Puan
8.810 üzerinden
Necip Fazıl Kısakürek babıali isimli eserinde kendi serüvenini anlatmaktadır bir nevi otobiyografisidir bu kitap. Gazetecilik ve yayıncılık dünyasında yaşadığı tecrübeleri, dönemin entelektüel ve siyasi atmosferini eleştirisel bir bakışla anlatır. Eserde hem kendi iç dünyası hem de dönemin kültürel hareketliliği iç içe geçer. Babıali o dönemin ahlaki ve fikri çöküntüyü de temsil etmektedir aynı zamanda.
OtobiyografiHayat ve İnsan
Puan vermedi
Türk şiirinin önemli şairlerinden 
Necip Fazıl Kısakürek benim otobiyografi olarak değerlendirdiğim bu kitabında, oldukça açık sözlü bir üslup kullanmış. Fikrî değişiminin önünü ve arkasını, içinde yetişmiş olduğu Bâbıâli çevresi ile katıştıran şairimizin, hayat hikayesinin yanında sosyal çevresi ile olan temaslarını da kitaptan öğrenebiliyoruz. Dostlukları, kendisi sevmediği kişiler olarak belirtse de düşmanlıkları açık seçik ortaya serilmiş. Ayrıca dönemin birçok sanat ve düşünce adamı, kadını hakkında da Necip Fazıl, ne hissediyorsa veya ne düşünüyorsa açıkça kaleme almış. Devrine tanıklık eden Necip Fazıl’ın kaleminden Türkiye’nin aydın ocağı Bâbıâli, bakalım düşündüğünüz gibi bir çevre mi? Özellikle Nazım Hikmet gibi tanınmış simalar hakkındaki tanıklıkları kitabı aynı zamanda bir arşiv belgesine dönüştürüyor. O dönemde yayın dünyasında etkili olan ancak günümüzde pek tanınmayan isimler hakkında da bilgi sahibi olabileceğiniz bir kitap.
Bir hususa daha dikkat çekmek gerekir ki bu benim şahsi düşüncemdir: Bu kitabı okuduktan sonra ben Necip Fazıl’ın kendi egosunu aşamadığını, çevresini överken bile bunu ancak kendi yüksek konumundan yaptığını anladım. Misalen 
Yunus Emre Divanı gibi bence çok önemli bir çalışmaya ömrünü adayan 
Burhan Toprak hakkındaki yaklaşımının içinde bu sözünü ettiğim kendini yüksekte görme tutumunu okuyabilirsiniz.
Ancak onun bu hareketinin kişiliğine uygun olmadığını söyleyemeyiz. Neticede o bir dahi. Diğer insanları küçük görmesinin altında da bu üstünlük duygusu yatıyor. Hepinize keyifli okumalar dilerim.
Necip Fazıl Kısakürek benim otobiyografi olarak değerlendirdiğim bu kitabında, oldukça açık sözlü bir üslup kullanmış. Fikrî değişiminin önünü ve arkasını, içinde yetişmiş olduğu Bâbıâli çevresi ile katıştıran şairimizin, hayat hikayesinin yanında sosyal çevresi ile olan temaslarını da kitaptan öğrenebiliyoruz. Dostlukları, kendisi sevmediği kişiler olarak belirtse de düşmanlıkları açık seçik ortaya serilmiş. Ayrıca dönemin birçok sanat ve düşünce adamı, kadını hakkında da Necip Fazıl, ne hissediyorsa veya ne düşünüyorsa açıkça kaleme almış. Devrine tanıklık eden Necip Fazıl’ın kaleminden Türkiye’nin aydın ocağı Bâbıâli, bakalım düşündüğünüz gibi bir çevre mi? Özellikle Nazım Hikmet gibi tanınmış simalar hakkındaki tanıklıkları kitabı aynı zamanda bir arşiv belgesine dönüştürüyor. O dönemde yayın dünyasında etkili olan ancak günümüzde pek tanınmayan isimler hakkında da bilgi sahibi olabileceğiniz bir kitap.
Bir hususa daha dikkat çekmek gerekir ki bu benim şahsi düşüncemdir: Bu kitabı okuduktan sonra ben Necip Fazıl’ın kendi egosunu aşamadığını, çevresini överken bile bunu ancak kendi yüksek konumundan yaptığını anladım. Misalen Yunus Emre Divanı gibi bence çok önemli bir çalışmaya ömrünü adayan Burhan Toprak hakkındaki yaklaşımının içinde bu sözünü ettiğim kendini yüksekte görme tutumunu okuyabilirsiniz.
