Puan
7.710 üzerinden
Sofrada bir yemek var ama tatsız tuzsuz.Edebiyat
🖎 Ferit Edgü'den okumuş olduğum 3. kitaptı bu: Yaralı Zaman, Bir Gemide ve son olarak Av.
🖎 Av kitabı özelinde diğer kitaplarının da etkisiyle bu yazarımızın bende bıraktığı izlenim pek de olumlu olmadı. Tamamen özgün bir anlatısı olsa da kitaplarında yine de kuruluk-durgunluk var. O şöyle dedi, ben böyle dedim anlatısı bir süre sonra kasvetli olmaya başladı.
🖎 Yazarımızın eşiyle ilgili epey problemi var belli ki: Ferit Edgü'ye göre bir baş belasıdır. Eşe tahammüllü ama vurdumduymazdır. Sürekli bir eş eleştirisi sezinledim okudukça.
🖎 Bunun yanında her ne kadar özgün desek de anlatısına bir o kadar da açık seçik ve müstehcen... Açık seçiklik de bu kadar bariz anlatılmaz.
🖎 Sözgelimi Ferit Edgü, kendi halinde bir öykü yazarımızdır. Enerjimin uyuşmadığı bir öykü yazarı... Tuzsuz bir anlatısı var ki ortaya koyulan yemeğin pek bir lezzeti yok.
Onbir hikayeden oluşan muhteşem bir kitap....Kitap için söylenecek hiç bir şey yok inanın....Çok güzeldi...Toplumun kuralları ve baskıları nedeni ile bunalmış insanların verdiği tepkileri anlatıyor....Solumasina engel olduğunu varsayan bunalmış bir adam ,eşini merdivenlerden aşağı atıyor...Hikayelerin ortak noktası yalnızlık....Ve yalnızlık her bakımdan sorgulanıyor...Demem o ki okuyun ...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ferit Edgü beni hep doğru zamanda yakalayıp doğru şeyler hissettiriyor. Kimse'sini tam anlamıyla "kimse" gibi hissettiğim bir dönemimde okumuştum, Av'ını da yalnızlığıma ne kadar düşkün olduğumu yine ve yine hissettiğim bir dönemimde okudum. Kitap ana karakterlerin bazen akıllarını kaçırdıklarını düşünecek kadar yalnız olduğu kısa hikayelerden oluşuyor. Ferit Edgü'nün diline alışık değilseniz garipseyebilirsiniz sadece.
gerçekçilik yollarından birinin öğrenimi süresince yazılanlarİlişkiler
Puan vermedi·126 syf.··
Beğendi
·2020 205. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 13 Haziran 2020 00:28
Edgü giriste okuyucuyu şu şekilde bilgilendiriyor,
"Son olarak , okuyucuya tek bir gerçekligin olmadığını, bu kitaptaki öykülerin de, bu gerçekçilik yollarından birinin öğrenimi süresince yazıldıklarını ansıtmak isterim."
Bu kitapta bir araya gelen on öykü, 1953-1967 yılları arasında yazdıklarımdan bir seçmedir. Aradan geçen zamanın ve kurtulmak istenen bir geçmişin zorunlu kıldığı bir seçme. Bir süre sonra, bu
kitaba almadığım öyküler gibi, bunların da, bugün kendilerinde bulduğum anlamı yitirmeleri, başka bir deyişle eskimeleri olmayacak
şey değildir. Ya da bunun tersi: Bütün onlara vermediğim anlamı,
olayların, görüşlerin gelişmesiyle kazanabilir, böylece yeni bir imyut elde edebilirler. Her sanat yapıtının ortak yazgısıdır bu. Bu konuda benim ne bir umudum ne de bir umutsuzluğum var. Onları , beylik bir deyişle zamana bırakıyorum .
Ferir Edgü'nün öykücülüğü tartışılmaz. Bu kitapta yalnızlık konusunu baz aldığı öyküler çoğunlukta .Beni farklı bir karakteri anlattığı "yargıç Karak" öyküsü çok etkiledi. Diğer öyküler de son derece akıcı, zorlayıcı, düşünmeye sevkedici. Kısa sürede okunacak gibi görünse de yavaş yavaş sindirerek okunulması gerekiyor.