu yapıyor ve bitiriyor. Ben böyle bir son hayal etmemiştim. İnsanın zamanında yapmadıklarından ne kadar pişman olabileceğini acı bir gerçekle önümüze seriyor yazar. 120 sayfada bu kadar duyguyu biraraya getirmek ve barındırmak gerçekten büyük başarı. Tarık Tufan bundan sonra her zaman okuyacağım bir yazar.
Bir adam trafikte aniden “beyaz körlük” yaşar. Ardından bu körlük hızla yayılır ve bütün şehir kaosa sürüklenir. Devlet, hastaları karantinaya alır ama düzen kısa sürede çöker. Kitap, özellikle kör olmayan tek bir kadının gözünden insanlığın çöküşünü anlatır.
Kitabın asıl meselesi:
Saramago’nun anlattığı körlük fiziksel değil; daha çok insanların zaten sahip olduğu ahlaki körlük.
Yani görmekle bakmak arasındaki fark.
Temalar:
İnsan doğası: Medeniyet çöktüğünde geriye ne kalır?
Güç ve sömürü: Kaos ortamında güçlü olanın zayıfı ezmesi.
Vicdan: Kör olmayan kadının taşıdığı yük.
Toplum eleştirisi: Düzenin ne kadar kırılgan olduğu.
Kitabın güçlü yanları:
Çok çarpıcı ve rahatsız edici bir atmosfer kuruyor.
İnsan psikolojisini sert ama gerçekçi anlatıyor.
Okuru sürekli “Ben olsam ne yapardım?” diye düşündürüyor.
Sembolizmi çok güçlü.
Zorlayıcı tarafları:
✘ Noktalama ve diyalog kullanımı alışılmışın dışında; ilk başta yorabilir.
✘ Ağır ve karanlık sahneler içerir.
✘ Umut hissi çok azdır.
Tek cümleyle anlatmak gerekirse:
“Körlük, gözleri açık insanların iç dünyadaki karanlığını anlatır.”
Bu kitap bittikten sonra insanın aklında şu soru kalır:
“Gerçekten görebiliyor muyuz, yoksa sadece bakıyor muyuz?”
Senin sevdiğin gizemli ve derin sorgulamalara çok uygun bir kitap.