Ancak onun bu hareketinin kişiliğine uygun olmadığını söyleyemeyiz. Neticede o bir dahi. Diğer insanları küçük görmesinin altında da bu üstünlük duygusu yatıyor. Hepinize keyifli okumalar dilerim.Reklam
Haddimize Olmasa da Bir Kaç kelime…·344 syf.·Otobiyografi
10/10
Beğendi
·2023 16. kitabı
Üstad’ın kalemi beğenilmeyecek gibi değil. Anlatımdaki harikalık harikulade. Hikayeciliğine laf yok. Bu eser hem biyografi hemde otobiyografi alanında yazmış olduğu fevkalade bir kitap. O zamanın vazgeçilmezlerini, zamanın münevverlerini İslâmî perspektiften ele almış. Konulara gençlik devrinde ve O’nu bulduktan sonraki hakimiyeti, İslama karşı yapılan aykırılıklara son derece haşin tavrını görmekteyiz. Takdire şayan, okunulabilecek bir eser…
Spoiler içerebilir!
NFK 'in okuduğum ilk kitabıydı. Son kitabı da olacak sanıyorum. Bu kitabı tavsiye üzerine okudum, ünlü şair ve yazarların hayatını okumayı sevdiğim için tavsiye edilmişti bana. Konu bakımından sevdiğim yazarlar hakkında yeni bilgiler edindiğimi söyleyebilirim ancak Necip Fazıl'ın anlatımı bana hitap etmedi hiç. Okuyucuyu kitaba bağlamak, konuya tutunmasını sağlamak gibi bir gaye olmadan, (lisede ya da üniversitede bazı öğretmenlerin öğrencilerine 'Ben konuyu anlatırım geçer, öğrenen öğrenir öğrenmeyen kendi bilir' tavrı gibi) ben anlatırım okuyucu ne alırsa gibi bir tavırla yazmış sanki. Tam konuya alıştım derken hoop kesilmeler oluyor. Bir bakıma kesik yol çizgileri gibi de düşünülebilir anlatımı. Tutunma konusunda ben çok zorlandım, beni okumaya zorlayan tek şey konuya olan merakımdı. Çünkü Nazım Hikmet, Yahya Kemal, Arif Nihat Asya, Abidin Dino, Peyami Safa, Sait Faik, Ahmet Hamdi Tanpınar ve daha pek çok yazardan bahsediyor yazar. Tabi kendini de hiç unutmuyor. Kitapta sevmediğim bir şey de o kadar göz önünde olan ve o kadar çok sevilen yazarlar hakkında yazarken kullandığı dil ve üslup, hakaretvari sözleri idi. Necip Fazıl'ın zekasını hissediyorsunuz kitabı okurken ama ukalalık da diz boyu. Kendi görüşünden olmayan tüm yazarları aşağılayan tavrı yazdıklarını aldı götürdü benden. Kitapta baştan sona kendini beğenmiş burnu havada bir insanı okuduğunuzu hissediyorsunuz Bunlarla beraber kitabı okumuş olmaktan pişman değilim. Az çok kişiliği hakkında bilgi sahibi olduğum yazarı daha yakından tanımış oldum. Sevmediğim bir yönü de kendisinden Önce Genç Şair diye başlıyor söz etmeye sonra Mistik Şair sonra Sabık Şair, buna bahsedilen isimlerin kendisi olduğunu anlamam çok zaman alırdı eğer önceden hayatı ile ilgili hiç bilgim olmasaydı. Aklımda çok şey vardı ama hepsini
Ölü Bir Ruhun ŞahlanışıEdebiyat
"Selim yoldan değil de bataklıktan dünyayı aşma gayreti" içinde olan herkese selim yolu gösterici bir yaşam öyküsü. Şair bu eserinde hayat evini üç pencereden seyrettiriyor bize. İlk pencerede biraz uzun kalıyor. Manzarası bataklık bu pencerenin. Şahlanışa hazırlığı hayli dikenli yoldan geçtiği için uzun durduğu kanaatindeyim. Diğer iki pencerede ise doğruluş ve ayaklanış manzaraları.
Üç pencerede üç Necip Fazıl tanıyoruz: Genç Şair, Mistik Şair, Sâbık (Lâhik) Şair...
Bâbıâli yokuşunu aşan Servet-i Fünun aydınlarına apayrı bir bakış: Lâhik Şair bakışı.
Tanzimat ile şekillenen yeni Türk edebiyatını dehlizleriyle tanımak isteyen herkes Lâhik bakışın Bâbıâli gözlüğünü takmalı :)
Reklam
Reklam